All Chapters of Strangers After Midnight : Chapter 11 - Chapter 20

Zane’s POV Tahimik ang buong mansion matapos umalis si Dad sa living room. Pero kahit wala na siya roon, parang naiwan pa rin ang bigat ng mga sinabi niya sa hangin. I loosened my tie before carelessly throwing it onto the couch. Nakakapagod. Paulit-ulit na lang. Responsibilidad. Pangalan ng pamilya. Engagement. Parang buong buhay ko, wala akong ibang ginawa kundi sundin ang plano nila para sa akin. Napabuntong-hininga ako bago nagtungo sa mini bar at nagsalin ng whiskey sa baso. Pagkatapos no’n ay tahimik akong sumandal sa counter habang nakatingin sa malawak na city lights sa labas ng mansion. Usually, pagkatapos ng mga ganitong gabi, trabaho lang ang iniisip ko. Meetings. Business deals. Expansion plans. Pero ngayon, ibang mukha ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Mich. Iyong babae sa bar kagabi na mukhang wasak na wasak pero pilit pa ring matatag. Iyong babaeng unang tumingin sa akin na parang normal lang akong tao. Hindi bilang isang Villanueva. Hindi bil

Mich’s POV“Miss Reyes?”Napakurap ako nang marinig ang apelyidong matagal ko nang hindi ginagamit sa harap ng ibang tao.Mabilis akong napalingon at nakita si Selena na nakangiti habang hawak ang isang wine glass.“Sorry,” natatawa nitong sabi. “Nakita ko kasi iyong full name mo sa registration earlier.”Bigla akong natahimik.For the past few days, nasanay na akong ipakilala ang sarili bilang simpleng “Mich.”No questions.No explanations.Pero hearing my real surname again somehow felt strange.Parang pinapaalala sa akin kung sino ako bago maging magulo ang lahat.“Mich Serafina Reyes,” ulit nito habang nakangiti. “Bagay sa luxury brand.”Napangiti ako nang bahagya pero agad ding umiwas ng tingin.Hindi ko alam kung bakit pero everytime naririnig ko ang buong pangalan ko, parang bumabalik lahat ng bagay na pilit kong kinakalimutan.Adrian.The betrayal.And that night at the bar.Napahigpit ang hawak ko sa wine glass habang pilit inaalis sa isip ko si Zane.Pero nakakainis dahil ka

Zane’s POV “Mr. Villanueva, your signature, please.” Hindi ko na halos narinig ang sinasabi ng assistant ko habang walang emosyon kong pinipirmahan ang mga documents sa harap ko. Tatlong oras. Tatlong oras na meeting pero pakiramdam ko wala namang pumapasok sa utak ko. Numbers. Contracts. Expansion plans. Usually, madali lang sa akin mag-focus sa mga ganyang bagay kahit gaano pa kabigat ang araw ko. Pero ngayon, tuwing tatahimik ang isip ko kahit isang segundo lang, isang mukha lang ang bumabalik. Mich. Fuck. Napahigpit ang hawak ko sa ballpen bago ko iyon mariing ibinagsak sa mesa. “Sir?” naguguluhang tawag ng isa sa board members. Mabilis akong tumayo. “Continue the discussion without me.” Hindi na ako naghintay ng sagot at tuluyan nang lumabas ng conference room. Pagkasara ng pinto, napabuntong-hininga ako habang ginugulo ang buhok ko gamit ang aking kamay. Nakakairita. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko siya maalis sa isip ko. Isang gabi la

Mich’s POV “Miss Reyes, the clients from Singapore just arrived.” Napatingin ako sa assistant ko habang abala sa pag-aayos ng sketch ng centerpiece design sa harap ko. Mabilis akong tumango bago inayos ang suot kong blazer. “Tell them I’ll be there in five minutes.” “Yes, ma’am.” Pagkasara ng pinto ng office ko, sandali akong napahilig sa swivel chair habang nakatingin sa floor-to-ceiling window ng studio. Three years. Tatlong taon na simula nang gabing iyon sa Bachelor’s Hub. Tatlong taon na simula nang makilala ko ang lalaking halos gumulo sa isip ko kahit isang gabi lang kaming nagkasama. At sa loob ng tatlong taon na iyon maraming nagbago. Serafina Studios became one of the fastest rising luxury event companies in Manila. What started as a small styling project slowly turned into something bigger than I imagined. Luxury weddings, Private galas, Fashion launches, and High-profile events. Unti-unti kong nabuo ang pangarap na minsan akala ko imposible nang mangyari. A

Zane’s POV “Your father is waiting downstairs.” Tahimik kong narinig ang sinabi ni Damon habang pareho kaming naglalakad palabas ng boardroom. Mabigat agad ang pakiramdam ko. Because whenever my father asked for a “family discussion,” it never meant anything good. Madalas negosyo. Kasunduan. O kaya naman ay panibagong paraan para kontrolin ang buhay ko. Tahimik lang akong naglakad papunta sa private elevator habang inaayos ang cuffs ng suit ko. Pagod na ako. Not physically. Emotionally. Mentally. At sa loob ng tatlong taon, mas lalo ko lang naramdaman kung gaano kasikip ang mundong pilit binuo ng pamilya ko para sa akin. Pagbukas ng elevator, agad akong sinalubong ng malamig na katahimikan ng grand hallway ng mansion. Classic chandeliers. Black marble floors. Everything screamed wealth and power. Pero para sa akin, isa lang iyong malaking kulungan. “Your mother’s there too,” sambit ni Damon habang kasunod ko. Napangisi ako. “Even better.” Pagpasok namin sa main loung