Lahat ng Kabanata ng My Husband, You'll Never Get Us Back: Kabanata 11 - Kabanata 19

NAKARAMDAM nang tuwa si Selene sa narinig, hindi na nga napigilan ang sariling ngumiti. Ngunit nang makita kung sino ang nakatayo sa may likuran ng Carmela ay biglang napalis ang tuwa sa kanyang labi.Napansin naman ng Ginang na may tinitingnan ito kaya lumingon siya at nabigla nang makita ang anak. "Anong ginagawa mo rito?"Mariing nakakuyom ang magkabilang kamay ni Lucien. Sa kabila nang nararamdaman ay nagawa niyang maging kalmado at lumapit, humila ng bakanteng upuan sa kabilang table saka naupo sa pagitan ng dalawa."Nag-aalala lang kami, Mommy at bigla ka na naman umalis. Baka mapa'no ka na naman sa pag-uwi mo."Kumibot ang kilay ni Selene, hindi niya nagustuhan ang narinig. Kaya napasimsim siya ng tsaa saka nagsalita, "You don't have to worry. Wala akong sinabing ikasasama ng kalusugan niya."Bagama't kalmado ay halata ang talim ng salitang sinabi ni Selene na ikinabahala ni Carmela at baka magtalo pa ang dalawa. "Gusto ko lang naman siyang kausapin." Hinawakan niya ba ang bras

PAALIS na si Selene nang lapitan niya si Rosa habang naghuhugas ito ng pinagkainan nila. "Ate," mahina niyang tawag rito upang hindi marinig ng anak ang kung ano man ang sasabihin niya.Lumingon ito habang pinupunas ang kamay sa suot na apron. "Ano po 'yun, Ma'am?""Aalis na 'ko, kung sakaling may maghanap o kung may tumawag man… Please, 'wag mong pansinin."Tumango si Rosa, naiintindihan ang ibig nitong sabihin. Sa ilang taon niyang paninilbihan. Mula nang sanggol pa si Alessia ay unti-unti niyang nauunawaan ang sitwasyon ni Selene kahit hindi man nito direktang sabihin."'Wag po kayong mag-alala, Ma'am. Ako na po ang bahala, safe po sa'kin si Alessia."Nakahinga nang maluwag si Selene, nagpasalamat saka tuluyang umalis. Nang nasa pinto na ay humabol ang anak. "Mommy!"Nag-angat siya ng tingin habang nagsasapatos. Saglit siyang tumigil sa ginagawa at pinanood ang anak. Napangiti siya habang nakikita ang maliit nitong paa na tumatakbo palapit—ang dalawang kamay ay nakaabang para sa ya

PALABAS na si Selene sa ospital kasama ang mga kapwa doctor. Nag-offer pa nga siyang ihatid ang mga ito pauwi para maging malapit agad at bago lang siya.Hindi naman tumanggi ang mga ito at sumunod sa kanya. Nasa likod ng building ang parking lot kaya doon sila dumaan pero nang makita kung sino ang naghihintay habang nakasandal sa kotse ay agad siyang natigilan.Huminto at napatingin sa kanya ang mga kasama. Pagkatapos ay napatingin sa gawi ng lalakeng naghihintay sa labas."Kilala mo?""Boyfriend mo ba?"Magkasunod na tanong ng mga ito.Sa halip na sagutin ang tanong ay sinabihan niya ang mga ito na mauna muna sa kotse. Tahimik ang mga itong sumunod kahit bakas sa mukha ang curiosity.Nang siya na lang ang maiwan ay nilapitan niya si Lucien. Hindi na siya nabigla na makita ito pero hindi niya inasahang isang araw pa lang ay nagpakita na agad ito."Bilisan mo't naghihintay sila sa'kin."Binuksan ni Lucien ang pinto sa passenger seat at kinuha ang bouquet of flowers para ibigay sa asaw

LUMINGON si Lucien at pinagmasdan ang asawa hanggang sa tuluyan itong makalapit. "You're here."Matalim na tingin ang pinukol ni Selene pero nang tingnan ang abuela ay biglang naging malambing. "Lola…" tawag niya rito sabay lapit. "Kumusta po kayo?"Tinitigan siya ng matanda, tila ba inaalala ang kanyang mukha. Pagkatapos ay biglang ngumiti. "Ang ganda mo."Napangiti si Selene. "Natatandaan niyo po ba ako?""Anong pangalan mo?""Selene po.""Selene… taga rito ka ba?"Naging mapait ang kanyang ngiti pero sanay na siya roon. Simula nang magkasakit ang abuela, ni minsan ay hindi siya nito naalala. Gayon pa man ay hindi siya magsasawang maghintay."Taga ro'n lang po ako sa labas, 'La. Namiss ko po kayo kaya bumisita ako," ani Selene."Single ka ba?"Bagama't nagtataka sa biglaang tanong ng abuela ay tumango siya.Pagkatapos ay nag-angat ng tingin si Leonor kay Lucien sabay turo. "Ang pogi niya, bagay kayo."Lumingon si Selene, tiningnan nang masama si Lucien nang makitang tuwang-tuwa ito

KUMURAP-KURAP ang mata ng doctor sa tanong ni Lucien. Naguguluhan dahil malinaw na lagpas eight weeks na ang pinagbubuntis ni Athena.Gayon pa man, bago pa makapag salita ay mabilis nang naunahan ng dalaga. "Ang cute-cute ng baby natin, Lucien… excited na 'kong makita siyang unti-unting lumalaki sa tiyan ko."Napatingin si Lucien, kita ang namumuong luha sa mga mata ni Athena habang may ngiti sa labi.Ang doctor naman ay tinikom na lang ang bibig. Sinakyan kung anong sinasabi ni Athena pero may balak pa rin itong kausapin mamaya.Nang matapos sila sa procedure ay bumangon na si Athena, inayos ang suot na damit. Saktong tumunog ang cellphone ni Lucien, may tumatawag mula sa trabaho kaya nagpaalam muna ito saglit na sasagutin ang tawag.Pagkaalis ay lumapit ang doctor. "Misis… pwede ka bang makausap? Tungkol kanina sa sinabi ng asawa mo—"Mula sa nakangiti ay biglang tumalim ang tingin ni Athena. "Shut up, 'wag na 'wag mong sasabihin sa kanya ang totoo." Pagkatapos ay naglabas ng salapi