All Chapters of รักร้ายกัดกินใจ: Chapter 1 - Chapter 10

อวี้สิงเยี่ยนเงียบอยู่นานมากนานจนเล็บของเสิ่นถังเยว่จิกลงไปในฝ่ามือจนมีเลือดซึมออกมา“ไม่” ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฉันไม่เคยลืมเธอเลย”เสิ่นฝานซิงยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบริมฝีปากเขา มือของอวี้สิงเยี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ค่อยๆ วางลงที่เอวของเธอ จูบเธออย่างดูดดื่มกว่าเดิมเสิ่นถังเยว่ยืนอยู่ไม่ไกล จู่ๆ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงถ้าเขาไม่เคยลืมเสิ่นฝานซิง แล้วเธอเป็นตัวอะไร?!“ปี๊นนน”เสียงแตรรถแสบแก้วหูทำให้เธอสะดุ้ง ร่างกายอันสั่นเทาหันไปมอง รถเบนซ์มายบัคสีดำจอดอยู่ริมถนนสามคัน สามพี่น้องตระกูลเสิ่นในชุดสูทสุดเนี้ยบเดินลงมาจากรถ“จดทะเบียนสมรสเสร็จแล้วเหรอ? เราจองร้านอาหารเตรียมฉลองแล้ว”เสิ่นถังเยว่สั่นไปทั้งตัวเมื่อเช้าพี่ชายทั้งสามคนยังทำอาหารเช้าให้เธออยู่เลย......“พี่ใหญ่! พี่รอง! พี่สาม!” เสิ่นฝานซิงร้องไห้แล้วโผเข้าไปกอดพวกเขา “ฉันนึกว่าพวกพี่จะไม่ยอมรับฉันเป็นน้องอีกแล้ว......”พี่ชายทั้งสามคนมองหน้ากัน สายตาหลากหลายอารมณ์ สุดท้ายพี่สามลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา “ยัยโง่ ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเธอสร้างปัญหา เราก็จัดการให้เ

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งก็เป็นเช้าของอีกวันแล้วเสิ่นถังเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในจมูก“คุณนาย! คุณฟื้นสักที!” ป้าหลี่วิ่งมาข้างเตียงพร้อมกับดวงตาบวมแดง มือหยาบกร้านกำมืออันเย็นเฉียบของเธอเอาไว้แน่น “ฉันตกใจแทบตาย!”“ฉัน......” เสิ่นถังเยว่เสียงแหบพร่า “ฉันรอด......ได้ยังไง?”ป้าหลี่น้ำตาคลออีกแล้ว “มีหมอใจดีทนดูไม่ไหว แอบฉีดเซรุ่มแก้พิษงูให้คุณ เขาบอกว่าถ้าช้าอีกแค่สิบนาที คุณไม่รอดแน่ๆ”เธอสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ “ฉันไปขอร้องคุณชายใหญ่ บอกว่าคุณโดนงูพิษกัดจริงๆ แต่เขากลับบอกว่าคุณแกล้งป่วย คุณชายรองไม่ยอมเจอฉันด้วยซ้ำ ส่วนคุณชายสามบอกว่า......คุณสมควรโดนแบบนี้......”ป้าหลี่เช็ดน้ำตา เสียงสั่นขึ้นเรื่อยๆ “คุณอวี้หนักสุด! ฉันคุกเข่าขอร้องให้เขามาเยี่ยมคุณ แต่เขากลับบอกว่า......คุณงี่เง่าขึ้นทุกวัน แถมยังบอกว่าฉันกับคุณร่วมมือกันหลอกเขา”“คุณนาย......” จู่ๆ ป้าหลี่จับมือเธอ ความอบอุ่นส่งมาจากฝ่ามือหยาบกร้าน “คุณดีกับพวกเขามาก! หน้าหนาวปีที่แล้วคุณชายใหญ่ไปดื่มสังสรรค์จนถึงตีสาม คุณสวมเสื้อผ้าบางๆ ต้มซุปแก้เมาค้างให้เขาอยู่ในครัว หนาวจนตัวเองเป็นหวัด”“บริษั

ผู้ชายทั้งสี่คนเอาแต่เช็กดูอย่างเป็นกังวลว่าเสิ่นฝานซิงได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ที่แขนของเธอโดนลวกเป็นรอยแดงเล็กน้อย“ฝานซิง! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ให้ฉันดูหน่อย!”“โดนลวกนิดหน่อย ไปเอายามาเร็ว!”สุดท้ายลูกเรือคนหนึ่งผ่านมาเห็นเธอ เขารีบเอาถังดับเพลิงมาดับไฟบนตัวเธอด้วยความตื่นตระหนก“คุณ! คุณอดทนไว้!” ลูกเรือตะโกนด้วยความตกใจเสิ่นถังเยว่เห็นรางๆ ว่าผู้ชายทั้งสี่คนรีบอุ้มเสิ่นฝานซิงวิ่งไปที่ห้องโดยสารเรือ ไม่หันมามองเธอสักนิดตอนเธอถูกแบกกลับมาที่ห้อง เธอเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกแล้วผิวหนังมีแผลไหม้เป็นบริเวณกว้าง แค่ขยับนิดเดียวก็มีเลือดซึมออกมา ลูกเรือรีบไปเรียกหมอ ในห้องเหลือเธอเพียงคนเดียวจู่ๆ มือถือเธอสั่นขึ้นมา“คุณเสิ่น เกาะร้างที่คุณซื้อต้องส่งเอกสารเพิ่มอีกเล็กน้อย”“เดี๋ยวฉันส่งให้นายเลย......” เสิ่นถังเยว่สะกดกลั้นความเจ็บ พูดด้วยเสียงแหบพร่า “รีบจัดการให้เร็วที่สุด......ฉันต้องรีบไปที่เกาะ......”เมื่อสิ้นเสียง จู่ๆ เสียงเย็นชาของอวี้สิงเยี่ยนดังขึ้นด้านหลัง“เธอคุยโทรศัพท์กับใคร?”“เปล่า” เสิ่นถังเยว่วางสาย เอามือถือซ่อนไว้ในผ้าห่มอวี้สิงเยี่ยนยืนอยู่หน้าป

เมื่อเสิ่นถังเยว่ลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในจมูก เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดัง “ติ๊ดๆ” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ“คุณฟื้นแล้วเหรอ?” พยาบาลผลักประตูเข้ามา “คุณบาดเจ็บสาหัส กระดูกซี่โครงหักสามซี่ จำเป็นต้องให้ญาติดูแล คุณโทรหาพวกเขาสิ”พยาบาลยื่นมือถือให้ เสิ่นถังเยว่รับมาด้วยมืออันสั่นเทาบนหน้าจอมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายสิบข้อความ เป็นข้อความของเสิ่นฝานซิงทั้งหมด[สิงเยี่ยนปอกแอปเปิลให้ฉันด้วย หวานสุดๆ][พี่ใหญ่ซื้อเดรสตัวใหม่ให้ฉัน เขาบอกว่าฉันใส่สีขาวแล้วดูดีมาก][พี่รองกับพี่สามมาตรวจร่างกายกับฉันทั้งวัน พวกเขาเป็นห่วงฉันมาก][นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว แค่ฉันบอกว่าเวียนหัว พวกเขาก็พากันมาประคบประหงมฉัน ไม่มีใครถามเลยว่าเธอไปไหน หัวขโมยก็คือหัวขโมย สุดท้ายก็ต้องคืนความรักที่ขโมยมาจากคนอื่น เสิ่นถังเยว่ เธอน่าสงสารจริงๆ ไม่มีใครรักเธอจริงๆ สักคน ถ้าฉันเป็นเธอคงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว]เสิ่นถังเยว่อ่านเงียบๆ เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดโดยไม่รู้ตัว“ฉันไม่มีญาติ” เธอคืนมือถือให้พยาบาล พูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “ฉันตัวคนเดียว”พยาบาลอึกอักเล

“ฝานซิง เธอรู้สึกเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?”เมื่อเห็นเสิ่นฝานซิงฟื้นขึ้นมา ทุกคนเดินเข้ามาทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงพี่ใหญ่พูดออกมาเป็นคนแรก “ต่อไปอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีก เธอคือน้องสาวของเราเสมอ”เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เสิ่นฝานซิงน้ำตาคลอเบ้าทันทีใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ เธอจับมือคนที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างอวี้สิงเยี่ยน “ฉันแค่กลัวว่าทุกคนจะไม่ต้องการฉัน เรื่องตอนนั้นเป็นความผิดของฉันจริงๆ แต่......”เธอพูดแล้วก้มหน้าสะอื้นท่าทางแบบนี้ทำให้คนที่เหลือปวดใจมาก“น้องไม่ต้องกลัว เรื่องตอนนั้นผ่านไปแล้ว เราจะอยู่เคียงข้างเธอเอง”พี่ชายทั้งสามคนพูดให้กำลังใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักอวี้สิงเยี่ยนมองเธอแล้วรู้สึกใจคอไม่ดี เหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไปตลอดกาล“สิงเยี่ยน นายยังโกรธฉันอยู่ไหม?”เสิ่นฝานซิงสบตาเขา น้ำเสียงน่าสงสารมาก“ไม่โกรธแล้ว เธออย่าคิดมาก พักผ่อนเถอะ”ขณะนั้นหมอผลักประตูเข้ามา“อาการน้องสาวฉันเป็นยังไงบ้าง?”ตอนนี้ทุกคนเป็นห่วงสุขภาพของเสิ่นฝานซิงมากที่สุด“อาการของเธอไม่มีอะไรน่า......”หมอยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นฝานซิงก็เอามือกุมหน้าอกแล้วร้องออก