ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้ายที่ครอบครัวหมางเมิน

ตอนที่ 1จมน้ำหรือเรียกร้องความสนใจบริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมชื่อดัง ที่ครอบครัวหานจองเอาไว้สำหรับเลี้ยงฉลองให้ลูกสาวบุญธรรมที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้ ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น หญิงสาวหุ่นทรงนาฬิกาทราย เอวคอดสะโพกผายอย่างพอเหมาะก้าวเดินเลียบไปตามขอบสระที่มีน้ำใสน่าลงไปแหวกว่าย ดวงตาสีนิลจับจ้องมองร่างบอบบางของเป้าหมายไม่วางตา ในระหว่างที่คนอื่น ๆ กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่รอบโต๊ะอาหารนั้น หญิงสาวหุ่นทรงนาฬิกาทรายก็เดินไปถึงจุดที่เป้าหมายยืนอยู่ ซึ่งก็คือริมขอบสระบทสนทนาระหว่างหญิงสาวทั้งสองเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน ผ่านไปสักพักเสียงสั่นเครือของหญิงสาวร่างบอบบางก็ดังขึ้นกว่าทุกประโยคที่เคยเจรจากับหญิงสาวอีกคน“พี่หยุนชี ฉันไม่อยากที่จะทำอะไรเกินหน้าเกินตาพี่จริง ๆ นะคะ”ประโยคนั้นจบลงร่างบอบบางก็หงายหลังตกลงไปในสระน้ำ พร้อมกับร่างของหญิงสาวอีกคนก็ถูกคว้าตกลงไปด้วยกัน...ตู้ม!...คนสกุลหานที่กำลังนั่งพูดคุยกันถึงความสำเร็จของลูกสาวบุญธรรมอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างตกลงไปในน้ำ รีบพากันหันขวับไปมอง จนได้เห็นร่างสองร่างกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในสระน้ำของโรงแรม“เยว

ตอนที่ 3ยินดีออกจากบ้าน“...” เก่อหลางได้ฟังถึงกลับนิ่งอึ้งไป จากที่เขากับเพื่อนเห็นกับตาว่าคนในครอบครัวก็ไม่สนใจหญิงสาวจริง ขนาดจมน้ำหายไปขนาดนั้น ยังไม่มีใครหันหลังกลับมามอง หรือว่าบางทีความร้ายของหญิงสาว จะมีสาเหตุมาจากคนในครอบครัว ไม่ใช่จากจิตใจของหญิงสาวจริง ๆระหว่างที่บรรยากาศภายในห้องพักคนป่วยกำลังอึมครึม พยาบาลชุดขาวก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้อง เพื่อตรวจวัดความดันตามกำหนดเวลา หลังจากพยาบาลตรวจเสร็จ กลับออกจากห้องไปแล้ว สักพักก็กลับเข้ามาใหม่พร้อมกับแพทย์ประจำตัวของคนไข้หลังจากแพทย์ตรวจร่างกายของคนป่วยเสร็จก็บอกว่าวันนี้สามารถกลับบ้านได้ จูเก่อหลางเดินออกมานอกโรงพยาบาล แจ้งให้คนขับรถไปรายงานคนบ้านหาน ว่าแพทย์ให้ลูกสาวคนรองของพวกเขากลับบ้านได้แล้วผ่านไปสักพัก คนขับรถก็กลับมารายงานเจ้านาย “ผมแจ้งพวกเขาแล้วครับ แต่พวกเขาบอกว่าไม่ว่าง ให้คุณหนูรองหานหาทางกลับบ้านเอง”“ดีจริงนะ” เก่อหลางบ่นก่อนจะกลับเข้ามาในห้องพักของทางโรงพยาบาล พบว่าหญิงสาวจัดการเปลี่ยนชุดโรงพยาบาลออกเรียบร้อยแล้ว เขาพูดรายงานออกไปตามตรง “ครอบครัวของคุณไม่ว่างมารับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านเอง”หยุนชีรับฟังแบบเงี

ตอนที่ 5ชายหนุ่มที่ต้องตาต้องใจ“ฉันเยว่ชิง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” หวังเยว่ชิงยิ้มหวานให้ชายหนุ่มตรงหน้า ไม่รู้ว่าเขากับพี่สาวมีความสัมพันธ์อย่างไร แต่เป็นคนที่เธอหมายตาเอาไว้ อย่างไรก็ต้องได้หยุนชีเบื่อที่จะฟังน้องสาวจอมเสแสร้งพูด จึงเสียมารยาทขอตัวกลับเข้าบ้านก่อน “คุณหลางจู ฉันขอตัวกลับเข้าบ้านก่อนนะคะ ไปเตรียมเก็บของก่อน”“คุณจะขนของย้ายวันไหน เผื่อผมว่างจะได้มาช่วย”“น่าจะเป็นพรุ่งนี้เช้าค่ะ” หยุนชีพูดกับชายหนุ่มจบก็เดินหายเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้เยว่ชิงหาทางสานสัมพันธ์กับชายหนุ่มเอาเองพอพี่สาวบุญธรรมกลับเข้าบ้านไปแล้ว หวังเยว่ชิงก็ตีหน้าเศร้าหันมาพูดเสียงอ่อยให้ชายหนุ่มฟัง“พี่สาวคงเกลียดฉันมาก ถึงขนาดไม่ยอมอยู่ร่วมบ้าน ฉันรู้ตัวดีว่าเป็นคนนอก สมควรที่จะออกไปจากครอบครัวหานเอง แต่พ่อกับแม่ไม่ยอม”เก่อหลางตั้งใจจะกลับขึ้นรถ พอหญิงสาวพูดเลยต้องหยุดยืนฟัง ภายในใจได้แต่คิดว่า เยว่ชิงคนนี้ไม่รู้จักกาลเทศะเลย เรื่องภายในบ้านกลับนำมาเล่าให้คนนอกที่พึ่งรู้จักฟังเยว่ชิงเห็นอีกฝ่ายยืนตั้งใจฟังก็รีบพูดต่อ “ความจริงฉันรักพี่สาวมากนะคะ ถึงแม้จะถูกพี่สาวรังแกอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม ล่าสุดรุนแรงถึงขน

ตอนที่ 7ขายไม่ได้ก็แจกฟรีก่อนหานหยุนชีย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเช่าได้สามวัน ก็เตรียมพร้อมเปิดร้านขายของ โดยสิ่งที่จะขายเป็นสิ่งที่นางทำเป็นอาชีพอยู่แล้ว นั้นก็คือขายข้าวราดแกงและขายก๋วยเตี๋ยว ซึ่งในตอนที่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคสมัยนี้ เธอไม่ได้มาแค่ตัวเปล่า มีระบบมิติติดตัวมาด้วย โดยระบบมิติที่เธอมี ก็คือร้านขายข้าวราดแกงที่มีอุปกรณ์ครบทุกอย่าง รวมไปถึงวัตถุดิบที่หยิบมาใช้เท่าไรก็ไม่มีวันหมดดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องลงทุนอะไรเลย เพียงแค่นำของออกมาจากห้วงมิติเท่านั้น เพียงแต่สิ่งที่สำคัญเลยคือ คนจีนในยุคสมัยนี้จะรู้จักทานอาหารไทยหรือเปล่าก็เท่านั้น“ไม่ลองก็ไม่รู้ ขายก๋วยเตี๋ยวควบคู่ไปด้วยน่าจะขายได้บ้างแหละ”คำพูดให้กำลังใจตัวเองทำให้หยุนชีเริ่มลงมือทำ หายเข้าไปในระบบมิติยกอุปกรณ์เครื่องครัว โต๊ะเก้าอี้ ส่วนถังน้ำแข็งนั้นเธอเลือกเก็บไว้ในห้องครัวเพื่อแช่ของสดหลังจากจัดวางเก้าอี้ไว้เต็มชั้นล่างแล้ว ก็นำวัตถุดิบพวกผักสด เนื้อสดออกมาแช่ในถังน้ำแข็ง พวกเครื่องปรุงออกมาวางเต็มชั้น จากนั้นก็หยิบแผ่นป้ายขึ้นมาเขียนป้ายร้านและเมนูเป็นภาษาจีน นำขึ้นไปแขวนติดเอาไว้ที่หน้าบ้าน กว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้

ตอนที่ 9ทำงานไป ส่งตัวเองเรียนไปหวังเยว่ชิงกลับมาบ้าน ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งรอทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน เธอเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับพี่ชาย คนเป็นแม่เห็นลูกรักเข้ามาก็รีบสั่งให้สาวใช้ยกน้ำ ยกของว่างมาเสิร์ฟให้“เป็นไงบ้างลูกเหนื่อยหรือเปล่าไปทบทวนตำรากับเพื่อนก่อนเข้าเรียน”“ไม่เหนื่อยค่ะคุณแม่ หนูอ่านหนังสือรอเพื่อนอีกคนที่ไปสอบอีกรอบสอง เพื่อนของหนูบอกว่าเจอพี่หยุนชีด้วยนะคะ พี่เขาก็ไปสอบเหมือนกัน หนูดีใจมากเลย จะได้เรียนที่เดียวกับพี่สาวด้วย” เยว่ชิงพูดบอกเล่าให้ทุกคนฟังเหมือนพูดไปเรื่อยเปื่อยหานหลัวหยุนฟังแล้วก็เบะปาก พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ “พี่ว่าคงจะดีใจเก้อแล้วละ คนโง่อย่างหยุนชีเข้าสอบอีกกี่ร้อยรอบก็สอบไม่ติดหรอก พี่ว่าน้องเยว่ชิงอย่าไปยุ่งกับคนแบบนั้นดีกว่า จะพานให้อับอายขายขี้หน้าเอา”“พี่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ สงสารพี่หยุนชีเขา ปานนี้ไม่รู้ไปลำบากอยู่ที่ไหน” เยว่ชิงหน้ามุ่ยแสร้งทำเป็นไม่พอใจพี่ชาย ทั้ง ๆ ที่ภายในใจแอบเห็นด้วย“ไปลำบากอยู่ที่ไหนก็ช่างมัน อยากอวดดีดีนัก ให้มันรู้สำนึกเสียบ้าง ว่าไม่มีครอบครัวคอยคุ้มกะลาหัวแล้ว จะมีชีวิตอยู่รอดได้ยังไง