Lahat ng Kabanata ng Strangers After Midnight : Kabanata 31 - Kabanata 40

Mich's POV Hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa kanya. Si Zane. Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng ballroom habang hawak ang isang baso ng whiskey. At nakatingin siya sa akin. Diretso. Parang hindi rin siya makapaniwala sa nakikita niya. Tatlong taon. Tatlong taon na ang lumipas mula nang huli ko siyang makita. Tatlong taon mula nang umalis ako nang hindi nagpapaalam. Tatlong taon mula nang magdesisyon akong iwan sa nakaraan ang lahat ng nangyari noong gabing iyon. Pero ngayon, parang bumalik ang lahat. Lahat ng alaalang matagal ko nang pilit na kinalimutan. "Mich?" Napakurap ako nang marinig ang boses ni Kyra. Mabilis kong inalis ang tingin ko kay Zane. "Hmm?" "Nasaan ang isip mo?" "Wala." Tumaas ang isang kilay nito. "Liar." Napabuntong-hininga ako. Minsan talaga nakakainis na masyado niya akong kilala. Pero bago pa siya makapagtanong ulit, may lumapit na isang coordin

Zane's POV Tatlong taon. Tatlong taon ko siyang hindi nakita. At ngayon na nasa harapan ko na siya, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay mas mahirap pa itong harapin kaysa sa inaasahan ko. Tahimik akong nakatayo sa gilid ng ballroom habang hawak ang isang baso ng whiskey. Sa paligid ko ay puro usapan tungkol sa negosyo. Investments. Partnerships. Future projects. Mga bagay na dati ay madali kong napagtutuunan ng pansin. Pero ngayong gabi? Wala akong pakialam. Dahil nasa kabilang bahagi ng ballroom si Mich. At parang lahat ng atensyon ko ay kusang bumabalik sa kanya. Muli ko siyang pinagmasdan. Nakikipag-usap siya sa ilang guests. Professional. Confident. Elegant. Malayong-malayo sa babaeng nakilala ko tatlong taon na ang nakalipas. At doon ko muling napagtanto kung gaano karami ang hindi ko alam tungkol sa kanya. "You're doing it again." Napalingon ako kay Damon. "What?" "Staring." Napairap ako.

Mich's POV "Ako pala ang may mali." Hindi ko agad nagawang magsalita. Nakatayo lang ako roon habang nakatingin kay Zane. Mas malapit siya ngayon kaysa sa kahit anong pagkakataon sa buong gabi. At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, wala nang distansyang sapat para magpanggap kaming hindi namin kilala ang isa't isa. "What?" tanong ko sa wakas. Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyong mayabang na ngiti. Hindi rin iyong pormal na ngiti na ginagamit niya sa mga bisita. Kundi isang ngiting parang para sa akin lang. "Three years," sabi niya. Napahigpit ang hawak ko sa wine glass. "And I've been looking for the wrong woman." Natahimik ako. Dahil alam kong tungkol saan iyon. O mas tamang sabihin—kung tungkol kanino iyon. Mich Fernandez. Ang pangalang ibinigay ko sa kanya tatlong taon na ang nakalipas. Ang pangalang hindi naman talaga akin. "You're still thinking about that?" t

Mich's POV Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nakatayo roon. Malayo sa ingay ng ballroom. Malayo sa mga bisita. Malayo sa mundong pareho naming ginagalawan. Tanging malamig na hangin at mga ilaw ng siyudad ang nasa paligid namin. At si Zane. Nakatayo sa harapan ko. Mas malapit kaysa sa dapat. Mas malapit kaysa sa kaya kong balewalain. "The guy from the bar never gave up, huh?" Napangiti siya. Hindi iyong mayabang na ngiti na naaalala ko noon. Mas tahimik. Mas totoo. "No." Diretso siyang tumingin sa akin. "Not when it came to you." Natahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Hindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko ngayon kaysa noong una kaming nagkita. Tatlong taon na ang lumipas. Hindi na kami mga estranghero. At alam naming pareho iyon. "Zane..." Mahina kong sambit. Pero hindi ko naituloy ang sasabihin ko. Dahil hindi ko rin alam kung ano iyon. Napabuntong-hininga siya. P

Zane's POVThe drive to my condo was a blur of high-speed turns and suffocating silence. Walang nagsasalita sa amin ni Mich, pero ang tunog ng mabibigat naming paghinga at ang lamig ng aircon sa loob ng sasakyan ay hindi sapat para pawiin ang matinding init na iniwan ng halikan namin sa parking lot kanina. My hand was resting firmly on her thigh the entire time, my thumb rubbing circles on her bare skin, keeping her anchored to me. At tuwing sulyapan ko siya, nakakagat-labi lang siyang nakatingin sa labas ng bintana, her cheeks still flushed.The moment the elevator doors opened to my floor, ang natitira naming kontrol tuluyang natunaw.Hindi ko pa tuluyang naisasara ang pinto ng unit ko nang kabigin ko na siya sa pader. The heavy thud of her back hitting the wall was drowned out by the sound of my mouth crashing onto hers. This time, there was no hesitation. No more playing safe. Iniwan na namin ang preno sa parking lot ng venue; dito sa loob ng teritoryo ko, tuluyan na kaming nagwal