บทที่ 1

ศพของฉันถูกพบในตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ

คนงานก่อสร้างอาเจียนไม่หยุดพลางโทรแจ้งตำรวจ

พ่อกับแม่รีบมาจากงานฉลองชัยของหลี่หลง แล้วตรงมายังที่เกิดเหตุ

ผู้เชี่ยวชาญตรวจร่องรอยขมวดคิ้วแน่น ก่อนส่งสัญญาณให้พวกเขาใส่หน้ากาก

พ่อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสืบสวนที่ตำรวจจ้างจากภายนอก แถมยังเป็นระดับต้น ๆ ของวงการ ส่วนแม่คือหัวหน้านิติเวชอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียง

ต่อให้ทั้งคู่เคยเห็นคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่พอเห็นศพตรงหน้า ก็ยังอดชะงักไปไม่ได้

อากาศหน้าร้อนร้อนระอุ ศพเริ่มบวมอืด ใบหน้าถูกทุบจนยุบเละเป็นก้อนเลือดเนื้อ มองไม่ออกแล้วว่าตา จมูก ปากอยู่ตรงไหน

ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ศีรษะเหลือเพียงหนังเนื้อบางส่วนที่ยังติดกับลำคอ

กลิ่นเหม็นคาวจากศพที่เน่าเปื่อยอย่างหนักโชยออกมาไม่หยุด

แม่หลับตาลง สูดหายใจลึก ก่อนสวมถุงมือและเริ่มชันสูตรเบื้องต้น

สายตาที่แม่มองศพของฉัน มีความเวทนาอยู่ในนั้น

ทั้งที่ตอนฉันยังมีชีวิต ฉันไม่เคยได้รับความอ่อนโยนแบบนี้จากแม่เลย

ฉันมองอย่างประหม่า ตอนที่แม่ถอดแหวนเปื้อนเลือดออกจากมือของฉัน

แหวนวงนี้ ฉันทำขึ้นมาหลายวงเหมือนกันเพื่อมอบให้คนในครอบครัว แต่เพราะของหลี่หลงใส่ไม่ได้ พ่อกับแม่จึงด่าว่าฉันอย่างหนัก

“รู้อยู่แล้วว่าแกไม่ได้หวังดี ตั้งใจแกล้งน้องชายชัด ๆ！”

“กู้เป่ย ถึงแกจะเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกเรา แต่เสี่ยวหลงอยู่ในบ้านนี้มา 18 ปี ยังไงเขาก็สำคัญกว่าแก！”

แม้เสียงดุด่ายังดังก้องอยู่ในหู แต่ฉันก็ยังเชื่อว่าพ่อกับแม่รักฉันอยู่

พวกเขาต้องจำของขวัญที่ฉันให้ได้แน่！

แต่แม่กลับไร้อารมณ์ เพียงส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยเก็บแหวนใส่ถุงหลักฐาน

ฉันไม่น่าคาดหวังอะไรเลย ในใจพ่อกับแม่ ไม่เคยมีที่ของฉันอยู่แล้ว

ถึงฉันจะเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกเขาก็ตาม

พี่สาวเคยบอกว่า ที่พ่อแม่รับเลี้ยงหลี่หลง ก็เพราะหาฉันที่ถูกลักพาตัวไม่เจอ ลูกชายที่พวกเขารักที่สุดยังคงเป็นฉัน

แต่หลังจากกลับบ้าน ที่ตรงของฉันในบ้านกลับหายไปนานแล้ว

ฉันต่างหาก ที่เหมือนคนแปลกหน้าซึ่งเข้ามาแย่งที่ของคนอื่น

หลังจากพ่อสำรวจที่เกิดเหตุ ก็ถอนหายใจแล้วถามแม่ว่า：“เกิดอะไรขึ้นกับศพนี้"

แม่ถอดถุงมือออกมา ก่อนจะนวดคิ้วที่ขมวดแน่น "ผู้เสียชีวิตอายุประมาณ 20 ปี จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่าสาเหตุการเสียชีวิตมาจากบาดแผลจากการถูกปาดคอ ก่อนตายน่าจะได้รับการทรมานอย่างหนัก"

"วิธีการฆาตกรรมและความโหดเหี้ยมนี้ ส่งผลกระทบต่อสังคมเป็นอย่างมาก ต้องรีบจัดการคดีนี้ก่อนจะถูกสังคมวิพากย์วิจารณ์อย่างหนัก" พ่อของฉันจุดบุหรี่ขึ้น ก่อนจะสูบเข้าเต็มปอดเหมือนกำลังรู้สึกไม่ดีอย่างหนัก

หลังจากฉันตาย ยังต้องมาลำบากพ่อแม่อีก

นักชำนาญการเตือนขึ้น "ฆาตกรยังไม่ถูกจับกุม ต้องเตือนให้ครอบครัวระวังตัวเป็นอย่างมาก ลูกสองคนของพวกเราน่ะ อย่าให้พวกเขาออกไปไหนดึกดื่น ๆ นะ"

แม่พูดอย่างรำคาญว่า “เสี่ยวหลงเป็นเด็กเชื่อฟังมาตลอด แต่กู้เป่ยนี่สิ ฉันคุมเขาไม่ได้จริง ๆ”

ผู้เชี่ยวชาญตรวจร่องรอยเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนของพ่อแม่ จึงรู้เรื่องในบ้านเราเป็นอย่างดี

พ่อใช้มือบีบไหล่ขวาเบา ๆ

ผู้เชี่ยวชาญตรวจร่องรอยสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนั้น จึงถามว่า：“คุณหลี่ ไหล่นายไม่ดีอีกแล้วเหรอ”

พ่อโบกมือ：“ไม่เป็นไร แปะแผ่นยาที่กู้เป่ยซื้อให้แล้ว……”

พูดจบ เขาก็นิ่งไป

ลูกชายที่พวกเขาบอกว่าไม่เชื่อฟัง กลับเป็นคนที่ใส่ใจสุขภาพของพวกเขามากที่สุด

ผู้เชี่ยวชาญตรวจร่องรอยตบหลังพ่อเบา ๆ “ดีกับกู้เป่ยหน่อยเถอะ ยังไงเขาก็เป็นลูกแท้ ๆ ของพวกนาย”

พ่อส่ายหน้า：“สองวันก่อนเสี่ยวหลงแข่งเทนนิส เอาแต่บอกว่าอยากให้กู้เป่ยไปดู ผลคือพอโทรไป เขากลับแกล้งหายตัว เสี่ยวหลงมัวแต่เป็นห่วงพี่ชายจนผิดหวัง สุดท้ายได้แค่อันดับสาม”

“กู้เป่ยไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว จะตายอยู่ข้างนอกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เด็กที่ไม่ได้เลี้ยงมากับตัวเองยังไงก็ใช้ไม่ได้”

เมื่อได้ฟังคำต่อว่าและโทษกันของพ่อแม่แล้ว ฉันเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

พ่อ แม่ ผมไม่ได้ไม่อยากกลับบ้าน

ผมแค่… ไม่มีวันกลับไปได้อีกแล้ว

คนเหลวไหลในสายตาของพ่อแม่ ตายไประหว่างที่พวกเขาอยู่ดูการแข่งขันเทนนิสของหลี่หลงในวันนั้นแล้ว

และศพของฉัน ก็อยู่ต่อหน้าพ่อแม่นี่ไง