All Chapters of หลังถูกแม่ชำแหละศพ ทั้งบ้านก็บ้าคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 8

ศพของฉันถูกพบในตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จคนงานก่อสร้างอาเจียนไม่หยุดพลางโทรแจ้งตำรวจพ่อกับแม่รีบมาจากงานฉลองชัยของหลี่หลง แล้วตรงมายังที่เกิดเหตุผู้เชี่ยวชาญตรวจร่องรอยขมวดคิ้วแน่น ก่อนส่งสัญญาณให้พวกเขาใส่หน้ากากพ่อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสืบสวนที่ตำรวจจ้างจากภายนอก แถมยังเป็นระดับต้น ๆ ของวงการ ส่วนแม่คือหัวหน้านิติเวชอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงต่อให้ทั้งคู่เคยเห็นคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่พอเห็นศพตรงหน้า ก็ยังอดชะงักไปไม่ได้อากาศหน้าร้อนร้อนระอุ ศพเริ่มบวมอืด ใบหน้าถูกทุบจนยุบเละเป็นก้อนเลือดเนื้อ มองไม่ออกแล้วว่าตา จมูก ปากอยู่ตรงไหนทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ศีรษะเหลือเพียงหนังเนื้อบางส่วนที่ยังติดกับลำคอกลิ่นเหม็นคาวจากศพที่เน่าเปื่อยอย่างหนักโชยออกมาไม่หยุดแม่หลับตาลง สูดหายใจลึก ก่อนสวมถุงมือและเริ่มชันสูตรเบื้องต้นสายตาที่แม่มองศพของฉัน มีความเวทนาอยู่ในนั้นทั้งที่ตอนฉันยังมีชีวิต ฉันไม่เคยได้รับความอ่อนโยนแบบนี้จากแม่เลยฉันมองอย่างประหม่า ตอนที่แม่ถอดแหวนเปื้อนเลือดออกจากมือของฉันแหวนวงนี้ ฉันทำขึ้นมาหลายวงเหมือนกันเพื่อมอบให้คนในครอบครัว แต่เพราะของหลี่หลงใส่ไม

แม่พูดกับหลี่หลงอย่างอ่อนโยน ให้เขารีบพักผ่อน แล้วก็ได้รับสายจากพี่สาว“หลี่หว่านเอ๋อร์ เธอจะกลับจากทำงานต่างจังหวัดวันไหน？น้องชายเธอรอให้เธอไปดูแข่งอยู่นะ！” ยังไม่ทันที่พี่สาวจะได้พูด แม่ก็รีบถามขึ้นมาก่อนวันที่ฉันถูกพากลับบ้าน พ่อแม่ต่างอยู่ข้างกายหลี่หลงที่กำลังร้องไห้ มีแค่พี่สาวที่จับมือฉันพาเข้าบ้าน แล้วบอกว่าอย่ากลัวความอบอุ่นเพียงอย่างเดียวที่ฉันได้รับในบ้านหลังนี้ มาจากพี่สาวพี่สาวเงียบไปครู่หนึ่งที่ปลายสายแล้วพูดอย่างแปลกใจ：“การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกของเสี่ยวเป่ยเหรอ？ไม่ใช่ว่าเดือนหน้า…”แม่พูดขัดขึ้นอย่างไม่พอใจ：“เสี่ยวเป่ย ๆ อะไรอีก！เสี่ยวหลงต่างหากคือน้องชายที่เธออยู่ด้วยกันมาหลายปี！แม่บอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้ว กู้เป่ยโตมาข้างนอกจนเต็มไปด้วยนิสัยแย่ ๆ เขาไม่คู่ควรเป็นคนตระกูลหลี่ของเรา！”พี่สาวถอนหายใจเบา ๆ เหมือนไม่เข้าใจความอคติที่แม่มีต่อฉัน “แม่ บางครั้งแม่ก็อย่าเชื่อแต่คำพูดของเสี่ยวหลงนักเลย เสี่ยวเป่ยเป็นคนจิตใจดีและขยัน ถ้าแม่ใส่ใจเขามากกว่านี้ แม่ก็จะรู้เอง”“เมื่อกี้หนูโทรหาเสี่ยวเป่ย เขาไม่รับ ข้อความที่ส่งไปเมื่อสองวันก่อนก็ยังไม่ตอบ เขาไม่ได้อยู่บ้

แม่เหมือนจะมีลางสังหรณ์ เธอกำแขนพ่อแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ“ผู้ตายคือลูกชายของคุณ กู้เป่ย”แม่ทรุดลงกับพื้น พูดซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ “กู้เป่ย？จะเป็นเขาได้ยังไง？”พ่อรีบประคองแม่ไว้ ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นตำรวจในทีมพูดเสียงเบา “พี่หลี่ เจอจุดเกิดเหตุแล้วครับ อยู่ในบ้านสร้างเองแถวตึกสร้างไม่เสร็จ”พ่อพูดตัดสินใจทันที “ไปที่เกิดเหตุก่อน ฝ่ายตรวจสอบต้องตรวจผิดแน่”บนรถตำรวจ แม่โทรหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าพ่อขับรถโดยไม่ละสายตาจากถนน พลางปลอบว่า “อย่าคิดมาก บางทีกู้เป่ยอาจไปที่สถานีตำรวจ แล้วสมคบกับฝ่ายตรวจสอบมาหลอกพวกเรา”แต่ในใจเขาเองก็น่าจะรู้ดี ว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีทางปลอมกันได้ฉันเองก็อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง รู้แค่ว่าเหมือนมีงูพิษรัดร่างแน่นจนหายใจไม่ออกบ้านสร้างเองหลังนั้น มีคนอยู่ปะปนกันสารพัดแบบบางคนแม้แต่บัตรประชาชนยังเป็นของปลอม จึงไม่กลัวตำรวจค้นหาเลยสักนิดตอนพ่อแม่มาถึง ด้านหน้าก็ถูกกั้นเขตห้ามเข้าไว้แล้วทันทีที่ประตูบ้านถูกเปิดออก กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งเข้าจมูกทันทีผ้าปูที่นอนบนเตียงชุ่มไปด้วยเลือด ทั้งกำแพงและพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือดกระเซ็นแม้ตอนนี้ฉันจะกลายเ

พี่สาวรู้ข่าวการตายของฉัน ก็ทิ้งงานต่างจังหวัดที่ยังไม่เสร็จ รีบเดินทางกลับทันทีตอนเธอกลับถึงบ้าน พ่อแม่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลี่หลงที่อยู่ข้าง ๆ ร้องไห้หนักจนหน้าแดงตาบวม จมูกแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด“พี่สาว ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว… พี่ชายถูกคนฆ่าตายแล้ว！”“ตอนนี้ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ ปกติพี่ชายก็ไปมีเรื่องกับคนอื่นเยอะ ไม่รู้ครั้งนี้จะใช่เพราะ……”พ่อจู่ ๆ ก็แผดเสียงแหบแห้งขึ้นมา “พอได้แล้ว！ตอนนี้ตำรวจล็อกตัวคนร้ายแล้ว กำลังส่งคนไปจับ เขากับพี่ชายแกไม่มีความเกี่ยวข้องกัน！”พูดจบ เขากับแม่ก็หันมามองกัน แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าคนร้ายแก้แค้นเพราะพ่อแม่เคยจับน้องชายของเขา พ่อแม่ก็รับความจริงนี้ไม่ไหวจนหมดสติล้มลงไปพร้อมกันลูกชายที่พวกเขาไม่ชอบที่สุด กลับต้องตายเพราะพวกเขาเองหลี่หลงได้ยินดังนั้น ในแววตามีความตึงเครียดวูบหนึ่งเขากำเสื้อของตัวเองแน่น เหงื่อเย็นไหลลงขมับ “ตรวจเจอคนร้ายเร็วขนาดนี้เลยเหรอ… ทำไมเขาต้องฆ่าพี่ชายผมด้วย”แม่ตาดำคล้ำ สีหน้าอ่อนแรงพูดขึ้น “เสี่ยวหลง วันนั้นพ่อแม่ไม่ได้ไปดูการแข่งขันของลูก เป็นค