ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เจียงสือเยว่ก็ฟื้นคืนสติมาในท่ามกลางความหนาวเย็นยะเยือกเธอพยายามลืมตาขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวภายในกระสอบอบอ้าวและเหม็นคาว กลิ่นเลือดแรงจนแทบทำให้เธอหายใจไม่ออกเธอกัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดที่มีฉีกกระสอบที่พันธนาการไว้ สุดท้ายก็คลานออกมาได้สำเร็จในโกดังว่างเปล่า เหลือเพียงตัวเธอคนเดียวฟู่เยี่ยนฉือจากไปแล้วเผยซืออิ่งก็ไม่เห็นแล้วมีเพียงเธอเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ตรงนี้เจียงสือเยว่ไอออกมาเบาๆ รสชาติคล้ายสนิมเหล็กแล่นขึ้นมาจากลำคอ เธอสั่นมือเอื้อมไปล้วงกระเป๋า ตั้งใจจะโทรหาพ่อแม่ ให้พวกเขามารับเธอไปฟู่เยี่ยนฉือเป็นคนบ้า เผยซืออิ่งก็เหมือนกันเธอไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้น้องสาวของเธอผ่านพ้นมันมาได้อย่างไรแต่ในขณะที่เธอกำลังหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็มีร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากเงามืด และตบหน้าเธออย่างแรง!"เพี๊ยะ!"โทรศัพท์หลุดออกจากมือไป และกระแทกกับผนังอย่างแรงเจียงสือเยว่ถูกตบจนหน้าหัน เลือดซึมออกมาตามมุมปาก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เห็นเผยซืออิ่งยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ได้ใจยิ่งนัก “เธอยังคิดจะโทรหาใครแสร้ง
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
