Lahat ng Kabanata ng My Cold Secret CEO: Kabanata 61 - Kabanata 70

Ang bawat paglubog ng araw ay tila nagiging mas malinaw at mas mainit sa aking paningin ngayon, na parang ang mundo ay nagpapakita ng pinakamagandang anyo nito bago ako tuluyang umalis sa gitna ng mga pangyayari. Hindi na ako ang laging nasa unahan ng paglalakbay, hindi na rin ako ang unang tinatawag sa oras ng pagpupulong — ngunit naroon pa rin ako, nakatayo sa gilid, nakikinig, at nakikita kung paano dahan-dahang hinahawakan ni Kaelan at ng kanyang mga kasama ang timon ng ating paglalakbay. Madalas pa rin silang magtanong sa akin, at minsan ay nagdududa sila kung sapat pa ba ang aking mga alaala at karanasan para sa bagong panahon — ngunit hindi nila alam na ang mga aral na nasa puso ay hindi naluluma, hindi nagbabago kahit pa magbago ang kulay ng langit at anyo ng lupa. Ang pagiging tila matigas at tahimik ay nananatiling aking pagkakakilanlan, ngunit ngayon ay hindi na ito dahil kailangan kong magtago ng damdamin — kundi dahil alam kong ang tunay na lakas ay hindi kailangang igu

Ang paglipas ng panahon ay hindi lamang pagpapalit ng mga kalendaryo o pagkulubot ng balat — ito ay ang unti-unting paglago ng ugat na minsan ay itinanim natin sa lupa, hanggang sa ito ay maging malaking puno na may kakayahang magbigay lilim at buhay sa lahat ng dumarating. Maraming henerasyon na ang dumaan mula noong panahon nina Lian, Alon, at Liro, at ngayon ay nasa panahon na tayo kung saan ang ating kwento ay hindi na lamang kwento ng mga pinuno — ito ay naging bahagi na ng dugo at diwa ng bawat taong naninirahan sa ating mga lupain at sa mga lupang nakipagkaibigan sa atin. Si Lira, ang batang minsang nagtanong sa akin kung totoo bang hindi kami natatakot, ay isa na ngayong matalinong tagapangalaga ng mga talaan. Hawak niya ang mga lumang balumbon na naglalaman ng ating mga desisyon, pagkakamali, at tagumpay, at siya ang nagtuturo sa mga kabataan na ang tinatawag nilang "lamig" ng ating mga ninuno ay hindi kawalan ng damdamin — kundi ang pinakamalalim na uri ng pagmamahal na ha

Ang panahon ay patuloy na humahabi ng kwento, at sa bawat paglipas ng henerasyon, mas lalo nating nauunawaan na ang ating buhay ay hindi hiwalay sa iba — na ang bawat galaw natin ay may aninong umaabot hanggang sa pinakamalalayong dako, at ang bawat desisyon ay may bigat na nararamdaman kahit ng mga hindi pa isinisilang. Si Kian, ang batang minsang nagtanong kung bakit kailangang mag-alala sa mga darating pa, ay lumaki na at naging isa sa mga tagapangalaga ng ugnayan sa pagitan ng ating mga lupain. Dala niya ang katanungang iyon sa kanyang puso, at sa bawat paglalakbay niya sa iba’t ibang pamayanan, mas lalo niyang natutuklasan na ang tunay na pagkakaisa ay hindi lamang sa pagtutulungan sa oras ng pangangailangan — ito ay ang pagkilala na tayo ay iisang bahagi ng mas malaking kabuuan, na parang mga hibla ng iisang tela na hindi maaaring mapunit nang hindi nasisira ang buong anyo. Ang ating samahan ay ngayon ay tinatawag na ng iba na “Ang Alyansa ng Mabagal na Hakbang,” dahil kilala

Ang paglipas ng panahon ay hindi nagpapahina sa liwanag na ipinasa sa atin — sa halip, ito ay lalo nitong pinatitibay, habang ang bawat henerasyon ay nagdaragdag ng sarili nilang karanasan at aral sa kwentong ating binabantayan. Si Mara, ang batang minsang nakapansin sa maliliit na pagbabago sa paligid na hindi nakikita ng iba, ay isa na ngayong pinuno ng Alyansa. Dala niya ang malalim na pag-unawa na ang tunay na pag-iingat ay hindi lamang sa malalaking desisyon — ito ay nasa pagpapansin sa maliliit na bagay: sa pagbabago ng kulay ng tubig sa ilog, sa pagkaubos ng mga ibon sa kagubatan, sa pagbagal ng paglaki ng mga pananim, at sa lahat ng maliliit na hudyat na nagsasabing may hindi tama sa takbo ng ating pamumuhay. Ang Alyansa ng Mabagal na Hakbang ay ngayon ay mas malawak pa kaysa dati — hindi na lamang ito samahan ng mga pinuno, kundi naging paraan na ng pag-iisip na tinatanggap ng milyun-milyong tao sa iba't ibang dako ng mundo. Gayunpaman, mayroon pa ring mga pamayanan na tuma

Ang panahon ay dumadaloy na parang tubig na lumalampas sa makinis na mga bato — hindi nito binabago ang diwa ng mga bagay, ngunit pinapagaan at pinapakinis nito ang mga gilid, hanggang sa ang lahat ay magkasya nang maayos sa dakilang kabuuan. Ilang daang taon na ang lumipas mula noong itinayo ang Dambana ng mga Kwento, at ang pangalang “Alyansa ng Mabagal na Hakbang” ay hindi na tinatawag bilang pangalan ng isang samahan — ito ay naging tawag na lamang sa paraan ng pamumuhay na naging likas na sa lahat. Walang nagtatalo kung tama ba o mali ang pag-iingat sa kalikasan, kung dapat bang isipin ang kinabukasan, o kung ang pagkakaisa ay mas mahalaga kaysa sa sariling kapakinabangan. Ang mga aral na minsang kailangang ipaglaban at ipaliwanag nang mahaba ay ngayon ay itinuturo na kasabay ng unang pagbigkas ng mga salita ng bata — kasama na ito sa paglalarawan ng pagmamahal, katapatan, at dignidad. Ang Dambana ay nakatayo pa rin sa pampang ng ilog, hindi bilang isang dakilang palatandaan ng