Semua Bab Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband: Bab 41 - Bab 50

Marielle’s POV Nanginginig pa ang mga balikat ko sa kakatawa habang pinupunasan ang tubig sa mukha. Hinahabol ko ang hininga, nakatayo sa mababaw na bahagi ng dagat, habang si Giovanni ay buhat‑buhat pa rin si Mikayla na parang walang bigat. Basa rin ang buhok niya, dumidikit sa noo, at mas lalong lumitaw ang matitigas na linya ng mukha—nakakaakit, matapang, at sa sandaling ito, tila ganap na akin. Nang humakbang siya palapit, saglit akong napahinto sa paghinga. Kahit nasa harap pa namin ang anak namin, hindi nawawala ang kuryenteng dumadaloy sa bawat tingin niya sa akin. Hinawakan niya ang pulso ko nang dahan‑dahan, hinila nang kaunti palapit hanggang magkadikit ang aming mga braso. Humahampas ang alon sa ating mga binti—malamig ang tubig, pero mainit ang bawat dampi ng balat niya. “Talo ka na ba?” bulong niya, sadyang ibinaba ang boses para hindi marinig ni Mikayla na nakasandal sa balikat niya. “O gusto mo pa ba ng round two?” Napalunok ako, hindi makaiwas sa tingin niya. “Baka

Giovanni’s POV Nang makasiguro kaming ligtas si Mikayla sa loob ng bahay at nakabantay si Luca sa labas, hinila ko si Marielle papunta sa pinakadulong bahagi ng balkonahe — kung saan tanging alon at hangin lang ang makakarinig sa amin. Madilim ang paligid, pero sapat ang liwanag ng buwan para makita ko ang bawat pagbabago sa mukha niya — halo ng pag‑aalinlangan, takot, at ‘yung pamilyar na init na laging nagpapaikot ng mundo ko. Humarap ako sa kanya, ipinatong ang parehong kamay sa balikat niya, dahan‑dahang dumulas pababa sa braso. “Matagal ko na ‘tong gustong sabihin… pero hindi ko alam kung paano,” panimula ko, mababa at seryoso ang boses. “Kasi kapag sinabi ko na ‘to… wala nang atrasan. At baka… hindi mo na ako tignan nang parehong paraan.” Nanatili siyang nakatingin sa akin — matigas ang tindig, pero nanginginig ang gilid ng labi. “Sabi ni Miranda alam mo raw ang lahat mula pa sa simula. Kung totoo ‘yan… magsalita ka na, Giovanni. Huwag mo na akong pag‑isipin pa.” Huminga ak

Marielle’s POV Ilang oras na ang lumipas mula noong umalis si Ryan, pero parang nanatili ang bigat ng mga salita niya sa hangin. “May katotohanang sisira sa inyong dalawa.” Paulit‑ulit ‘yan sa isip ko, parang matalim na kutsilyong dahan‑dahang tumutusok sa dibdib ko. Kahit mahigpit akong yakap ni Giovanni, hindi ko maalis ang kaba na may mas malalim pang sikreto na itinatago pa niya. Nasa loob kami ng kwarto, nakaupo sa gilid ng kama habang mahimbing na natutulog si Mikayla sa kabilang panig. Hinawakan ni Giovanni ang mukha ko at pinag‑aralan ang bawat bahagi nito, parang sinusubukang basahin kung ano ang gumugulo sa isip ko. “Still thinking about what he said?” mahinahon niyang tanong. Tumingin ako sa kanya — halo ng pag‑aalala at pagdududa ang makikita sa mga mata ko. “Paano ko maiiwasan? Parang sigurado siya, Giovanni. Parang may hawak siyang bagay na kayang gibain ang lahat ng meron tayo ngayon.” Hinila niya ako palapit hanggang sa dumikit ang buong katawan ko sa kanya. I

Marielle’s POV Ang lambing ng mga halik niya kanina… pero parang may matalim pa ring tinik na nakabaon sa dibdib ko. Gusto kong maniwala. Gusto kong ibigay ulit ang buong tiwala ko sa kanya. Pero ang dami nang nagsinungaling sa akin — sina Ryan, Roxanne… at kahit si Giovanni, may mga bagay din siyang itinago. Takot na takot na akong magkamali. At higit sa lahat, natatakot ako para kay Mikayla. Pagdating namin sa bahay, dumiretso ako sa kwarto. Tahimik akong nag-impake ng mga gamit namin ng anak ko. Bawat tiklop ko ng damit, parang isa‑isa kong nililigpit ang mga pangarap na nagsimula pa lang naming buuin. Narinig ko ang mga yabag ni Giovanni sa likuran ko. “Marielle… anong ginagawa mo?” paos niyang tanong. Hindi ako lumingon habang isinasara ang bag. “Aalis muna kami ni Mikayla.” Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso ko, pero marahan akong umiwas. “Bakit? Akala ko ba nagkaayos na tayo? Sabi mo, haharapin natin sina Roxanne nang magkasama.” Doon lang ako tuming

Giovanni’s POV Nakahawak na ako sa pinto ng sasakyan, handa nang utusan si Luca na bumiyahe papunta sa sinasabing taguan sa kabundukan. Pakiramdam ko, bawat segundo ay parang oras na unti‑unting nauubos. Sigurado akong naroon sina Miranda at Ryan. Sigurado akong doon nila itinago ang lahat ng ebidensya. Pero bago pa ako tuluyang makasakay, biglang umilaw ang cellphone ko. Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero. “Masyado kang nagmamadali, Giovanni. Wala sa bundok ang hinahanap mo. Ang pinakamahalaga sa’yo ay nasa ibang lugar… at hinihintay na sila.” Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko. Agad kong tinawagan ang numero, pero pagkatapos lang ng isang ring, pinatay na nila ito. Lumapit si Luca, halatang nag‑aalala. “Boss? Anong nangyari? Tuloy pa rin ba tayo?” Hindi ako agad sumagot. Paulit‑ulit kong binasa ang mensahe, pagkatapos ay tiningnan ko ang rutang dapat naming tahakin. Doon unti‑unting nagdugtong ang lahat—kung gaano kadaling lumabas ang impormasyo