All Chapters of Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband: Chapter 51 - Chapter 60

Giovanni’s POV Tumalon ako palabas ng sasakyan bago pa man ito tuluyang huminto. Ang nakita kong bukas na gate at mga basag na bintana ay parang suntok na tumama sa dibdib ko. Tumakbo ako papasok sa bahay ni Joan—magulo ang mga upuan, nakabukas ang bag ni Marielle sa sahig, at wala na silang bakas. Napaluhod ako sa lupa sa likod ng bahay nang makita ko ang mga bakas ng paa—maliit na bakas ng sapatos ni Mikayla, at ang mas malalaking yapak nina Marielle at Joan papunta sa gubat. “Bakit hindi ko agad naramdaman?” bulong ko sa sarili ko habang namumuo ang luha sa mga mata ko. “Dapat akong nandito. Dapat akong nasa tabi nila.” Lumapit si Luca. “Boss, may nahuli kaming isa. Nagtatago siya sa likod ng bakod.” Tumayo ako agad at mabilis na naglakad papunta sa lalaking nakatali sa puno. Nakita niya ang tingin ko at nanginginig na siya sa takot bago pa man ako makapagsalita. “Saan sila?” tanong ko, mababa pero nakakakilabot ang boses. “W-wala po akong masamang intensyon, Boss! Sinunod k

Marielle’s POVTahimik ang loob ng ligtas na bahay—isang simpleng bahay na bato sa gitna ng taniman, malayo sa ingay at panganib.Inalalayan namin si Joan papunta sa silid sa itaas upang makapagpahinga, habang si Mikayla naman ay mahimbing nang natutulog sa sofa matapos uminom ng gatas. Nang bumaba si Giovanni, may dala siyang dalawang tasa ng mainit na tsaa. Tahimik niya iyong inilapag sa mesa sa harap ko bago umupo sa tapat ko.Ilang sandali kaming walang imik. Ang huni lang ng mga kuliglig sa labas ang pumupuno sa katahimikan.Tahimik ko siyang pinagmasdan. Kita ko ang pagod sa kanyang mga mata, ang mga gasgas sa kanyang mga braso, at ang mahigpit niyang pagkakakuyom ng mga kamao—parang naghahanda siya sa pinakamahirap na pag-amin ng buhay niya.“Matagal ko nang gustong sabihin sa'yo ang lahat, Marielle,” panimula niya sa mababa at garalgal na boses. “Pero natakot ako. Natakot akong kapag nalaman mo ang totoo... iiwan mo ako. Baka makita mo lang akong halimaw na nagtatago sa likod

Marielle’s POVNakaupo ako sa malambot na sofa sa loob ng opisina, tahimik na nakatitig sa mga papel na nakakalat sa ibabaw ng mesa. Paulit‑ulit kong pinagdugtong‑dugtong ang lahat ng nangyari—mula sa una naming pagkikita, sa mga pagkakataong tila iniiwasan niya ang mga tanong ko, hanggang sa mga banta at mga lihim na bumalot sa amin nitong mga nakaraang araw.Noon, akala ko ang lahat ng iyon ay mga pader na unti‑unting naghihiwalay sa amin. Pero ngayon… parang biglang luminaw ang lahat.Pareho lang pala kaming ginamit.Pareho lang kaming niloko ng mga taong pinagkatiwalaan namin—mga taong itinuring naming pamilya at kakampi.Si Giovanni… hindi siya ang kalaban.Isa rin siyang biktima. Isang lalaking piniling ilayo ako sa katotohanan dahil natatakot siyang madamay ako sa mundong pilit niyang nilalabanan.Napatingin ako sa kanya.Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana, nakatalikod sa akin, habang nakasuksok ang mga kamay niya sa bulsa ng pantalon. Mabigat ang tindig ng mga balikat

Marielle's POVKakarating lang namin sa mansyon nang madaling-araw. Bitbit pa rin namin ang init at katahimikan ng gabing magkasama kami. Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming nangyari, inisip kong baka puwede na kaming huminga kahit sandali.Pero mali ako.Pagpasok namin sa opisina ni Giovanni, pareho kaming napatigil.May isang puting sobre na nakapatong sa ibabaw ng mesa, eksaktong ibabaw ng mga dokumentong kanina lang naming inayos. Walang pangalan. Walang tatak. Pero may kakaibang bigat itong dala na agad kong naramdaman.Tahimik na lumapit si Giovanni at dinampot ang sobre.Habang binubuksan niya iyon, napansin kong tumigas ang kanyang panga.May isang litrato ang nahulog mula sa loob.Nanlamig ang buong katawan ko.Si Mikayla.Mahimbing siyang natutulog sa kanyang kama. Ang kuha ay malinaw na mula sa labas ng bintana ng kanyang silid.Nanginginig ang mga daliri kong binaliktad ang litrato.Nakasulat sa pulang tinta ang mensahe."Akala n'yo ba tapos na? Ang pahinga ay pa

Marielle's POVTahimik akong nakatayo sa may bintana ng pasilyo habang pinagmamasdan si Giovanni sa ibaba.Dati, palagi siyang may itinatagong bahagi ng sarili niya. Kahit gaano kami kalapit, pakiramdam ko ay may isang pinto na hindi niya kailanman hinayaang mabuksan.Pero ngayon...Wala na ang pintong iyon.Nakatayo siya sa gitna ng bulwagan, napapalibutan ng kanyang mga tauhan. Kalmado ang boses niya, pero sapat na iyon para mapatahimik ang lahat."Walang sasantuhin," sabi niya. "Kapag may nagtaksil, ako mismo ang haharap sa kanya."Walang umimik.Tahimik na tumango ang mga lalaki bago isa-isang umalis.Tahimik lang akong nakatingin hanggang sa mapansin niya ako.Sa sandaling nagtama ang mga mata namin, tila nawala ang mabigat na ekspresyon sa mukha niya. Bumalik ang pamilyar na lambing na ako lang ang nakakakita.Iniwan niya ang mga tauhan niya at agad na umakyat."Kanina ka pa ba riyan?" tanong niya paglapit.Tumango ako."Hindi ka ba natakot?"Napangiti ako nang bahagya."Kung da