All Chapters of Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband: Chapter 61 - Chapter 70

Marielle's POVNakaupo kami sa gilid ng malaking kama, balot ng malambot na liwanag mula sa bedside lamp. Sa ibabaw ng mesa ay maayos nang nakahanda ang mga dadalhin niya—isang baril, radyo, at ang singsing na ibinigay ko sa kanya, na ngayon ay nakasabit na sa isang manipis na kwintas sa ilalim ng suot niyang damit.Matagal na kaming walang imik.Pareho naming alam kung bakit.Pareho naming iniisip na maaaring ito na ang huling gabing magkasama kami nang ganito—tahimik, ligtas, at walang panganib na nakapaligid.Humarap si Giovanni sa akin at marahang hinawakan ang magkabilang kamay ko."Kahit anong mangyari roon," mahina ngunit matatag niyang sabi, "huwag na huwag kang lalabas ng bahay. Si Luca at ang mga tauhan na ang bahala sa inyo. Kapag hindi ako nakatawag pagkalipas ng tatlong oras, hayaan mong ilabas nila kayo papunta sa ligtas na lugar. Naiintindihan mo ba?"Tumango ako kahit mabigat ang dibdib ko."Giovanni..." halos pabulong kong sambit. "Sigurado ka bang ikaw lang ang pupun

Giovanni’s POVSumunod ako sa ibinigay na direksyon—sa isang lumang bodega na nakatago sa likod ng mga tambakan sa pantalan. Nang buksan namin ang mga selyadong kahon, parang gumuho ang lahat ng aking paniniwala. Mga dokumento, audio recording, at litrato na nagpapatunay na matagal na pala nilang pinagpaplano ang lahat—hindi lang nitong mga nakaraang linggo, kundi ilang taon na ang nakalilipas. Pati ang mga pagbabago sa negosyo, mga pagkawala ng mga taong pinagkakatiwalaan ko… lahat pala ‘yon ay gawa nila.Sa dulo ng silid, nakatayo si Ryan. Walang hawak na sandata, nakayuko, at halatang pagod na pagod na rin sa pagtatago.“Bakit ngayon lang?” mariin kong tanong habang nakaturo sa mga ebidensyang nakakalat. “Bakit kailangang damay ang lahat? Pati ba naman ang tiwala ko, ginawa niyong laruan?”Tumingin siya sa akin, halo ang takot at matinding pagsisisi. “Hindi ko alam ang buong katotohanan, Giovanni. Naniwala lang ako kay Miranda—na ikaw ang nagtaksil, na inagaw mo ang dapat ay sa ami

Giovanni’s POVPagbaba namin ni Marielle, nandoon pa rin si Ryan sa sala—nakayuko, nanginginig ang mga kamay, parang hinihintay na ang parusa. Pero nang makita niya ang litrato at ang markang hawak ko, biglang namutla ang mukha niya.“K.D.,” mariin kong banggit sabay turo sa ukit sa gilid ng larawan. “Sino siya? At bakit may markang ganyan sa mga ebidensyang ibinigay mo?”Tumingin siya sa akin, halo ang takot at awa. “Akala ko… akala ko alam mo na. O baka naman ayaw mo lang tanggapin.”“Sabihin mo na kung sino!” tinaasan ko siya ng boses, pero agad kong naramdaman ang mahigpit na hawak ni Marielle sa kamay ko—paalalang huwag mawala sa sarili.Huminga siya nang malalim, parang pilit na ibinubuga ang bigat na matagal na niyang dala. “Si Kael Dela Vega. Ang tiyuhin mo. Ang nagpalaki sa’yo noong pumanaw ang mga magulang mo.”Parang tumigil ang ikot ng mundo ko. Napabitaw ako sa kamay ni Marielle at umatras nang bahagya. “Imposible. Siya ang nagturo sa akin ng lahat. Siya ang nagprotekta s

Giovanni's POVIlang araw kaming halos hindi natutulog sa paghahanap ng katotohanan. Mula sa mga lumang rekord ng negosyo, mga testimonya ng dating empleyado, hanggang sa mga dokumentong sadyang itinago sa loob ng maraming taon—isa-isa naming sinuri ang bawat detalye. Sa bawat piraso ng impormasyong nabubuo, mas lalo kong naramdaman ang bigat ng nakaraan na matagal nang bumabalot sa dalawang pamilya.Hindi lang pala ito simpleng usapin ng pera, mana, o kapangyarihan.May mas malalim pa.Ngayon, nasa silid-aklatan kami ng mansyon. Tahimik ang buong paligid, tanging pagaspas ng mga papel at mahinang pag-ulan sa labas ang maririnig. Nakakalat sa malaking mesa ang mga lumang litrato, kasunduan, sulat-kamay na liham, at mga dokumentong matagal nang itinago sa dilim.Katabi ko si Marielle. Nakatingin siya sa isang lumang larawan ng aming mga magulang noong kabataan nila. Magkakatabi silang nakangiti habang nasa groundbreaking ng una nilang negosyo.Napabuntong-hininga siya."Akala ko..." ma

Giovanni's POV"Sigurado ka bang gusto mo talaga siyang harapin?" tanong ko habang pinagmamasdan si Marielle na maingat na inilalagay ang mga huling dokumento sa loob ng folder. "Kilala mo si Miranda. Hindi siya basta-basta nagpapatalo."Huminto siya sandali at tumingin sa akin. Kalmado ang mukha niya, pero kitang-kita ko ang determinasyon sa mga mata niya."Kailangan niyang marinig ito mula sa atin," mahina ngunit matatag niyang sabi. "Hindi tayo narito para gumanti, Giovanni. Gusto lang nating wakasan ang lahat ng kasinungalingan at sakit na nagsimula sa nakaraan."Marahan akong tumango bago hinawakan ang kamay niya."Kung gano'n, sasamahan kita. At hindi kita iiwan kahit isang segundo."Magkahawak-kamay kaming pumasok sa silid kung saan nakakulong si Miranda.Pagpasok pa lang namin, agad kaming sinalubong ng malamig at mapanuyang tingin niya. Nakasandal siya sa pader, nakakrus ang mga braso, na para bang wala siyang pakialam sa sitwasyon niya."Anong kailangan n'yo?" matalim niyang