Semua Bab Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband: Bab 1 - Bab 10

Basang-basa ng ulan ang buong siyudad nang gabing iyon.Kasabay ng malakas na pagbuhos ng ulan ay ang tahimik na pagguho ng mundo ni Marielle Guzman.Mahigpit niyang hawak ang cellphone habang nanginginig ang kanyang mga kamay. Paulit-ulit niyang tinitigan ang litrato sa screen—si Ryan… nakangiti habang sinusukat ang wedding ring sa daliri ng ibang babae.Roxanne Angeles. Legal na asawa.Parang paulit-ulit siyang sinasaksak sa dibdib habang binabasa ang marriage certificate na ipinadala ng anonymous sender. Dalawang buwan bago ang kasal nila. Dalawang buwan bago niya isuot ang wedding gown na ilang taon niyang pinapangarap."Walong taon…" nanginginig niyang bulong habang pumapatak ang luha. "Walong taon mo akong niloko, Ryan."Nasa kabilang kwarto ang apat na taong gulang nilang anak na si Mikayla, mahimbing na natutulog at walang kaalam-alam na wasak na ang pamilyang akala nito ay buo.Napahagulgol si Marielle.Hindi niya alam kung alin ang mas masakit — ang pagtataksil ni Ryan o ang

Giovanni’s POVHindi ako sanay magkamali. Sa mundong ginagalawan ko, isang maling desisyon lang ang katumbas ay kamatayan.Kaya simula nang maupo ako bilang pinuno ng Armani Syndicate, tinuruan ko ang sarili kong huwag magpadala sa emosyon. Walang awa. Walang attachment. Walang kahinaan. Pero isang babaeng lasing lang pala ang sisira sa lahat ng kontrol na matagal kong binuo.Marielle Guzman.Nakasandal ako sa leather seat ng sasakyan habang tahimik na pinagmamasdan siya sa labas ng bintana.Mukhang basang sisiw.Namumugto ang mga mata.At kahit pilit niyang itinatago ang sakit, kitang-kita ko kung paano siya unti-unting nadudurog.“Boss,” seryosong tawag ni Luca mula sa front seat. “Hindi magandang ideya ‘to.”Hindi ako sumagot.Alam kong tama siya. Simula nang mapadpad si Marielle sa condo ko kagabi, wala nang tigil ang instinct kong lumayo sa babaeng ito.Pero nakakainis dahil mas lalo ko siyang gustong lapitan.“Pinaiimbestigahan ko na siya,” dagdag ni Luca. “Single mother. Live-i

Giovanni’s POVHindi ko dapat siya hinalikan. Pero sa sandaling nakita kong umiiyak si Marielle sa harap ko habang unti-unting dinudurog ng lalaking iyon ang natitira niyang dignidad…May kung anong madilim na parte sa akin ang tuluyang kumawala. At ngayon, habang nasa loob ako ng sasakyan at tahimik na nakatingin sa condominium building niya, pakiramdam ko lalo lang akong nawawalan ng kontrol.“Boss.”Hindi ako kumibo.“Tatlong beses ka nang tinatawagan ni Don Vittorio.”Mariin akong napapikit habang hinihimas ang labi kong may bakas pa rin ng halik ni Marielle.Damn it.“Cancel it.”Tahimik si Luca sa front seat.Pagkatapos ay marahan itong napabuntong-hininga.“You’re changing.”Malamig akong napangisi.“Careful, Luca.”Ngunit hindi natinag ang kanang-kamay ko.“Sa loob ng sampung taon, wala kang pinayagang makalapit sa’yo. Walang babae. Walang attachment.” Sandali siyang tumigil. “Tapos ngayon, handa kang suntukin ang ex ng babaeng kakakilala mo pa lang?”Unti-unting nagdilim ang

Giovanni’s POV Hindi ako natatakot mamatay. Sa mundong ginagalawan ko, matagal ko nang tinanggap na anumang oras ay maaaring may bala nang nakatutok sa ulo ko. Marami nang nagtangkang pumatay sa akin. Marami nang gustong pabagsakin ang Armani Syndicate. Pero ngayon… Sa unang pagkakataon, may mas kinatatakutan ako kaysa kamatayan. At iyon ay ang posibilidad na may mangyaring masama kina Marielle at Mikayla. “Boss.” Mabilis kong iniangat ang tingin kay Luca habang malamig na nakaupo sa loob ng private office ko. “May gumagalaw na naman sa kabilang pamilya,” seryoso nitong saad habang inilalapag ang ilang litrato sa mesa ko. “They’re watching Marielle.” Unti-unting nagdilim ang paningin ko. Mariin kong tinitigan ang mga litratong kuha kay Marielle habang sinusundo si Mikayla sa daycare. Putangina. “They know about her,” malamig kong bulong. Tahimik na tumango si Luca. “At mukhang ginagamit nila siya para mapalapit sa’yo.” Mariin kong napakuyom ang kamao ko.Alam kong daratin

Marielle's POV Tahimik ang buong mansion. Mula sa malawak na bintana ng kwartong tinutuluyan niya, tanaw ni Marielle ang matatayog na puno at ang pribadong hardin sa labas. Napakalayo nito sa magulong buhay na iniwan niya sa siyudad. Ngunit kahit gaano kaganda at kapayapa ang paligid, hindi pa rin maalis ang kaba sa kanyang dibdib. Lalo na nang maalala niya ang banta na nakabitin sa kanilang buhay ni Mikayla. “Mama!” Napangiti siya nang tumakbo papasok ang anak habang yakap-yakap nang mahigpit ang isang malaking teddy bear. “Tingnan mo, Mama! Binili ito ni Tito Gio!” Napailing na lamang siya habang nakangiti. Hindi pa rin siya makapaniwala kung gaano kabilis at gaano kalalim ang naging pagkakalapit ni Mikayla kay Giovanni. Maya-maya pa ay lumitaw sa pintuan ang mismong tinutukoy ng bata. Nakasuot ito ng simpleng itim na polo at nakapamulsa, ngunit sa kabila ng kasimplehan ay umaapaw pa rin ang tindig at awtoridad nito. “Mukhang nagugustuhan niya ang bawat laruan na ibinibiga