ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบไร้ค่าที่ได้เป็นภรรยาท่านนายพล 80's

"แค่กๆ ๆ ..."

ร่างบอบบางพยายามหยัดกายขึ้นจากพื้นดินที่เปียกชื้นอย่างยากลำบาก ความมึนงงจู่โจมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าพร่าเบลอ ดวงตาคู่หวานบัดนี้กลับหม่นแสงลงพยายามเพ่งมองไปรอบตัว ทว่าบรรยากาศแปลกตาที่รายล้อมกลับชวนให้รู้สึกเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด

เดี๋ยวนะ... ที่นี่ที่ไหนกัน? ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการขับรถมุ่งหน้าไปงานแจกลายเซ็นนิยายของตัวเอง แต่เหตุใดในชั่วพริบตาเดียว เธอถึงได้มาตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้ได้

ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยประกอบกับสายฝนที่สาดซัดลงบนผิวแก้ม บังคับให้เธอต้องหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติ และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความจริงตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจแทบสะดุด เพราะสิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ท้องถนนอันวุ่นวายในยุคปัจจุบัน หากแต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ทรงโบราณที่มีอาณาเขตกว้างขวาง จนยากจะคาดเดา

ทว่ายังไม่ทันจะได้ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เสียงตวาดด่าทอที่คุ้นหูก็ดังลั่นขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลปรี่เข้ามาหาเธอด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน

"นังลูกไม่รักดี! แกกล้าดีอย่างไรถึงผลักน้องสาวตกน้ำ! ช่างไม่มีหัวใจเหมือนแม่ที่ตายไปแล้วของแกจริงๆ!"

แรงกระชากมหาศาลที่ต้นแขนส่งผลให้ร่างเล็กสั่นสะท้าน ไป๋ชิงหลัน ในวัยยี่สิบปี เงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนตรงหน้า ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและแรงอารมณ์ เขาคือไป๋กั๋วกง พ่อแท้ๆ ของเธอที่กำลังง้างมือขึ้นเตรียมฟาดลงบนใบหน้า

"หนู...ไม่ได้ทำ..." เธอเค้นเสียงแหบพร่าผ่านลำคอที่แห้งผาก

"ยังจะปากแข็ง! มู่เหยาร้องไห้จนจะเป็นลมอยู่แล้ว ถ้าฉันมาไม่เห็น แกคงจะกดหัวน้องให้จมน้ำตายเลยใช่ไหม!"

ไป๋ชิงหลันเบือนหน้าไปมองข้างกาย จึงเห็นร่างของหลินมู่เหยา ลูกติดของน้าสาวในสภาพเปียกปอน กำลังสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของ หลินหว่าน น้าสาวผู้แสนดีที่ดูเหมือนจะส่งสายตามาดร้ายมาให้เธอเพียงชั่ววูบ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารจอมปลอมได้อย่างแนบเนียน

"คุณพี่คะ อย่าตีชิงหลันเลยค่ะ แกคงแค่โกรธที่มู่เหยาได้หมั้นหมายกับคุณชายตระกูลลู่ แกยังเด็กนัก... ฉันผิดเองค่ะที่ดูแลแกไม่ดี" หลินหว่านบีบน้ำตาพลางลูบหลังปลอบประโลมลูกสาวตัวเองไปด้วย

'บทพูดแบบนี้... สถานการณ์แบบนี้... นี่มันนิยายที่ฉันเขียนชัดๆ!'

จ้าวลั่วหนาน ในร่างของไป๋ชิงหลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความทรงจำในเนื้อเรื่องหลั่งไหลเข้ามาประดุจสายน้ำหลาก นี่เธอหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของ 'นางร้ายตัวประกอบ' ที่สร้างขึ้นมาเพียงเพื่อเป็นบันไดให้นางเอกก้าวเดินงั้นหรือ!

ในต้นฉบับ ไป๋ชิงหลันถูกกำหนดให้ต้องกลายเป็นคนร้ายกาจและขี้อิจฉา เพียงเพราะถูกพ่อทอดทิ้ง ถูกน้าสาววางแผนใส่ร้าย และถูกแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของมารดาสุดที่รักไปจนหมดสิ้น

***

ในโลกความเป็นจริง จ้าวลั่วหนานคือนักเขียนนิยายชื่อดังเจ้าของนามปากกา 'รอยหมึกสีคราม' และเรื่องราวที่เธอทะลุมิติมานี้ก็คือผลงานล่าสุดที่ยังแต่งไม่จบ... เรื่องราวของพี่สาวใจร้ายที่ถูกผู้อ่านรุมสาปแช่งจนนิยายดังเป็นพลุแตก ทว่าในตอนนี้ เธอกลับต้องมาเผชิญชะตากรรมที่ตัวเองเขียนไว้เสียเอง

'เห็นทีฉันต้องรื้อกระดานเปลี่ยนบทใหม่เสียแล้ว ในเมื่อจะเปลี่ยนทั้งที บทนางร้ายตัวประกอบมันธรรมดาไป... ขอขยับขึ้นมาเป็นนางเอกสายฟาดแทนแล้วกัน!'

ส่วนพระเอกน่ะเหรอ? เธอมีเป้าหมายใหม่ในใจแล้วล่ะ ลืมคุณชายตระกูลลู่ไปได้เลย เพราะพระรองที่เธอตั้งใจจะปั้นให้เป็นพระเอกในเรื่องต่อไปนี่แหละ ที่จะถูกขยับขึ้นมาเป็นพระเอกตัวจริงในนิยายฉบับปรับปรุงใหม่ครั้งนี้เอง!