All Chapters of รักร้ายกัดกินใจ: Chapter 11 - Chapter 20

อวี้สิงเยี่ยนค้นหาที่หน้าผาอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุมเขานั่งเรือค้นหาที่ด้านล่างหน้าผาอย่างละเอียดโดยไม่สนใจพายุลมแรงแถมเขายังสวมอุปกรณ์ดำน้ำลงไปค้นหาในทะเลด้วยแต่ไม่ว่าอวี้สิงเยี่ยนจะค้นหายังไงก็ไม่เจอร่องรอยของเสิ่นถังเยว่เลยเขากลับมาที่บ้านอย่างเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเพิ่งผ่านไปแค่สองวัน แต่เหมือนเขาแก่ขึ้นเป็นสิบปีเสิ่นฝานซิงเห็นเขากลับมา เธอเดินเข้าไปหาเขา “สิงเยี่ยน ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงน้องถังเยว่ แต่เธอจากไปแล้ว......”เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมของอวี้สิงเยี่ยนราวกับว่าถ้าเธอพูดออกมาอีกแค่คำเดียว เธอก็จะโดนเขาทรมานทรกรรมอย่างถึงที่สุดเสิ่นฝานซิงตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว ทำได้แค่จ้องเขาอยู่อย่างนั้นเขาเงียบไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เสิ่นฝานซิงก็ยังยืนเงียบอยู่ที่เดิม เหมือนจะสู้กับเขายังไงยังงั้นเมื่อก่อนถ้าเขาเห็นเธอเป็นแบบนี้ เขาคงเข้าไปง้อเธอนานแล้ว แต่ตอนนี้เขาทำเพียงแค่มองเธอเงียบๆ เหมือนรอให้เธอพูดก่อนหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอน้ำตาคลอเบ้า น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาจากหางตา ร่วงเผาะลงบนพื้นหลังจากนั้นเธอหันหลังกลับไ

เมื่อเห็นท่าทางเขาเป็นแบบนี้ เสิ่นฝานซิงรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากแต่ผ่านไปไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ “สิงเยี่ยน ทำไมนายมาหาฉันดึกขนาดนี้? เรื่องวันนี้ฉันไม่โกรธนายแล้ว ฉันรู้ว่าเป็นเพราะน้องถังเยว่......กรี๊ด!”แต่เธอยังพูดไม่ทันจบก็โดนอวี้สิงเยี่ยนตบจนล้มลงบนพื้นเสิ่นฝานซิงกุมใบหน้าบวมแดงและแสบร้อน มองอวี้สิงเยี่ยนอย่างตกตะลึง น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาบดบังการมองเห็นของเธอ ทำให้เธอเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยชัด “สิงเยี่ยน นายตบฉันทำไม?”น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนกำลังระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจเธอ วิธีที่เคยใช้ได้ผลในอดีต ตอนนี้กลับใช้ไม่ได้เสียแล้ว ยิ่งทำให้เขาโมโหกว่าเดิมอวี้สิงเยี่ยนเอามือบีบคอเธอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ “ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังจะแถอีกเหรอ?!”มือใหญ่ที่บีบคอเสิ่นฝานซิงแน่นเรื่อยๆ ภาพด้านหน้าเริ่มพร่ามัว ความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้เธอยกมือขึ้นมาคว้ามือเขาโดยอัตโนมัติเธออ้าปากหายใจ พยายามโกยอากาศเข้าปอด แต่ก็เสียแรงเปล่า มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย นอกจากทำให้ในลำคอรู้สึกแห้งผากยิ่งกว่าเดิม โชคดีที่เขาอาจจะเห็นว่าเธอทรมาน จึงปล่อยมือเพราะสมเพชเธอรอยน่ากลัวปรากฏตรงคอขาวขอ

เสิ่นฝานซิงสะกดกลั้นความเจ็บแล้วลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หางตา ในแววตาที่มองพวกเขาหลงเหลือเพียงความเกลียดชังและดูหมิ่น “อวี้สิงเยี่ยน นายบอกว่าฉันเป็นคนใจร้ายใจดำ แล้วนายเป็นคนดีมากหรือไง?”“ตอนฉันหนีไปเมื่อห้าปีก่อน ที่นายแต่งงานกับเสิ่นถังเยว่ เพราะเราหน้าตาคล้ายกันไม่ใช่หรือไง? นายลองถามใจตัวเองดู นายไม่ได้เห็นเธอเป็นตัวแทนของฉันจริงๆ ใช่ไหม?”“ห้าปี ห้าปีเต็มๆ นายไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับเสิ่นถังเยว่ แต่ฉันโกหกนิดเดียวนายก็ยอมไปสำนักงานเขตกับฉัน”“นี่คือสิ่งที่นายเรียกว่าความรักเหรอ?”“สาเหตุที่นายโมโหจนเป็นบ้าแบบนี้ ไม่ใช่เพราะว่านายรักเสิ่นถังเยว่ นายแค่รับไม่ได้ที่โดนคนอย่างฉันหลอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำ ไม่ใช่เพราะรักเสิ่นถังเยว่ แต่นายทำเพื่อให้ตัวเองสบายใจ”“คนเห็นแก่ตัวและเสแสร้งคือนายต่างหาก คนที่น่าขยะแขยงจริงๆ คือนายต่างหาก”เสิ่นฝานซิงหันไปมองพี่ชายทั้งสามคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง“พวกพี่ก็เห็นแก่ตัวและเสแสร้งเหมือนกัน โง่มากด้วย”“เราใช้ชีวิตด้วยกันมายี่สิบกว่าปี พวกพี่ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าฉันทำอะไรเสิ่นถังเยว่บ้าง? ไม่รู้หรือไม่อยากรับรู้กันแน่ พวกพี่รู้ดีแก่ใจ

เสิ่นถังเยว่ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะร้างมาสองสามเดือนแล้ว นอกจากเรือขนส่งเสบียงที่มาเป็นครั้งคราว ที่นี่แทบไม่มีใครเลยสิ่งที่อยู่กับเธอทุกวันคือลมทะเลที่มีกลิ่นเค็มจางๆ กับนกนางนวลที่บินผ่านหน้าต่างนานๆ ครั้งใช้ชีวิตคนเดียวก็สบายใจดีเหมือนกัน ช่วงแรกๆ เสิ่นถังเยว่นึกถึงสิ่งที่เจอในตระกูลเสิ่นขึ้นมาเป็นบางครั้ง หลังจากนั้นเธอก็เริ่มลืมมันไป ราวกับความทรงจำอันเลวร้ายในช่วงเวลานั้นถูกฝังกลบไปแล้วเหมือนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่นและอวี้สิงเยี่ยนเกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้วเมื่อเห็นแจ้งเตือนพายุไต้ฝุ่นในมือถือ เสิ่นถังเยว่ปิดประตูหน้าต่างบ้านพักที่ตั้งอยู่กลางเกาะร้าง รอวันที่ท้องฟ้ากลับมาสดใสอีกครั้งกว่าจะได้เห็นท้องฟ้าสดใสก็ผ่านไปหลายวันเสิ่นถังเยว่มองท้องฟ้าแจ่มใสไม่มีเมฆปกคลุม จู่ๆ เธออยากออกไปเดินเล่นน้ำทะเลที่นี่เป็นสีฟ้าสดใสมาก จนเสิ่นถังเยว่แอบรู้สึกบ่อยๆ ว่าตัวเองอยู่ที่เกาะเหนือสุดของโลกหรือเปล่าจู่ๆ สิ่งที่อยู่บนชายหาดไกลๆ ดึงดูดสายตาของเสิ่นถังเยว่เมื่อเธอเดินเข้าไปดู พบว่าคนที่นอนขดอยู่บนชายหาดเป็นผู้ชายคนหนึ่งเนื้อตัวเขาเปียกชื้น ทรายด้านล่างตัวเขามีเลือดเปื้อน

ช่วงนี้เสิ่นถังเยว่ไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ และพักที่เมืองฮวาแถวชายแดนเสิ่นถังเยว่เดินเล่นอยู่บนถนน ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเป็นครั้งคราว“ถังเยว่!”เสิ่นถังเยว่ได้ยินคนเรียกชื่อจึงหันไปมองแม้มองเห็นคนคนนั้นไม่ค่อยชัด แต่เสิ่นถังเยว่ก็จำได้ทันทีว่าเขาคืออวี้สิงเยี่ยนเธอถึงกับขมวดคิ้ว ไม่ได้เจอครอบครัวและเพื่อนฝูงของอวี้สิงเยี่ยนมานานมาก ทำให้เธอเกือบลืมพวกเขาไปแล้วเสิ่นถังเยว่ไม่เข้าใจว่าเขาไม่ได้รักเธอ แถมเธอยังเป็นฝ่ายไปจากเขาเอง เขาจะตามรังควานเธออีกทำไมเมื่อคิดถึงอวี้สิงเยี่ยน เธอก็จะนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ในตระกูลเสิ่นที่นี่อากาศอบอุ่น เธอไม่รู้สึกเจ็บซี่โครงมานานมากแล้วแต่เมื่อเจออวี้สิงเยี่ยน ความรู้สึกเจ็บปวดกลับก่อตัวขึ้นอีกครั้งเสิ่นถังเยว่รีบเดินหนี กลุ่มคนกับตรอกซอกซอยกั้นเธอกับอวี้สิงเยี่ยนวินาทีที่อวี้สิงเยี่ยนเห็นเสิ่นถังเยว่ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันมาพร้อมกับความดีใจอย่างมากมายมหาศาลเธอยังไม่ตาย เสิ่นถังเยว่ยังมีชีวิตอยู่!ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่ความบังเอิญ คิดไม่ถึงว่าวันต่อมาอวี้สิงเยี่ยนโผล่มาอยู่หน้าบ้านพักที่เสิ่นถังเยว่พักอยู่เมื่อเสิ่นถังเยว่เห