All Chapters of ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]: Chapter 61 - Chapter 70

ม่านถัว รุ่ยอัน อ้วนเสี้ยวรวมไปถึงหวังเตอมารอรับใช้พุดตานและจ่างซุนอู๋จี้ได้เข้าวันที่สามแล้ว ทั้งพุดตานและอู๋จี้ก็ยังไม่เรียกพวกเขาเขาไปรับใช้ พวกเขาจึงไปแจ้งเยว่ชิงตั้งแต่เข้าวันที่สองด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าพุดตานจะเจ็บป่วยเพราะอู๋จี้ไม่ปล่อยให้พุดตานพักผ่อนเลย อีกทั้งงดราชการติดต่อกันถึงสามวันเช่

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาเชื่องช้าเพื่อปรับสายตากับแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องกว้างเธอมองไปข้างๆ ตัวเองที่จ่างซุนอู๋จี้หลับนอนทุกค่ำคืน แต่ทว่าเขากลับไม่อยู่บนตั่งเตียงแล้ว เธอจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งรู้สึกเวียนหัวอย่างมาก อาจเป็นเพราะเธอนอนเกินไป ม่านถัวก้าวเดินเข้ามาประคองนางนั่งลงใช้เท้าห้อยเรียวขาข้า

“อร่อยไหม” เขาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม เธอมองใบหน้าเขาด้วยความขุ่นเคืองที่เขาทำเช่นนี้ แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู อีกทั้งเธอกำลังเคี้ยวเม็ดพุทรา “อู๋จี้ท่านมัน” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอยากจะเอาหมอนปาใส่หน้าเขาที่ไม่มียางอายเลยสักนิดยังปั้นหน้างดงามมองมายังเธออีก “เจ้าอยากเอาหมอนปาใส่ข้าห

“ช่วงนี้ไป๋ฟูเหรินเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่บ่อยครั้ง เห็นว่าคิดถึงครอบครัวที่จากไป เลยเผากระดาษส่งไปให้พวกเขา” หวังเตอเอ่ยบอก อู๋จี้ได้ฟังแล้วรู้สึกสะเทือนใจเป็นยิ่งนัก ด้วยแคว้นหานบุกโจมตีเมืองลี่ ทำให้คนในเมืองลี่ตายทั้งหมด ไม่เว้นแต่สกุลไป๋ที่ตายหมดสิ้น มีไป๋ซู่ซู่ที่หนีรอดมาได้ แต่ก็เกือบตายในท

มือหนาของเขาปลดเชือกที่อยู่ข้างเอวของเธอออก เลื่อนเสื้อเผยออก ทอดสายตามองอกอวบอิ่มที่อยู่ตรงหน้า อีกทั้งหัวนมนั้นยังแข็งเป็นไต เขาใช้มือขยำเบาๆ ก้มลงใช้ริมฝีปากดูดที่หัวนมบดขยี้ดูดดึง มืออีกข้างขำราวนมราวกับเป็นเจ้าของ เขาทั้งบีบทั้งคั้นมัน เขากลับได้ยินเสียงร้องครางแผ่วเบา ราวกับลำคาน เขามองใบหน้าเ