LOGINเพราะความอิจฉาที่คนนอกครอบครัวมาแย่งความรัก เธอจึงทำตัวร้ายกาจ จนเป็นเหตุทำให้คนในครอบครัวปล่อยให้นางร้ายอย่างเธอจมน้ำตายเมื่อเธออีกคนได้โอกาสเกิดใหม่ จะไม่ของ้อครอบครัวเดิมอีกต่อไปจะสร้างครอบครัวใหม่ สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยสองมือ ส่วนคู่หมั้นที่น้องสาวบุญธรรมเคยอยากได้ คู่หมั้นที่เธอไม่เคยเห็นหน้า เธอจะยกให้ลูกสาวคนใหม่ที่พ่อกับแม่รัก ส่วนเธอที่ก้าวออกมาใช้ชีวิตของตนเองนั้น ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาพัวพันหัวใจเช่นเดียวกัน...หรือว่าเขาคนนี้ จะเป็นคนที่เธอจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นขึ้น...
View Moreตอนที่ 1
จมน้ำหรือเรียกร้องความสนใจ
บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมชื่อดัง ที่ครอบครัวหานจองเอาไว้สำหรับเลี้ยงฉลองให้ลูกสาวบุญธรรมที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้ ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น หญิงสาวหุ่นทรงนาฬิกาทราย เอวคอดสะโพกผายอย่างพอเหมาะก้าวเดินเลียบไปตามขอบสระที่มีน้ำใสน่าลงไปแหวกว่าย ดวงตาสีนิลจับจ้องมองร่างบอบบางของเป้าหมายไม่วางตา ในระหว่างที่คนอื่น ๆ กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่รอบโต๊ะอาหารนั้น หญิงสาวหุ่นทรงนาฬิกาทรายก็เดินไปถึงจุดที่เป้าหมายยืนอยู่ ซึ่งก็คือริมขอบสระ
บทสนทนาระหว่างหญิงสาวทั้งสองเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน ผ่านไปสักพักเสียงสั่นเครือของหญิงสาวร่างบอบบางก็ดังขึ้นกว่าทุกประโยคที่เคยเจรจากับหญิงสาวอีกคน
“พี่หยุนชี ฉันไม่อยากที่จะทำอะไรเกินหน้าเกินตาพี่จริง ๆ นะคะ”
ประโยคนั้นจบลงร่างบอบบางก็หงายหลังตกลงไปในสระน้ำ พร้อมกับร่างของหญิงสาวอีกคนก็ถูกคว้าตกลงไปด้วยกัน
...ตู้ม!...
คนสกุลหานที่กำลังนั่งพูดคุยกันถึงความสำเร็จของลูกสาวบุญธรรมอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างตกลงไปในน้ำ รีบพากันหันขวับไปมอง จนได้เห็นร่างสองร่างกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในสระน้ำของโรงแรม
“เยว่ชิง” สามเสียงร้องประสานด้วยความตกใจ
“คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย ช่วยด้วย เยว่ชิงว่ายน้ำไม่เป็นค่ะ” หญิงสาวร่างเล็กกว่าเดี๋ยวจมเดี๋ยวโผล่พ้นน้ำ ตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
ในขณะที่หญิงสาวอีกหนึ่งคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน “ช่วยด้วย พี่ชายช่วยฉันด้วย”
‘หานหลัวหยุน’ รีบกระโดดลงไปในสระน้ำ ว่ายเข้าไปช่วยน้องสาวบุญธรรมลากคนตัวเล็กว่ายกลับเข้าหาขอบสระ ก่อนจะช่วยดันร่างของน้องสาวให้ปีนกลับขึ้นไปบนขอบสระ โดยมีบิดามารดาเข้ามาช่วยรับตัวอีกทีหนึ่ง
“เยว่ชิงเป็นอย่างไรบ้างลูก”
คนเป็นแม่อย่าง ‘เฉินซีเหม่ย’ รีบเข้ามาดูอาการของลูกสาว ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบน้ำออกจากหน้าของลูกรัก
“คุณแม่ ลูกแค่พยายามอธิบายให้พี่หยุนชีเข้าใจ ว่าลูกไม่ได้อยากทำอะไรเกินหน้าเกินตาพี่เขา ลูกแค่อยากเรียนหนังสือ อนาคตจะได้ทำงานดี ๆ จะได้ตอบแทนบุญคุณของคุณพ่อคุณแม่ที่เมตตาชุบเลี้ยง นึกไม่ถึงว่าพี่หยุนชีจะใจร้ายผลักลูกตกสระน้ำ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าลูกว่ายน้ำไม่เป็น”
‘หวังเยว่ชิง’ ร้องไห้ฟูมฟายโอบกอดมารดาตัวสั่นระริก พลางเล่ารายละเอียดที่ทำให้ตกลงไปในสระน้ำให้ทุกคนฟัง
ทาง ‘หานไป๋เทียน’ ได้ฟังลูกสาวที่สร้างแต่เรื่องภาคภูมิใจมาให้เล่าวีรกรรมของลูกสาวที่ขยันสร้างแต่เรื่องเสื่อมเสียให้ฟัง ก็รู้สึกไม่พอใจถึงขนาดตะโกนด่าลูกสาวอีกคน ที่ยังคงตะเกียกตะกายอยู่ในสระน้ำ
“ขยันสร้างแต่ปัญหา ที่ผ่านมาแกรังแกน้องสาวแกยังไม่สาแก่ใจอีกหรือ ครั้งนี้ถึงจะเอาให้ถึงตาย ถ้าฉันรู้ว่าแกโตมาแล้วจะไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแบบนี้ สู้เอาขี้เถ้ายัดปากแกให้ตายไปตั้งแต่เด็ก จะได้ไม่มาก่อเรื่องให้ทุกคนปวดหัวอยู่แบบนี้”
“ใช่ นังลูกสารเลว น้องสาวรักและดีกับแกขนาดนี้ ยังคิดจะฆ่าน้องได้ลงคอ” ซีเหม่ยกอดปลอบลูกสาวบุญธรรม มิวายตะโกนด่าลูกสาวในไส้ของตนเองด้วย
“อย่าไปเสียเวลาพูดกับคนไม่รู้จักคิดเลยครับ พวกเรารีบพาน้องเยว่ชิงไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” หลัวหยุนที่ลงไปช่วยแต่น้องสาวบุญธรรมขึ้นมาพูดกับพ่อแม่จบ ก็หันไปมองคนที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ “ส่วนแก เลิกเสแสร้งว่าว่ายน้ำไม่เป็นได้แล้ว หรือถ้าอยากแกล้งก็เชิญแช่อยู่ในน้ำแบบนั้นต่อไปเถอะ”
พูดจบเขาก็โน้มตัวลงไปช้อนร่างของน้องสาวขึ้นมาอุ้ม หันหลังให้สระน้ำ เตรียมพาน้องสาวและพ่อแม่กลับขึ้นโรงแรม ไม่สนใจว่าน้องสาวที่คลานตามกันมาจะขึ้นจากน้ำได้หรือเปล่า
“เดี๋ยว...พี่...”
ร่างที่พยายามตะเกียกตะกายมีชีวิตรอดอยู่เป็นนานเริ่มอ่อนแรง จมหายลงไปใต้ผิวน้ำแล้วไม่โผล่ขึ้นมาอีก มีเพียงห้วงความคิดชั่วครู่เท่านั้นที่ยังไม่ดับวูบ
‘คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย ทุกคนไม่รักฉันแล้วอย่างนั้นหรือ อยากให้ฉันตายมากใช่ไหม ได้...ฉันจะตายตามที่ทุกคนต้องการ ลาก่อน เกิดมาชาติหน้าฉันใด พวกเราอย่าได้เป็นครอบครัวเดียวกันอีกเลยนะ’
สติสัมปชัญญะสุดท้ายดับวูบลง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างไร้ประกายของชีวิต ร่างทั้งร่างจมลงสู่ก้นสระ พร้อมกับลมหายใจที่ถูกสายน้ำพรากไปจากโลกใบนี้...
อีกด้านหนึ่ง ‘จูเก่อหลาง’ ลูกชายเพียงคนเดียวของโรงงานทอผ้า พึ่งกลับมาจากเมืองนอก เพื่อรับช่วงงานต่อจากบิดา แต่พอมาถึงคนเป็นพ่อกับแม่กลับแจ้งข่าวว่าได้หมั้นหมายผู้หญิงคนหนึ่งไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว โดยที่ตัวเขายังไม่เคยรู้จักหรือเคยเห็นหน้าคู่หมั้นเลย
เขาถึงได้วานเพื่อนสนิท ให้ช่วยสืบข่าวเกี่ยวกับคู่หมั้นของเขา ว่ารูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร รวมไปถึงนิสัยใจคอของอีกฝ่าย ผ่านมาห้าวันเพื่อนสนิทถึงได้นัดเขามาทานข้าวที่โรงแรมของเพื่อน และพากันมายืนหลบมุมพูดคุยกันอยู่มุมหนึ่งของสระน้ำ
“นี้เป็นข้อมูลที่นักสืบของฉันหามาได้” ‘จ้าวหานเหวิน’ เจ้าของโรงแรมใจกลางเมืองยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้เพื่อนสนิท ที่หายไปเรียนต่อต่างประเทศหลายปี พึ่งจะได้มีโอกาสมาพบหน้ากัน
เก่อหลางรับแฟ้มเอกสารแล้วเปิดอ่าน ด้านในมีรูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งพร้อมประวัติส่วนตัว จากที่อ่านทำให้เขารู้ว่า หานหยุนชีพึ่งจะอายุ 19 ปี เรียนจบมัธยมศึกษาปี 6 แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังไม่ได้ จึงเลือกที่จะไม่เรียนต่อ งานการก็ไม่ทำ วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ นิสัยใจคอก็เราะร้าย คอยหาเรื่องรังแกน้องสาวของตัวเองอยู่ตลอดเวลา
เขาอ่านวีรกรรมของคู่หมั้นได้ไม่จบก็ปิดแฟ้ม สีหน้าบึ้งตึงเมื่อรู้ว่าตนเองได้คู่หมั้นที่นิสัยไม่ดีและไม่เอาไหนเสียเลย
“ไม่รู้คุณพ่อคุณแม่คิดอะไรของเขา ถึงหาคู่หมั้นแย่ ๆ แบบนี้มาให้ฉัน”
“เอาน่า ถึงคุณหนูหยุนชีจะไม่มีอะไรดี แต่หน้าตานี้ถือว่าสวยเป็นอันดับต้น ๆ ของมณฑลหนานปิงเลยนะ” หานเหวินกล่าวติดตลกไม่อยากเห็นเพื่อนเครียด แล้วอีกอย่างคู่หมั้นของเพื่อน หากตัดเรื่องนิสัยใจคอออกไป ดูแต่หน้าตา ชายหนุ่มในเมืองและต่างเมือง คงพากันตบเท้าเข้ามาเป็นตัวเลือกของเธอแล้ว ซึ่งหนึ่งในนั้นอาจจะมีเขารวมอยู่ด้วย
จูเก่อหลางที่กำลังเครียด คิดจะหันมาด่าเพื่อนที่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกไปหมด แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างร่างหนึ่งกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ ไม่นานนักร่างนั้นก็จมหายไปต่อหน้าต่อตาของเขา เขาถึงรีบสะกิดเพื่อนสนิท
“มีคนจมน้ำ”
หานเหวินหันไปมองทางสระน้ำบ้าง จากนั้นก็พากันวิ่งไปตามขอบสระ พอถึงบริเวณที่ร่างของหญิงสาวจมหายไป เป็นเก่อหลางที่กระโดดลงสระน้ำดำลงไปค้นหาร่างของคนที่จมน้ำไปก่อนหน้า
ทางด้านคนในครอบครัวหาน พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง จึงพากันหมุนตัวกลับมามอง ทันได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกระโดดลงสระน้ำไป ส่วนชายหนุ่มอีกคนก็ยืนชะเง้อคอมอง รอช่วยเหลืออยู่ด้านบนของสระ
หานหลัวหยุนจึงวางน้องสาวบุญธรรมลงกับพื้นก่อน แล้วเดินเข้าไปพูดคุยกับชายหนุ่มอีกคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
“ขอโทษนะครับ ผมว่าคุณเรียกเพื่อนของคุณขึ้นมาดีกว่า อย่าเสียเวลาช่วยคนที่ชอบเรียกร้องความสนใจเลย”
“คุณรู้ได้ยังไง ว่าหล่อนเรียกร้องความสนใจ” น้ำเสียงเย็นชาของหานเหวินย้อนถาม
“ทำไมจะไม่รู้ เธอเป็นน้องสาวของผมเอง หากไม่ได้ดั่งใจ มักจะหาวิธีเรียกร้องความสนใจอยู่แบบนี้เป็นประจำ นี้ก็คงแกล้งจมน้ำเพื่อให้ทุกคนสงสารตามเดิม”
“...” หานเหวินสะกดกลั้นอารมณ์อยากต่อยหน้าคนเอาไว้ สายตาจดจ่ออยู่กับศีรษะของเพื่อนสนิทที่กำลังโผล่พ้นน้ำขึ้นมา รอให้เก่อหลางหาร่างที่จมหายไปเจอก่อนเถอะ เขาจะย้อนถามคนพวกนี้เสียหน่อย ว่าตกลงผู้หญิงที่จมน้ำลงไปเป็นอะไรกับคนพวกนี้กันแน่ ขนาดตกอยู่ในความเป็นความตายเช่นนี้ คนพวกนี้ยังคิดว่าอีกฝ่ายคิดเรียกร้องความสนใจอยู่อีก
ทางเก่อหลางหลังจากดำน้ำลงไปลึกถึงใต้ก้นสระแล้ว ใช้มือข้างหนึ่งสอดใต้ราวนมของร่างที่ลอยแน่นิ่ง ก่อนจะใช้มือข้างที่เหลือแหวกว่ายพากลับขึ้นมาบนผิวน้ำได้สำเร็จ
“หานเหวิน ช่วยรับหน่อย” พอว่ายมาถึงขอบสระก็ส่งร่างเย็นชืดให้เพื่อนสนิทช่วยรับ จากนั้นถึงได้ปีนขึ้นมาจากสระน้ำ
“นี่มัน” ทันทีที่เห็นใบหน้าซีดไร้สีเลือดของคนที่จมน้ำ หานเหวินก็มองสบสายตากับเพื่อน ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของหญิงสาวที่จมน้ำ ดูเหมือนโลกจะกลมเสียเหลือเกิน ทำให้คนสองคนวนมาพบกันรวดเร็วขนาดนี้
เก่อหลางจดจำใบหน้าในภาพถ่ายได้เป็นอย่างดี ถึงแม้จะไม่ชอบใจคู่หมั้นมากแค่ไหน เวลานี้เขาก็ต้องคิดคำนึงถึงชีวิตของหญิงสาวต่อ เขาไม่รอช้าลงมือปั๊มหัวใจและผายปอด ช่วยชีวิตของหญิงสาวที่แน่นิ่งไปแล้วทันที
ส่วนหานเหวินนั้นแหงนใบหน้าจ้องมองคนสี่คนที่ปล่อยให้หญิงสาวจมน้ำ โดยเฉพาะพี่ชายของหล่อน “เป็นไง ขนาดนี้แล้วยังคิดว่าน้องสาวของคุณเรียกร้องความสนใจอยู่หรือเปล่า” ...
ตอนที่ 23ตอนจบแก้วตาไม่เข้าใจว่าชายวัยกลางคนพูดเรื่องอะไร จนมีร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เดินยิ้มเข้ามาหาชายวัยกลางคน ไป๋เทียนเองก็ยิ้มรับอย่างอบอุ่นพร้อมกับยื่นมือออกไปรับมือของลูกสาวมากุมเอาไว้“หานหยุนชี” วิญญาณจากยุคปัจจุบันรำพันเรียกชื่อของหานหยุนชีตัวจริง“ใช่ ฉันเอง แก้วตาฉันต้องขอบใจเธอมากนะ ที่ใช่ร่างของฉัน ทำให้ฉันกลายเป็นที่ยอมรับของทุกคน หากเป็นตัวฉันเอง คงถนัดทำให้คนเกลียดเสียมากกว่า” หยุนชีตัวจริงพูดด้วยรอยยิ้ม“ใช่ พ่อก็ขอบใจลูกมาก ที่ทำให้ลูกสาวของพ่อได้ดีขนาดนี้ ลูกไม่ต้องคิดอะไรมากแล้วละ รีบกลับไปเถอะ กลับไปหาคนที่เขารอลูกอยู่ ก่อนจะจากกัน พ่อรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากลูก แต่พ่ออยากขอให้ลูกช่วยดูแลซีเหม่ยกับหลัวหยุนแทนพ่อได้หรือเปล่า” ชายวัยกลางคนยังคงเป็นห่วงคนข้างหลังหยุนชีตัวจริงเองก็เช่นเดียวกัน “ฉันเองก็ขอร้องเธอด้วยอีกคน”“ได้สิ ฉันรับปาก”สิ้นคำตอบรับ แก้วตาหรือหยุนชีก็รู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาลบางอย่างกระชากวิญญาณของเธอ ให้กลับไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่ภาพของสองคนพ่อลูกจะค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาพร้อมกับภาพของห้องพักคนป่วยเด่นชัดขึ้
ตอนที่ 22ถูกยิงงานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่บ้านของฝ่ายชาย โดยเชิญแขกมากหน้าหลายตามาร่วมงาน โดยญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายหญิง มีเพียงชิงชิงกับฉวนฉวน ที่หยุนชีแนะนำกับทุกคนว่าคือพี่สาวคนสำคัญของเธอ ส่วนครอบครัวหานมาร่วมงานในฐานะแขกเพียงเท่านั้นระหว่างที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวในชุดสีแดงสด กำลังทำพิธียกน้ำชาให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เสียงกรีดร้องของแขกเหรื่อก็ดังก้องขึ้น โดยเฉพาะบรรดาแขกที่เป็นผู้หญิง“กรี๊ด!”เก่อหลางกับหยุนชีและคนในครอบครัวรีบพากันลุกขึ้นหันไปมอง ว่าต้นเหตุของความวุ่นวายคืออะไร ก็ได้เห็นหวังเยว่ชิงในชุดสีดำไร้ลวดลาย กำลังเดินตาขวางตรงมาทางที่พวกเขายืนอยู่ ในมือข้างหนึ่งนั้นถือปืนสั้นติดมาด้วย เก่อหลางเห็นท่าไม่ดี รีบเอาตัวเข้ามายืนขวางกั้นคนรักเอาไว้หวังเยว่ชิงยกมือข้างที่ถือปืนขึ้น จ่อไปทางชายหนุ่มที่เธอหมายปอง เพราะเขาใช้ตัวเองเป็นเกราะป้องกันหานหยุนชีเอาไว้“ถอยไปค่ะคุณหลางจู ไม่สิ ต้องเรียกว่าคุณเก่อหลาง” แววตาของหญิงสาวคล้ายคนเสียสติไปแล้ว“คุณเยว่ชิง ใจเย็นลงก่อน มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ส่งปืนมาให้ผมเถอะ” เก่อหลางยื่นมือมาตรงหน้า พยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาวไม่ให้คลุ้มคลั่งมากไปกว่านี้“
ตอนที่ 21เส้นทางในอนาคตของแต่ละคนหานหยุนชีค้นหาความจริงใจจากแววตาของทั้งสามคนตรงหน้า รู้สึกถึงความเสียใจในแววตาของพวกเขาจริง ๆ เธอจึงไม่คิดจะจองเวรจองกรรมต่อกันอีก ถึงยอมให้อภัยพวกเขา“ตกลงค่ะ ฉันยอมให้อภัยพวกคุณ”เป็นคำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ครอบครัวหานเกิดความรู้สึกปรีติยินดี ที่หยุนชียอมให้อภัยในความผิดพลาดที่พวกเขาก่อ“ขอบใจ ขอบใจลูกมากจริง ๆ” ไป๋เทียนพูด“พี่ก็ขอบใจเธอเช่นกัน หยุนชี”“ถ้าอย่างนั้นลูกจะย้ายกลับไปอยู่บ้านเราวันไหน แม่จะให้พี่ชายของลูกไปช่วย...”เฉินซีเหม่ยพูดไม่ทันจบ หยุนชีก็ยกมือห้ามคำพูดพวกนั้นเอาไว้ พร้อมอธิบายให้พวกเขาเข้าใจในตัวเธอเสียใหม่“ถึงฉันจะยอมให้อภัยพวกคุณแล้วก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า พวกเราจะกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันอีก หานหยุนชีลูกสาวของพวกคุณได้ตายจากโลกใบนี้ไป ตั้งแต่วันที่จมน้ำในโรงแรมแล้ว ฉันในตอนนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลหานอีก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เพราะฉะนั้นพวกคุณเอง ก็ไม่ควรมองว่าฉันยังเป็นลูกสาวของพวกคุณอีก”ไป๋เทียนคิดว่าลูกสาวยังน้อยใจพวกเขาอยู่ ก็เลยพยายามอ้อนวอนให้ลูกสาวยอมเข้าใจ “หยุนชี พ่อรู้ตัวว่าที่ผ่านมา พ่อแม่และพี่ข
ตอนที่ 20คนที่ซื้อโรงงานคือ...“เป็นอย่างไรบ้างคุณ”หานไป๋เทียนเอ่ยถามภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ที่นอนราบอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หลังเห็นว่าภรรยาฟื้นได้สติขึ้นมาแล้ว“มันไม่จริงใช่ไหมคะ เยว่ชิง ลูก...ลูกไม่ได้พูดกับพวกเราแบบนั้น ลูกไม่ได้ทอดทิ้งพวกเราไป”เป็นเพราะรักและตั้งความหวังกับลูกสาวบุญธรรมมาก พอมารู้ความจริงเฉินซีเหม่ยจึงยอมรับไม่ได้ หยดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เหลือชิ้นดีไป๋เทียนเองก็อยากจะให้เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง ว่าเขามองลูกสาวของเพื่อน ที่เขาอุตส่าห์รับมาเลี้ยง ให้ทุกอย่างไม่ต่างจากลูกของตัวเอง แต่สุดท้ายคนเรามันก็หนีความจริงไปไม่ได้“ทำใจเสียเถอะคุณ ที่ผ่านมาผมโง่เองแหละ ที่มองคนไม่ออก มองหนามคมที่ซ่อนอยู่ใต้ดอกบัวขาวไม่เห็น จนวันหนึ่งความโง่นั้นมันย้อนกลับมาเล่นงานผมเอง”“ผมก็โง่เหมือนกัน โง่ที่คิดว่าเขารักผม อยากใช้ชีวิตร่วมกันกับผม จนผมทำผิดลับหลังคุณพ่อ คุณแม่”หานหลัวหยุนเองก็สภาพย่ำแย่ไม่ต่างจากมารดา ดวงตาสองข้างแดงก่ำ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่นั่งก่นด่าความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองอยู่แบบนี้เฉินซีเหม่ยเห็นสภาพขอ
ตอนที่ 10เกินเลยกว่าพี่น้อง“อิ่มเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ”หานหลัวหยุนหยิบเงินออกมาวางบนโต๊ะ เตรียมตัวจะกลับพาน้องสาวไปทำเรื่องสนุกต่อตอนแรกหวังเยว่ชิงก็ตั้งใจจะรีบออกจากร้านเหมือนกัน แต่สายตาเหลือบมองเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาในร้านพอดี จึงเปลี่ยนใจหันมากวักมือเรียกพนักงานขอ
ตอนที่ 8กิจการไปได้สวยรุ่งเช้าหยุนชีตื่นตั้งแต่ตีสามอีก หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ก็ลงมาเข้าครัวปรุงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยว และเตรียมเมนูกับข้าวราดแกงอีกสามสี่อย่าง โดยเมนูของวันนี้เธอจะทำ ต้มยำกุ้งน้ำข้น ไก่ทอดน้ำปลา ผัดเปรี้ยวหวานหมูสามชั้น แล้วก็ไข่ดาวพอปรุงทุกอย่างเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำ ก่อน
ตอนที่ 7ขายไม่ได้ก็แจกฟรีก่อนหานหยุนชีย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเช่าได้สามวัน ก็เตรียมพร้อมเปิดร้านขายของ โดยสิ่งที่จะขายเป็นสิ่งที่นางทำเป็นอาชีพอยู่แล้ว นั้นก็คือขายข้าวราดแกงและขายก๋วยเตี๋ยว ซึ่งในตอนที่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคสมัยนี้ เธอไม่ได้มาแค่ตัวเปล่า มีระบบมิติติดตัวมาด้วย โดยระบบมิติที่เธอมี ก็ค
ตอนที่ 6เปลี่ยนตัวคู่หมั้นคู่หมายเยว่ชิงตีหน้าเศร้าจะหันมาพูดกับชายหนุ่มที่หมายปอง แต่อีกฝ่ายกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน“ผมขอตัวก่อนนะครับ” จากนั้นร่างสูงก็ก้าวอ้อมไปเปิดประตูรถอีกด้าน เข้าไปนั่งเคียงข้างกับพี่สาวบุญธรรมของเธอ แล้วรถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกไป“เป็นเพราะแกคนเดียวเลย ฉันเลยอดตีสนิทกับคุณหลาง