Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบไร้ค่าที่ได้เป็นภรรยาท่านนายพล 80's: Capítulo 1 - Capítulo 10

"แค่กๆ ๆ ..."ร่างบอบบางพยายามหยัดกายขึ้นจากพื้นดินที่เปียกชื้นอย่างยากลำบาก ความมึนงงจู่โจมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าพร่าเบลอ ดวงตาคู่หวานบัดนี้กลับหม่นแสงลงพยายามเพ่งมองไปรอบตัว ทว่าบรรยากาศแปลกตาที่รายล้อมกลับชวนให้รู้สึกเย็นเยียบอย่างน่าประหลาดเดี๋ยวนะ... ที่นี่ที่ไหนกัน? ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการขับรถมุ่งหน้าไปงานแจกลายเซ็นนิยายของตัวเอง แต่เหตุใดในชั่วพริบตาเดียว เธอถึงได้มาตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้ได้ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยประกอบกับสายฝนที่สาดซัดลงบนผิวแก้ม บังคับให้เธอต้องหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติ และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความจริงตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจแทบสะดุด เพราะสิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ท้องถนนอันวุ่นวายในยุคปัจจุบัน หากแต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ทรงโบราณที่มีอาณาเขตกว้างขวาง จนยากจะคาดเดาทว่ายังไม่ทันจะได้ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เสียงตวาดด่าทอที่คุ้นหูก็ดังลั่นขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลปรี่เข้ามาหาเธอด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน"นังลูกไม่รักดี! แกกล้าดีอย่างไรถึงผลักน้องสาวตกน้ำ! ช่างไม่มีหัวใจเหมือนแม่ที่ตายไปแล้วของแกจริงๆ!"แรงกระชากมหาศาลที่ต้นแขนส่งผลให้ร่างเล็กส

สายฝนยามเช้าเริ่มซาเม็ดลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความชื้นและกลิ่นไอดินที่ลอยอบอวลไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ชิงหลันเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ดวงตาหวานกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางยิ้มอย่างสมเพชกับชะตาชีวิตของตัวเอง นี่น่ะหรือชีวิตของคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ผู้มั่งคั่ง... ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องนอนที่เคยโอ่โถง ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะไร้ซึ่งการปัดกวาดเช็ดถูมานานนับสัปดาห์ คงเป็นเพราะคำสั่งของยัยน้าสาวใจทรามสินะ ที่กำชับห้ามแม่บ้านทุกคนขึ้นมาดูแลห้องของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตหากเธอไม่ลงมือทำเอง สภาพมันก็คงทรุดโทรมไม่ต่างจากคนรับใช้เลยสักนิดเดียว ไหนจะร่องรอยการรื้อค้นตามลิ้นชักเพื่อหาของมีค่าของยัยน้องสาวขี้ขโมยที่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้ทั่ว ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น... หากก่อนที่แม่จะสิ้นใจ ไม่หลงเชื่อคำลวงฝากฝังยัยสองแม่ลูกนี่ไว้ก่อนตาย มีหรือที่เธอจะยอมให้พวกสัมภเวสีไร้หัวนอนปลายเท้ามาเสวยสุขอยู่ในบ้านหลังนี้! ไป๋ชิงหลันหวนนึกถึงสตรีผู้เป็นมารดาแล้วก็ยิ่งเจ็บช้ำแทนนัก ภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนที่เป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายยังคงตราตรึงอยู่ในส่วนลึก ว

"พี่อวี้เฉิน... ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" คำทักทายเรียบง่ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางสีระเรื่อ ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ เขาปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมติดจะเย็นชาเสียด้วยซ้ำตามฉบับนายทหารผู้เข้มงวด ก่อนจะเดินก้าวเข้ามาในโถงบ้านด้วยจังหวะที่มั่นคง "ชิงหลัน... มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น ขณะที่เขาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ของคุณยายซ่ง "เพิ่งมาถึงเมื่อตอนเย็นนี่เองค่ะพี่อวี้เฉิน" ชิงหลันลุกขึ้นยืน ท่าทางของเธอดูสงบนิ่งจนคุณยายซ่งที่สังเกตอยู่เงียบๆ ถึงกับแปลกใจ "พอดีที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย ชิงหลันเลยอยากมาพักผ่อนและมาช่วยยายดูแลโรงหมอที่นี่สักพักค่ะ" โจวอวี้เฉินมองกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่มุมห้องเพียงใบเดียว เขาก็พอจะเดาออกว่าคำว่าวุ่นวายนิดหน่อยของเธอนั้น คงจะหมายถึงพายุลูกใหญ่ในคฤหาสน์ตระกูลไป๋ที่เขาเคยได้ยินข่าวคราวมาบ้าง "มาอยู่ชนบทคงลำบากหน่อยนะ สำหรับคนที่คุ้นเคยกับแสงสีในเมืองอย่างเธอ" อวี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งห่วงใย ซึ่งเป็นนิสัยปกติของเขาที่มักจะใช้ความแข็งกระด้างปกปิดความรู้สึกข้างใน ชิงหลันยิ้มร

หลังจากอวี้เฉินกลับไป ชิงหลันเริ่มร่างเนื้อหาฉบับแรกทันที เธอใช้ทักษะการเป็นนักเขียนจากโลกปัจจุบันมาช่วย ทั้งการพาดหัวข่าวให้น่าสนใจและการเขียนให้อ่านง่าย เพื่อให้เข้าถึงใจชาวบ้านและทหารในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลไป๋... "นังชิงหลันมันหนีไปอยู่กับยายจริงๆ หรือคะคุณพี่?" หลินหว่านเอ่ยถามสามีด้วยสีหน้ากังวลขณะปรนนิบัติบีบนวด ในใจเธอกระสับกระส่าย เนื่องจากเธอเป็นเพียงบุตรสาวบุญธรรมที่ความลับนี้มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ "เออ! มันทิ้งข้อความไว้แบบนั้น ปล่อยมันไป! อยู่ชนบทลำบากๆ เดี๋ยวก็ซมซานกลับมาขอส่วนบุญฉันเองนั่นแหละ" ไป๋กั๋วกงตอบอย่างหัวเสีย แต่ในใจกลับนึกหวั่นกับคำขู่ของลูกสาวเรื่องโรงพิมพ์ "แต่มู่เหยาได้ยินมาว่า ตระกูลโจวที่นั่นมีอำนาจมากนะคะ ถ้ามันไปเกาะแข้งเกาะขาคนพวกนั้นได้ เราจะลำบากเอา" หลินมู่เหยาเสริมพลางจิบน้ำส้มด้วยท่าทางจองหอง "เหอะ! ตระกูลโจวเขาสูงส่งแค่ไหน จะมาสนใจเด็กกำพร้าแม่ที่ถูกพ่อทิ้งอย่างมันทำไม อย่าไปใส่ใจเลย มู่เหยาเตรียมตัวเรื่องงานหมั้นกับคุณชายลู่เถอะ นั่นน่ะคืออนาคตของพวกเรา" โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า... คนที่พวก

หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมที่หน้าโรงหมอ บรรยากาศรอบกายของไป๋ชิงหลันดูจะอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น พี่อวี้เฉินของเธอยังคงทำตัวเป็นบอดี้การ์ดจำเป็นที่ขยันแวะเวียนมาหาเธอทุกเช้าเย็น บางวันเขาก็หิ้วเสบียงจากในค่ายมาฝากคุณยายซ่ง บางวันก็มาช่วยซ่อมแซมหลังคาโรงเก็บยาที่ทรุดโทรม ท่าทางที่ดูเย็นชาที่เขาพยายามแสดงออกดูขัดกับความใส่ใจที่เขามีให้เธออย่างเห็นได้ชัด จนแม้แต่คนในหมู่บ้านชิงสุ่ยต่างก็เริ่มลือกันหนาหูว่า นายพันหนุ่มคนนี้สงสัยจะตกหลุมรักขคุณหนูไป๋เข้าเสียแล้ว “พี่อวี้เฉินคะ ดื่มน้ำอัญชันมะนาวก่อนค่ะ ชิงหลันเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ” หญิงสาวเดินออกมาพร้อมแก้วใสที่บรรจุน้ำสีม่วงสวย มีหยดน้ำเกาะพราวดูน่าชื่นใจ อวี้เฉินที่กำลังเช็ดเหงื่อหลังจากช่วยขนฟืนเสร็จ รับแก้วไปดื่มจนหมดรวดเดียว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณครับ... แล้วเรื่องวารสารฉบับใหม่ล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?” “เกือบเสร็จแล้วค่ะ รอบนี้ชิงหลันกะว่าจะลงเรื่องการถนอมอาหารในยุคขัดสนด้วย ชาวบ้านจะได้เก็บผักผลไม้ไว้กินได้นานๆ พี่ว่าดีไหมคะ?” อวี้เฉินมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความ