ภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด หญิงสาวนั่งตัวสั่น เสียงฝนข้างนอกยังคงตกอย่างต่อเนื่อง แทนคุณเดินกลับลงมาจากชั้นบนพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนหนาและเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขา เขาพาดผ้าลงบนกลุ่มผมที่เปียกชุ่มของชาริณแล้วขยี้เบา ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอที่โซฟา“เช็ดตัวหน่อย เดี๋ยวจะไม่สบาย” น้ำเสียงสั่งเรียบ ๆ แต่สายตาที่ลอบสำรวจเนินอกขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบเดรสเปียกชื้นนั้นกลับเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่อัดอั้น“ขอบคุณค่ะ” ชาริณรับผ้ามาถือไว้ด้วยมือที่ยังสั่นเทา“ทำไมถึงไม่โทรบอกก่อนว่าจะมา ถ้าคืนนี้พี่ไม่กลับบ้านเราจะเป็นยังไง ฝนก็ตกแล้วยังจะยืนตากฝนอีก แล้วดูชุดที่ใส่อีก แบบนี้มันอันตรายมากนะรู้มั้ย” แทนคุณเป็นห่วงจนเผลอพูดเสียงเข้มออกไป“ชาก็แค่ไม่มีที่ไป ชานึกได้แค่ที่นี่ ชามาแล้วแต่ไม่เจอพี่แทน ชาจะเรียกรถกลับแต่โทรศัพท์ก็แบตหมด”“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะพี่เป็นห่วงรู้มั้ย”“ชาขอโทษ”“ที่พี่พูดไม่ได้หมายความว่าใบชาทำผิด แต่พี่แค่อยากบอกว่าใบชาทำให้พี่ตกใจมากที่จู่ ๆ ก็มายืนตัวเปียกอยู่หน้าบ้านในเวลาดึกแบบนี้ เล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเมาจนไม่รู้เรื่อง”“เมื่อกี้ชาเมาจริง แต
Zuletzt aktualisiert : 2026-05-22 Mehr lesen