All Chapters of สายใยสวาทภรรยานิตินัย: Chapter 11 - Chapter 20

ห้องทำงานแพทริก ข้าวหอมเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของคนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานละสายตาจากแมคบุ๊กแล้วหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นข้าวหอมที่หิ้วถุงของกินมาหลายอย่างก็คลี่ยิ้มบางๆ คิดว่าเธอน่าจะสั่งของกินมากินที่นี่ แต่เมื่อเขาเห็นร่างเล็กของอดีตภรรยานิตินัยมาด้วยก็ชะงัก พลางคิดว่าข้าวหอมคงจะชวนเพียงดาวมาทานข้าวที่นี่ด้วย “ข้าวสั่งของกินมากินที่นี่ แล้วก็สั่งเผื่อเพียงดาวด้วย” “อืม งั้นก็เอาไปนั่งกินที่โต๊ะตรงโน้นนะ” จากนั้นข้าวหอมกับเพียงดาวก็พากันไปนั่งที่โซฟา สองสาวช่วยกันเปิดกล่องอาหาร ก่อนร่างสูงจะเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างคนรัก โดยเพียงดาวนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามคนทั้งสอง ทั้งสามคนเริ่มรับประทานอาหารกัน เพียงดาวสนใจแต่ข้าวในจานของตัวเองด้วยความเอร็ดอร่อย ใบหน้าแช่มชื่น ในขณะที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็จ้องมองไปยังร่างบางที่เอาแต่ทานข้าวไม่ได้สนใจอะไร ดวงตาคมเลื่อนลงไปมองยังหน้าท้องของเธอพลางคิดในใจว่าเด็กในท้องคงจะดิ้นแล้ว จะดิ้นแรงหรือเปล่า เพราะอายุครรภ์ค่อนข้างเยอะแล้ว แพทริกดึงสติกลับมาเมื่อเริ่มจะคิดอะไรไปเรื่อย ก่อนจะละสายตาจากหน้าท้องนูนๆของเพียงดาวแล้

ห้องทำงานแพทริก เพียงดาวเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่มด้วยท่าทีร้อนใจ ร่างสูงหันมามองจึงขมวดคิ้วนึกสงสัยว่าเธอมาทำไม ก่อนเพียงดาวจะเอ่ยถามในสิ่งที่รู้สึกเคลือบแคลงใจ “ที่พี่แพทริกบอกให้เพียงดาวพักงาน คือเพียงดาวต้องลาออกจากงานเหรอคะ” “ฉันแค่ให้เธอพักงานในช่วงสามสี่เดือนนี้ หลังคลอดแล้วสามเดือน เธอค่อยกลับมาทำงาน” “อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้ เข้าใจแล้วว่าคำว่าพักงานคือให้เธอพักผ่อนอยู่บ้าน พลางคิดว่าคงเพราะเขาเห็นท้องเธอโตมากแล้วจึงคิดว่าไม่ค่อยสะดวกในการมาทำงาน “เงินเดือนของเธอ ฉันก็ยังให้เหมือนเดิม” “เพียงดาวเข้าใจแล้วค่ะ งั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เพียงดาวจะหยุดอยู่บ้านไปจนกว่าลูกของเพียงดาวจะครบสามเดือนนะคะ” “…” เมื่อได้ยินประโยคที่เธอพูดว่า ‘ลูกของเพียงดาว’ มันเหมือนตอกย้ำให้เขารู้ว่าเด็กในท้องของเธอคือลูกของเธอคนเดียว แต่ไม่ใช่ลูกของเขา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว เด็กในท้องของเธอก็เกิดจากน้ำเชื้อของเขา “ถ้าอย่างนั้นเพียงดาวขอกลับไปทำงานนะคะ” บอกจบ หญิงสาวก็ออกไปจากห้องทำงานหรู แพทริกละสายตาจากร่างเล็กแล้วทำงานต่อ ทว่าพอนึกไปถึงหน้าท้องกลมๆของเธอที่มีอายุครรภ์แปดเดือน จึง

สามวันผ่านไป หลังจากเพียงดาวนอนพักฟื้นในโรงพยาบาลมาสามคืน วันนี้ก็เป็นวันที่เธอจะต้องกลับบ้าน ตื่นเช้ามาเธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสที่เตรียมมาจากบ้าน จากนั้นจึงเดินออกไปจากห้องเพื่อจะไปชำระค่าใช้จ่ายต่างๆ พยาบาลสาวที่เข็นอชิมาจากห้องเด็กอ่อนเพื่อจะพาไปส่งที่ห้อง เมื่อเห็นเพียงดาวเดินออกมาจากห้องจึงเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ไม่ทราบว่าคุณเพียงดาวจะไปไหนเหรอคะ” “ฉันจะไปชำระค่าใช้จ่ายค่ะ” “คุณเพียงดาวไม่ต้องจ่ายหรอกค่ะ เพราะคุณหมอแพทริกจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้หมดแล้วค่ะ เมื่อกี้คุณหมอแพทริกโทรมาแจ้งแล้วค่ะ” “อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะคุณพยาบาล” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วกลับเข้าไปในห้องพร้อมกับพยาบาลที่เข็นหนูน้อยอชิเข้าไปไว้ข้างใน จากนั้นพยาบาลสาวจึงเดินออกจากห้องไป เพียงดาวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายหมายจะเรียกรถจากแอปพลิเคชัน แต่ทันใดนั้นก็มีสายโทรเข้ามาจากผู้ที่บริจาคสเปิร์มให้เธอ “สวัสดีค่ะพี่แพทริก” (ฉันสั่งเจ้าหน้าที่ให้เอารถเข็นไปรับเธอ เดี๋ยวเขาจะพาเธอมาส่งที่รถของฉัน) “ค่ะ” เธอกดวางสาย จากนั้นไม่นานเจ้าหน้าที่หนุ่มก็เข็นรถเข้ามาในห้อง เธอหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วยกลูกน้อยขึ้น

“ข้าวว่าอชิหน้าเหมือนแพทริกมากเลยนะ” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบๆ “…” เขามองหน้าเธอนิ่งเพื่อรอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ “อชิเป็นลูกของแพทริกใช่ไหม” “…” “แพทริก บอกความจริงข้าวมาสิ” “…” “แพทริกอย่าเงียบสิ ข้าวอยากรู้ความจริง” “กลับไปคุยกันที่คอนโด ฉันไม่อยากคุยที่นี่” “ได้” “ส่งอชิมาให้ฉัน ฉันจะเอาไปให้แม่เค้าเอง ข้าวหอมไปนั่งรอในรถนะ” จากนั้นข้าวหอมก็ส่งหนูน้อยอชิให้ชายหนุ่ม ก่อนแพทริกจะอุ้มไปให้เพียงดาว เขาส่งอชิให้เพียงดาวด้วยสีหน้าเครียดๆ เพียงดาวที่เห็นจึงนึกสงสัยว่าทำไมสีหน้าของเขาถึงดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ แพทริกเดินออกจากบ้านโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรกับเพียงดาว ก่อนจะเดินไปขึ้นรถหรูและขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของข้าวหอม โดยภายในรถทั้งคู่ต่างก็ไม่พูดอะไรกัน เพราะคิดว่าค่อยไปคุยที่คอนโดทีเดียว คอนโดข้าวหอม เมื่อเข้ามาในห้องคอนโดทั้งสองก็หย่อนตัวนั่งบนโซฟา ก่อนข้าวหอมจะเอ่ยถามในสิ่งที่อยากรู้ “ไหนแพทริกบอกว่าไม่ได้รักเพียงดาวไง แล้วทำไมถึงมีลูกด้วยกันล่ะ” “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นนะ” “ไหนว่าไม่เคยนอนด้วยกันไง แล้วทำไมเพียงดาวถึงท้องได้ล่ะ” “เพียงดาวบอกข้าวหอมเหรอว่าฉันกับ

“ความสุขของเธอคือการได้อยู่กับลูกใช่ไหม” “ค ค่ะ” เธอมีท่าทีอึกอัก สายตาเลิ่กลั่กเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ จนเธอต้องเอนตัวไปด้านหลัง “ฉันก็เหมือนเธอนั่นแหละ ความสุขของฉันก็คือได้อยู่กับลูก” “แต่ในสัญญา…” เธอจะเอาใบสัญญาขึ้นมาแย้ง แต่เขาก็พูดขัดจังหวะ “ฉันไม่สนสัญญา สัญญานั่นฉันเขียนขึ้นมาเอง จะฉีกมันทิ้งตอนไหนก็ได้” “อชิควรจะเป็นลูกของเพียงดาวคนเดียว” “ยังไงความเป็นจริง อชิก็คือลูกของฉันด้วย อชิคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงและแววตาเว้าวอน “ขอให้ฉันเป็นพ่อของลูกเถอะนะ” “ไม่ได้ค่ะ” “ทำไมฉันถึงเป็นพ่อไม่ได้” “เพราะพี่คือผู้บริจาคสเปิร์ม จะมาเป็นพ่อของลูกไม่ได้ คนอื่นๆที่อยากมีลูก แล้วใช้วิธีเดียวกับเพียงดาว พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่มีใครนับว่าผู้บริจาคสเปิร์มเป็นพ่อของลูกหรอกค่ะ” “ท้องด้วยน้ำเชื้อที่ได้จากการบริจาค ไม่นับว่าเป็นพ่อของลูก งั้นก็แสดงว่า ถ้าเธอได้รับน้ำเชื้อจากฉันโดยตรงด้วยการ สอดใส่เข้าไป เธอก็จะนับว่าฉันเป็นพ่อของลูกใช่ไหม” แพทริกส่งสายตาเจ้าชู้พลางกระตุกยิ้มมุมปาก เพียงดาวที่เห็นรอยยิ้มที่เจือไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์นั้น จึงรู้สึก