All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้ายที่ครอบครัวหมางเมิน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12ทำงานที่เดียวกันอีกสี่ปีต่อมา หานหยุนชีเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ในขณะที่หวังเยว่ชิงไม่ติดอันดับอะไรเลย ในวันรับปริญญาตระกูลหานหอบดอกไม้ช่อใหญ่ มามอบเป็นขวัญกำลังใจให้ลูกสาวบุญธรรม“พ่อยินดีกับลูกด้วย”“แม่ก็เช่นกันจ๊ะ”“ส่วนนี้เป็นของขวัญจากพี่ชาย มอบให้น้องสาวสุดที่รักในวันที่ประสบความสำเร็จอีกขั้นหนึ่ง”หลัวหยุนหยิบกล่องยาวขึ้นมามอบให้น้องสาว หวังเยว่ชิงฉีกยิ้มกว้างรีบรับกล่องมาแกะเปิดออกดู ว่าข้างในเป็นอะไร พอเห็นว่าเป็นสร้อยข้อมือก็ยิ่งยิ้มกว้างจนถึงใบหู“ขอบคุณค่ะพี่ชาย”เยว่ชิงยื่นมือออกไปให้พี่ชายสวมสร้อยข้อมือให้ ไม่ลืมปรายตามองหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่อย่างเงียบเหงา สอบได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งแล้วอย่างไร เมื่อได้มาเพียงแค่กระดาษใบหนึ่งเท่านั้น ส่วนเธอกลับได้ทั้งช่อดอกไม้และของมีค่า และความรักของคนในครอบครัว รอยยิ้มเยาะจึงปรากฏบนใบหน้าส่วนคนที่ถูกเย้ยหยันไม่ได้ใส่ใจ เพราะวันนี้เธอประสบความสำเร็จในการคว้าใบปริญญามาครอง หนำซ้ำยังพ่วงเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาด้วย ร้านขายข้าวราดแกง ชิงชิงกับฉวนฉวนก็สามารถดูแลแทนเธอได้อย่างเต็มตัว หลังจากนี้เธอจึงวางแผน

ตอนที่ 14ทดสอบ“มันโถวร้อน ๆ ไหมจ้า มันโถวร้อน ๆ”สองผัวเมียวัยกลางคนแต่งกายมอซอคล้ายขอทาน ยืนร้องขายมันโถวอยู่หน้าโรงงาน แต่ไม่มีใครค่อยเข้าซื้อ ด้วยสภาพที่ค่อนข้างดูสกปรก แต่ทั้งคู่ก็ไม่ละความพยายาม ยังคงตะโกนขายอยู่แบบนั้นจนกระทั่งมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะเดินผ่านหน้าร้าน คนเป็นผัวจึงร้องทักเชิญชวนอีกครั้ง “นังหนู มันโถวสักลูกสองลูกไหม รับรองอร่อยถูกปาก”หวังเยว่ชิงปรายตามอง นึกรังเกียจอยู่ในใจแต่ไม่พูดอะไรออกมา เพราะมีพนักงานคนอื่นเดินตามหลังเธอมาพอดี จึงทำเป็นไม่ได้ยินแทนหญิงวัยกลางคนไม่ยอมแพ้ ถือมันโถวทั้งสองมือ เดินไปดักหน้าหญิงสาวคราวลูกเอาไว้ สองมือกวัดแกว่งมันโถวไปมา ปากก็ร้องขอความเมตตา “ช่วยป้าซื้อหน่อยนะหนู วันนี้ลุงกับป้ายังขายไม่ได้สักลูกเลย”“ไม่หิวค่ะ” เยว่ชิงตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด แต่ยังพยายามสงวนท่าทีเอาไว้“ไม่หิวก็ซื้อไปฝากเพื่อนก็ได้ หรือไม่ก็ลองชิมดูก่อนสักชิ้นก็ยังดี” ชิวหมิงคะยั้นคะยอยื่นมันโถวไปจ่อจนชิดเกือบติดจมูกความอดทนของเยว่ชิงขาดสะบั้น ยิ่งคนที่เดินตามหลังผ่านเข้าโรงงานไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องสร้างภาพอีกต่อไป จึงระเบิดอารมณ์เข้าใส่สองผัวเมียที่ม

ตอนที่ 16เปิดตัวหลังจากเดินทางกลับมามณฑลหนานปิงแล้ว หยุนชีก็ได้หยุดงานเพิ่มอีกหนึ่งวัน เพื่อตรวจดูบัญชีและความเรียบร้อยของร้าน พอรุ่งเช้าก็กลับเข้าไปทำงานในโรงงานตามปกติระหว่างกำลังเดินตามเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ เข้าไปในตัวอาคาร ก็เห็นรอยยิ้มหวาน แล้วที่หวานยิ่งกว่าก็คือ ดวงตาคู่นั้นของเจ้าของโรงงาน ผู้ที่กำลังเดินเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆหยุนชีเห็นเขากำลังอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งดูจากสายตาของเขา คงจะเป็นคำพูด ที่ทำให้คนอื่นพากันสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจ้านาย ตอนนี้เธอยังไม่อยากให้ใครรู้ ว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน เพื่อตัดปัญหาจึงรีบชิงตัดหน้าพูดกับเขาก่อนเสียเลย“ท่านประธาน มาทวงเอกสารรายงานเกี่ยวกับการเดินทางไปตรวจดูโรงงานใช่ไหมคะ ฉันกำลังจะเอาเข้าไปให้พอดี”พูดจบเธอก็ก้าวฉับ ๆ ผ่านผู้คนไปทางห้องผู้อำนวยการ เปิดประตูหายเข้าไปในนั้นก่อนเจ้าของห้องเสียอีกทางด้านเก่อหลาง ตั้งใจจะเข้าไปทักทายคนรักเหมือนที่เคยทำตอนอยู่ต่างเมือง พอเห็นท่าทีเมินเฉยของหญิงคนรัก ก็รู้สึกน้อยใจไม่ใช่น้อย สีหน้าแววตาเช้านี้ จึงดูบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ จนพนักงานที่พบเห็นไม่กล้าสู้หน้า“ทำไมคุณทำกับผม

ตอนที่ 18กิจการตระกูลหานมีปัญหาหวังเยว่ชิงหอบความเคียดแค้นกลับบ้านสกุลหาน คิดหาทางที่จะยืมมือพ่อแม่บุญธรรมให้ไปเล่นงานหานหยุนชี หากหล่อนถูกผู้ให้กำเนิดเล่นงาน ต้องเสียใจจนแทบกระอักเลือดแน่แต่พอเข้ามาบ้านได้ ก็รู้สึกว่าบ้านหลังใหญ่มีบางยิ่งผิดปกติ บรรยากาศดูอึมครึมเป็นพิเศษ เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นบิดานั่งสีหน้าเคร่งเครียด มีมารดานั่งกุมมือเอาไว้ คล้ายกับกำลังให้กำลังใจบิดาอย่างไรอย่างนั้น“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” ภาพที่เห็นมันทำให้เธอลืมเรื่องของตัวเองไปชั่วขณะ“โรงงานของเรากำลังแย่ การเงินขาดสภาพคล่อง ถ้าหาเงินก้อนใหญ่มาหมุนไม่ได้ กิจการของตระกูลเราคงล้มละลาย” หานหลัวหยุนเป็นฝ่ายอธิบายให้น้องสาวฟังเอง สองปีมานี้เศรษฐกิจค่อนข้างผันผวน โรงงานและกิจการหลายแห่งต่างได้รับผลกระทบ หากบริหารได้ไม่ดี เขาเองก็มีส่วนผิด ที่ตัดสินใจพลาดอยู่บ่อยครั้ง จนโรงงานมาถึงจุดย่ำแย่แบบนี้“ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยค่ะ” เยว่ชิงมัวแต่สนใจเรื่องหาวิธีให้ได้หลางจูมาเป็นของตน เลยไม่ได้สนใจความเป็นอยู่ของครอบครัวเท่าใดนัก แล้วอีกอย่างที่ผ่านมาเธอก็ยังมีเงินทองใช้อย่างมือเติบเหมือนเดิม เลยไม่ได้เอ

ตอนที่ 20คนที่ซื้อโรงงานคือ...“เป็นอย่างไรบ้างคุณ”หานไป๋เทียนเอ่ยถามภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ที่นอนราบอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หลังเห็นว่าภรรยาฟื้นได้สติขึ้นมาแล้ว“มันไม่จริงใช่ไหมคะ เยว่ชิง ลูก...ลูกไม่ได้พูดกับพวกเราแบบนั้น ลูกไม่ได้ทอดทิ้งพวกเราไป”เป็นเพราะรักและตั้งความหวังกับลูกสาวบุญธรรมมาก พอมารู้ความจริงเฉินซีเหม่ยจึงยอมรับไม่ได้ หยดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เหลือชิ้นดีไป๋เทียนเองก็อยากจะให้เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง ว่าเขามองลูกสาวของเพื่อน ที่เขาอุตส่าห์รับมาเลี้ยง ให้ทุกอย่างไม่ต่างจากลูกของตัวเอง แต่สุดท้ายคนเรามันก็หนีความจริงไปไม่ได้“ทำใจเสียเถอะคุณ ที่ผ่านมาผมโง่เองแหละ ที่มองคนไม่ออก มองหนามคมที่ซ่อนอยู่ใต้ดอกบัวขาวไม่เห็น จนวันหนึ่งความโง่นั้นมันย้อนกลับมาเล่นงานผมเอง”“ผมก็โง่เหมือนกัน โง่ที่คิดว่าเขารักผม อยากใช้ชีวิตร่วมกันกับผม จนผมทำผิดลับหลังคุณพ่อ คุณแม่”หานหลัวหยุนเองก็สภาพย่ำแย่ไม่ต่างจากมารดา ดวงตาสองข้างแดงก่ำ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่นั่งก่นด่าความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองอยู่แบบนี้เฉินซีเหม่ยเห็นสภาพขอ