LOGINMALAMBING na ngumiti ang doktora saka napatingin kay Lucien. "Ito ba ang asawa mo?"Napalunok ng laway si Selene, sabay tango. Nakikita niya sa gilid ng mga mata ang titig ni Lucien sa doctor. Matapos ay kusang nilahad ang kamay upang magpakilala, "Good day, Mr. Monteverde... Ako nga pala si—"Biglang napatayo si Selene sabay lapit sa Ginang. "Dok, pwede ko po ba kayong makausap saglit?" Matapos ay nauna na siyang naglakad, kailangan niyang mailayo ito kay Lucien.Tumigil siya nang sapat na ang distansiya upang hindi marinig ang anuman pag-uusapan nilang dalawa."Ano 'yun?""Pasensya na po kung kailangan ko kayong ilayo... ang totoo ay hindi niya kasi alam na may anak ako sa... sa unang asawa," pagsisinungaling niya sa huling tatlong salita.Bakas ang pagkabigla sa mukha ng Doctor. "Ay naku, ako dapat ang humingi ng paumanhin. Hindi ko alam na nag-asawa ka ulit. Natatandaan ko, mag-isa ka lang no'ng nanganganak ka at ni isang beses ay 'di mo nabanggit ang asawa mo."Tumango-tango si S
HUMAKBANG palapit si Lucien, nanunuot ang tingin sa asawa. Napaatras naman si Selene, may kaba hindi dahil natatakot siya kundi kabado lang kung anong gagawin nito.Naramdaman ni Selene nagkabungguan ang sapatos nilang dalawa, kahit gusto niyang magbaba ng tingin ay hindi niya magawa. Naka-magnet na ang mata niya kay Lucien na unti-unting pinapantayan ang height niya.Hampas sa balikat ang ginawad niya dahil parang nang-aasar pa ito. "Ano ba?!" Hanggang balikat lang kasi siya nito.Umangat ang gilid ng labi ni Lucien. "You think, nagseselos ako? Sa lalaking 'yun?"Nagtaas ng kilay si Selene, medyo natatawa dahil halatang-halata ang asim ng tono nito. "Yes you are—" Sabay hila sa manggas ng damit nito. "Kumain na nga tayo, gutom na 'ko.""I'm not jealous, okay?" depensa pa rin ni Lucien."Okay, hindi na kung hindi. Kumain na lang tayo." Pinaupo niya ito at sa kabila naman siya nang biglang hawakan ang kamay niya sabay hila.Napaupo siya sa kandungan nito, sa halip na mainis—bigla siyan
KATOK sa pinto ang nagpa-angat ng tingin ni Selene. Tiningnan niya ang digital clock sa table, quarter ten ng umaga. Kanina pa tapos ang check up ng pasiyente pero may dalawang hindi nakasipot, tinatawagan nila kanina for confirmation kung makakarating ba pero hindi naman sumasagot.Pagpasok ng assistant nurse, akala niya ay dumating na ang hinihintay pero nabigla siya nang makita ang isang pamilyar na mukha."Doc Selene, may magpapa—""D-Doc Garcia! Anong ginagawa mo rito?" Unti-unti siyang napangiti at tumayo pa sa table para salubungin ito.Kasamahan niya ito sa dating ospital na pinagtatrabahuan. Iyong napag-initan ni Lucien dahil may pagkasuplado rin kasi pero mabait ito sa kanya at tinulungan pa nga siyang makapagtago."Magpapa-check up lang," saad ni Timothy."Ow… gano'n ba." Bahagya siyang na-weirduhan dahil pwede naman itong magpa-check up sa resident hospital pero hinayaan na niya at hindi na nag-isip ng kung ano-ano. Pagkatapos ay tiningnan niya ang assistant nurse na naghi
NAMUTLA bigla si Athena nang marinig iyong sinabi ni Lucien. Gayon pa man ay tinago niya ang kabang nararamdaman ay ngumiti. "L-Lucien, nandito ka pala. 'Di mo naman sinabi." Tumayo siya at nilapitan ito para yakapin ngunit nilampasan lang siya.Si Carmela naman ang nagpalipat-lipat ang tingin sa dalawa. "Anong ibig mong sabihin, Lucien? Hindi iyo ang bata?"Humarap si Athena, hinabol ito at nilingkis ang kamay sa braso nito. "I don't know what he's talking about, Tita." Pagkatapos ay tiningnan niya si Lucien. "Sa'n mo naman nakuha ang ideya na 'di mo anak ang baby natin? All this time ba ay 'yan ang iniisip mo o may ibang…" Napalunok siya ng laway matapos makita ang madilim nitong tingin. "L-Lucien…"Binawi ni Lucien ang braso na hawak nito sabay pagpag na para bang nadumihan. "I have doubts about your prenatal check-up, so I got a second opinion… and guess what? The baby's clearly not eight weeks."Nanlamig si Athena, natameme siya at hindi magawang idepensa ang sarili."Totoo ba?!"
IWAS ang tingin ni Selene habang iniisip kung anong sasabihin niyang dahilan para lang hindi siya masamahan ni Lucien pauwi."Naiilang ka siguro dahil limang taon din tayong 'di nagkasama," ani Lucien.Tumango si Selene. "G-Gano'n na nga, saka… kasama ko kasi sa bahay si Kyla.""Ihahatid na lang kita, I hope it's okay," ani Lucien.Ngumiti si Selene at pagkatapos ay hinanap ang cellphone. "Na sayo ba ang phone ko?"Dumukot sa bulsa si Lucien at nilabas ang kailangan nito. Bago pa man maibigay ay hinablot na ng asawa."M-May tumawag ba o text?""Wala," tipid na sagot, bahagyang naningkit ang mga mata dahil sa kinikilos nito.Samantalang mabilis na tinext ni Selene ang kaibigan, nagpapasundo siya. Hindi niya gustong malaman ni Lucien kung saan siya nakatira.Makaraan ang ilang minuto ay dumating si Kyla. Nabigla pa nga nang makitang si Lucien ang nagbabantay kaya hinila ang braso nito sabay bulong, "Anong ginagawa niya rito? Don't tell me, okay na kayo?""Mamaya ko na ipapaliwanag. Sinab
HINDI agad masagot ni Selene ang tanong, hindi niya alam kung paano ito tatanggihan ng hindi sasama ang loob."Kung 'di ka pa ready, ayos lang… I can wait," ani Lucien. "Let's take it slow."Nakahinga nang maluwag si Selene sa narinig saka niya nginitian si Lucien. Ngumiti rin ito na mas nakapagpagaan ng kanyang loob.Pagkatapos ay nagmaneho na ito patungo sa restaurant na malapit lang sa ospital para hindi sila gaanong gabihin.Habang kumakain ay nag-o-open ng topic si Lucien—mostly, ay tungkol sa trabaho o kung nakapag-adjust na ba siya sa bagong nilipatan na ospital. Nakikinig at sinasagot naman niya ito. Hanggang sa napansin niyang, iniiwasan nitong mabanggit ang problema nila na para bang wala talagang nangyari.Which is, hinihintay niya talagang banggitin nito dahil hindi naman pwedeng kalimutan na lang nila ang lahat na parang wala lang.Kaya nang patapos na silang kumain ay nagtanong na siya, "Pa'no na si Athena at ang anak niyo?"Tumigil sa pagkain si Lucien, nilapag ang hawa
SERYOSO at nanunuot ang tingin ni Lucien sa kanya kaya kahit mukha man siyang kalmado ay hindi niya pa rin maiwasang maapektuhan."Umalis ka ng bahay."Naglakad si Selene patungo sa desk habang nakapamulsa, itinatago ang nanginginig na kamay sa bulsa ng lab coat. "There's someone occupying my bed."
HINGANG malalim ang ginawa ni Selene, kailangan niyang maging kalmado dahil kung magpapadaig siya sa galit ay baka kung ano pang magawa niyang hindi dapat.Kahit nakalabas na ang dalawa ay paulit-ulit na nag-e-echo sa pandinig niya ang sinabi ni Lara. Alam naman na niya iyon, matagal na pero masaki
PASADO alas-diyes ng gabi, pero nasa office pa rin si Selene. Maya't maya ang tunog ng cellphone pero hindi niya pinapansin kapag si Lucien lang naman.Alam na niya kung anong kailangan nito kaya binabalewala lang niya. Ilang sandali pa ay nagpasiya na siyang magpahinga sa gabing iyon.Papunta na s
ILANG ARAW nang pabalik-balik si Lucien sa ospital para kausapin at kumbinsihin ang asawa na bumalik na sa bahay.Hindi naman ito pinapansin ni Selene, masyado siyang abala para sa ibang bagay at sa nalalapit na paglipat.Mga bandang alas-tres ng hapon ay may naghahanap na naman sa kanya, tapos aba







