บทที่ 2

ในที่ประชุมวิเคราะห์คดี หลังฟังรายงานชันสูตรของแม่จบ ตำรวจทุกคนในห้องต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด

เพราะสภาพศพของฉันน่าสยดสยองเกินไป จึงไม่สามารถเปรียบเทียบใบหน้าเพื่อยืนยันตัวตนได้

ตึกสร้างไม่เสร็จที่ใช้ทิ้งศพไม่ใช่จุดเกิดเหตุแรก ความยากในการคลี่คลายคดีจึงเพิ่มขึ้นมาก

พ่อสั่งการให้ตำรวจในทีมไปตรวจสอบบริเวณใกล้จุดทิ้งศพ ว่ามีเบาะแสของบุคคลต้องสงสัยหรือไม่

“รบกวนฝ่ายนิติเวชชันสูตรอีกครั้ง ดูว่ามีอะไรค้นพบเพิ่มเติมไหม แล้วรีบส่งดีเอ็นเอที่เก็บได้ไปศูนย์ตรวจสอบให้เร็วที่สุด”

พ่อทิ้งประโยคนี้ไว้กับแม่ ก่อนรีบร้อนออกไปกับทีมทันที

ความใส่ใจที่พ่อแม่มีต่อศพ ยังมากกว่าความใส่ใจที่มีต่อฉันเสียอีก

ครั้งหนึ่ง แม่เคยลูบผมหลี่หลงแล้วพูดว่า งานนิติเวชคืออาชีพที่ช่วยพูดแทนคนตาย เป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก

ฉันเห็นหลี่หลงพยักหน้ารับ แต่พอแม่หันหลัง เขากลับเช็ดผมตัวเองอย่างรังเกียจ

ครั้งนั้น ฉันตบหลี่หลงไปหนึ่งที แต่กลับถูกพ่อลงโทษด้วยการโกนหัว

และตอนนี้ แม่กลับลูบผมของศพฉันอย่างปวดใจ พลางพูดเสียงเบา “ตายได้น่าเวทนาแบบนี้ คนในครอบครัวคงเสียใจมากแน่ ๆ”

ฉันยกมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง ครอบครัวของฉันคงดีใจมากกว่าถ้าฉันตาย บางทีอาจมีแค่พี่สาวที่เสียใจอยู่บ้าง

มือที่สวมถุงมือของแม่ลูบผ่านแผ่นหลังฉัน

ตรงนั้นมีรอยแผลไฟลวกขนาดใหญ่ เป็นแผลที่ฉันได้มาตอนถูกลักพาตัวไป

ปีนั้น ตอนถูกพากลับบ้าน ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า แม่มองอย่างตกใจปนรังเกียจ “หลังลูกไปโดนอะไรมา น่าขยะแขยงจริง ๆ อย่าไปทำให้เสี่ยวหลงตกใจสิ”

หรือว่า… แม่จำฉันได้จากแผลเป็นนี้แล้ว？

ฉันกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเย็นไหลลงจากขมับด้วยความลุ้นระทึก

แต่ในวินาทีต่อมา แม่กลับพูดอย่างไม่ใส่ใจเสียงเบา ๆ “นี่ไม่ใช่แผลที่เกิดขึ้นในครั้งนี้”

จู่ ๆ ผู้ช่วยก็อุทานเสียงเบา：“พี่จาง ในกระเพาะของผู้ตายมีกระดาษแผ่นหนึ่ง！”

แม่เบิกตากว้าง รับมันไปแล้วถอนหายใจเบา ๆ：“โดนน้ำย่อยกัดกร่อนแล้ว เดี๋ยวค่อยดูว่าฝ่ายตรวจร่องรอยจะวิเคราะห์ออกไหม”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเพลงโปรดของหลี่หลง

แม่ถอดถุงมือ แล้วรีบเดินออกไปรับสายที่ทางเดิน น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างมาก

“ลูกรัก มีอะไรเหรอ？แม่กำลังทำงานอยู่”

“พรุ่งนี้เหรอ？” แม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันพูดว่า：“พ่อกับแม่จะไปเชียร์ลูกแน่นอน พี่สาวลูกช่วงนี้ไปทำงานต่างจังหวัด กลับมาไม่ได้”

เสียงออดอ้อนของหลี่หลงดังเข้าหูฉัน “รักแม่ที่สุดเลย！แต่ผมก็ยังอยากให้พี่กู้เป่ยมาดูผมแข่ง ถ้ามีกำลังใจจากพี่ ผมต้องชนะได้แน่”

“ถ้าพี่ไม่อยากมาก็ไม่เป็นไร เขาไม่ชอบผมก็เป็นเรื่องปกติ ยังไงผมก็แย่งความรักของพ่อกับแม่มาตั้งหลายปี”

ทั้งที่เข้ากับฉันไม่ได้เลย ตั้งแต่วันที่ฉันกลับบ้าน หลี่หลงก็ใส่ร้ายฉันลับหลังมาตลอด

แต่ต่อหน้าพ่อแม่ เขากลับชอบแสร้งทำเป็นพี่น้องรักกันมาก

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ตอนนี้แม่คงต้องด่าฉันอีกแน่

และก็จริง น้ำเสียงแม่สูงขึ้นทันที：“ลูกคือลูกสุดที่รักของพ่อกับแม่ กู้เป่ยไม่สำคัญอะไรหรอก ขโมยเงินที่บ้าน แถมยังแกล้งลูกลับหลัง เขาไม่คู่ควรจะเป็นลูกแม่ด้วยซ้ำ！”

“ไม่ต้องห่วง ต่อให้ขาหัก แม่ก็จะให้เขานั่งรถเข็นไปดูการแข่งขันของลูก！”

หลี่หลงหัวเราะเบา ๆ “วันนี้พ่อโทรมาบอกให้ผมระวังตัว แม่มีเวลาก็อย่าลืมเตือนพี่ด้วยนะ”

“ลูกดูแลตัวเองดี ๆ ก็พอ ขอแค่กู้เป่ยอย่ามาตายต่อหน้าฉันก็พอ ใครจะไปรู้ว่าเขาไปมั่วอยู่ที่ไหน” เวลาแม่พูดถึงฉัน มักเต็มไปด้วยความรังเกียจเสมอ

อาจเพราะลูกชายที่ตามกลับคืนมา ไม่เคยได้รับการศึกษาที่ดี ดูไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจล่ะมั้ง

หลังฉันถูกตามกลับมา พวกเขายังไม่ยอมเปลี่ยนนามสกุลให้ฉันเลยด้วยซ้ำ

ในใจของพ่อแม่ ลูกชายเพียงคนเดียวก็คือหลี่หลง

ตอนที่พวกเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของหลี่หลง ไม่มีใครสักคนคิดเลยว่า ฉันต่างหากคือลูกแท้ ๆ ของพวกเขา

ถ้าพวกเขารู้สาเหตุการตายของฉัน ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยายังไง

เพราะการตายของฉัน หลี่หลงเป็นคนผลักดันมันด้วยมือตัวเอง และพ่อแม่เองก็มีส่วนเกี่ยวข้องเช่นกัน。