All Chapters of สายใยสวาทภรรยานิตินัย: Chapter 1 - Chapter 8

เวลาต่อมาร่างสูงที่รอคนรักอยู่ในห้องทำงาน เดินวนไปวนมาอย่างตื่นเต้นเมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอเธอเขาไม่ได้เจอข้าวหอมมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่ที่เขาจดทะเบียนสมรสกับเพียงดาว แต่เขาก็รู้ว่าเธอแต่งงานและย้ายไปอยู่บ้านสามีที่ต่างจังหวัดหลังจากเขาจดทะเบียนสมรสได้หนึ่งปีแกร่กเสียงของประตูบานใหญ่ถูกเปิดเข้ามา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นคนรักเก่าก็ระบายยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนที่ข้าวหอมจะโผเข้ากอดร่างแกร่งของคนรักด้วยความคิดถึงหมับ!ร่างสูงชะงักด้วยความตกใจที่เธอกอดเขา แต่เขาไม่ได้กอดเธอเพราะให้เกียรติที่เธอมีสามีแล้ว และเขาก็มีภรรยาแล้ว“ข้าวคิดถึงแพทริกจังเลย คิดถึงมากๆ”“ฉันก็คิดถึงข้าวหอมมากเหมือนกัน ไปนั่งที่โซฟาเถอะ” ชายหนุ่มแกะแขนเรียวออกจากเอวของเขา แล้วพาเธอไปนั่งที่โซฟาตัวยาว ก่อนข้าวหอมจะเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ข้าวย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพแล้วนะ ข้าวอยู่คอนโดและอยู่คนเดียว”“อยู่คนเดียว? แล้วสามีของข้าวหอมไม่มาด้วยเหรอ” คิ้วเข้มได้รูปขมวดพลางเอ่ยถาม“สามีของข้าวเสียแล้วเมื่อสามเดือนก่อน” เธอตอบด้วยสีหน้าเศร้า“เขาเป็นอะไรถึงเสีย”“หัวใจล้มเหลวน่ะ เขาเสียชีวิตกะท

ห้องนอนแพทริกร่างแกร่งทิ้งตัวนั่งบนเตียงแล้วหยิบรูปถ่ายที่เขาถ่ายคู่กับข้าวหอมขึ้นมาดู พลางคิดว่าเธอเป็นโสดกลับมาหาเขาแล้ว ดังนั้นมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอถ้าจะหย่ากับคนที่ไม่ได้รักและไปอยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองรักมาตลอดที่เพียงดาวบอกว่าจะยอมหย่าให้ถ้าเธอได้ในสิ่งที่ต้องการ นั่นก็คือน้ำเชื้อของเขา เพราะเธออยากมีลูกจึงใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรองกับเขา แล้วมันเป็นเรื่องที่สมควรหรือเปล่าถ้าจะทำในสิ่งที่เธอขอ“เฮ้อ” แพทริกวางกรอบรูปแล้วพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกคิดไม่ตกกับเรื่องที่ต้องบริจาคน้ำเชื้อให้เธอเอาไปทำเด็กหลอดแก้ว ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆ เธอจะไม่มาเรียกร้องความเป็นพ่อจากเขาใช่ไหมหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่แพทริกคิดไตร่ตรองเรื่องการหย่า แต่ต้องแลกด้วยการบริจาคน้ำเชื้อให้เพียงดาวเขาคิดใคร่ครวญมาอย่างดีแล้วว่าจะต้องเขียนสัญญาขึ้นมาสองฉบับเพื่อให้เธอเซ็นยืนยันว่า ถ้าเธอท้องแล้วก็จะไม่ให้เธอมาเรียกร้องอะไรจากเขา และห้ามมาเรียกร้องให้เขาไปเป็นพ่อของเด็กเด็ดขาดเมื่อเขาร่างสัญญาเสร็จก็ออกไปจากห้องนอนแล้วไปเคาะห้องนอนของเธอที่อยู่ติดกับห้องนอนของเขา ซึ่งเธอน

สามวันต่อมาเป็นเวลาสามวันแล้วที่เพียงดาวไม่ได้ไปทำงาน เพราะเธอมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก ได้กลิ่นอาหารทีไรก็คลื่นไส้และอาเจียนออกมาทุกทีด้านแพทริกเป็นเวลาสามวันแล้วที่แพทริกไม่เห็นเพียงดาวที่ห้องการเงิน เขารู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่อยากจะถามใคร เพราะคิดว่าเธออาจจะไม่สบายจึงลางานก็ได้บนรถแพทริกกับข้าวหอมกลับมาจากทานข้าวเที่ยง“แปลกจังเลยนะ สามวันแล้วที่เพียงดาวไม่มาทำงาน” ข้าวหอมพูดขึ้น“เขาคงจะป่วยมั้ง” เขาพูดตามที่คิด“น่าจะอย่างนั้นนะ หยุดงานตั้งสามวันรวดคงป่วยหนักเอาการ”บ้านแพทริก ตอนเย็นเมื่อเข้ามาในบ้าน ร่างแกร่งก็หย่อนตัวนั่งบนโซฟาในห้องโถงพลางคิดว่าที่เพียงดาวไม่ไปทำงานสามวัน สาเหตุเพราะเธอป่วยหรือเป็นอะไรกันแน่เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วทำท่าจะกดโทรออกหาเธอ แต่ก็ต้องชะงักไว้เพราะคิดว่าจะไปสนใจเธอทำไม ก็ในเมื่อเขากับเธอไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เธอจะป่วยหรือจะเป็นอะไรก็เรื่องของเธอสิเมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็ปิดหน้าจอมือถือ ก่อนข้าวหอมจะโทรเข้ามา“ข้าวหอมว่าไง”(คืนนี้แพทริกมานอนกับข้าวนะ เอาชุดทำงานมาด้วย พรุ่งนี้เราจะได้ออกไปทำงานพร้อมกัน)“ได้” เขารับคำอย่างว่

สองชั่วโมงผ่านไปเมื่อร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟารู้สึกตัวตื่นและขยับตัว ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานก็ละจากหน้าจอแมคบุ๊กแล้วหันไปมองเธอคนตัวเล็กขยับตัวลุกจากโซฟาพลางยกมือจับที่คอและมีสีหน้าพะอืดพะอม เพราะเธอคลื่นไส้อีกแล้ว แพทริกที่เห็นจึงเอ่ยถาม“คลื่นไส้อีกแล้วเหรอ”“ค่ะ”“เข้าห้องน้ำไปสิ ถ้าจะอ๊วก” สิ้นเสียงทุ้มบอก คนตัวเล็กก็เดินไปอาเจียนในห้องน้ำ อาเจียนจนน้ำตาไหลแล้วออกมา เธอหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไหล่แล้วก้าวออกไป ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถาม“จะไปไหน”“อยากกลับไปนอนที่บ้านค่ะ ขอตัวนะคะ” บอกจบหญิงสาวก็ก้าวไปยังประตู ก่อนจะมีอาการหน้ามืดจนร่างเซเล็กน้อย เธอจับขอบประตูไว้แพทริกที่เห็นจึงลุกพรวดออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปประคองร่างของเธอ พร้อมกับเอ่ยขึ้น“ฉันประเมินอาการของเธอแล้ว ฉันว่าเธอควรนอนให้น้ำเกลือที่นี่สักสองคืน”“อย่าเลยค่ะ เพียงดาวอยากกลับบ้าน เพียงดาวไม่อยากนอนที่นี่”“ทำไมถึงไม่อยากนอนที่นี่”“เพียงดาวต้องนอนคนเดียวตั้งสองคืน เพียงดาวกลัวค่ะ ถ้าต้องนอนในห้องพักฟื้นคนเดียว”“เธอกลัวอะไร กลัวผีหรือไง”“ค่ะ กลัวผี”“ถ้าเธอกลัวผี เดี๋ยวฉันจะบอกให้พยาบาลอยู่เป็นเพื่อนตลอด24ชั