Masukสามปีหลังจากที่เจียงสืออี๋แต่งงานกับฟู่เยี่ยนฉือ เธอก็ได้รับข่าวดีข่าวหนึ่ง ในที่สุด เธอก็สามารถจากเขาไปได้เสียที “อีกหนึ่งเดือน พี่สาวของหนูก็จะกลับมาแล้ว หนึ่งเดือนนี้เธอก็แสดงบทเป็นเค้าต่อไปให้ดีล่ะ” ปลายสายโทรศัพท์ เสียงของแม่เจียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย “พอทุกอย่างจบลง ฉันจะให้เงินเธอหนึ่งแสนห้าหมื่น แล้วปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองต้องการ” “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับสายน้ำที่ตายแล้ว หลังวางสาย เจียงสืออี๋เงยหน้ามองภาพถ่ายชุดแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง
Lihat lebih banyakหิมะที่หนานเฉิงตกลงมาอย่างกะทันหัน ฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่หน้าประตูเกสต์เฮาส์ของเจียงสืออี๋ เสื้อโค้ทสีดำมีหิมะบางๆ เกาะอยู่ ปลายนิ้วแดงช้ำจากความหนาว แต่ก็ยังบีบแน่นแฟ้มเอกสารนั้นไม่ยอมปล่อย เขาจ้องมองไปยังประตูที่ปิดสนิท ลูกกระเดือกขึ้นลง ท้ายที่สุดก็ยกมือขึ้นเคาะเบา ๆประตูเปิดออกเจียงสืออี๋ยืนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นเขา สีหน้าของเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เลย “มีธุระเหรอ?”ฟู่เยี่ยนฉือถึงกับชะงัก หายใจสะดุดไปเล็กน้อย เขาคิดว่าเห็นเธอแล้ว ตัวเองคงมีเรื่องมากมายอยากจะพูด แต่เมื่อถึงเวลานี้จริง เขากลับพบว่ามีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ และไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย"ผม……" เสียงของเขาแหบพร่า พลางยื่นแฟ้มเอกสารในมือไปข้างหน้าเล็กน้อย “หวังว่าคุณจะยอมเปิดดูสักหน่อย” สายตาของเจียงสืออี๋เหลือบไปเห็นเอกสารฉบับนั้น แต่ก็ไม่ได้รับมา "มันคืออะไร?"“ทุกสิ่งทุกอย่างที่เผยซืออิ่งทำกับคุณ” ปลายนิ้วของฟู่เยี่ยนฉือสั่นเล็กน้อย “ผมพึ่งรู้ว่า เธอใส่ร้ายคุณมาโดยตลอด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหลักฐาน”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงสืออี๋ก็ไม่แสดงอาการประหลาดใจใดๆ เพียงแต่เบี่ยงสายตาไปทางอื่นอย่างเฉยเมย "ออ ฉันไม่
ฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่ในลานบ้าน เลือดบนข้อนิ้วหยดลงบนพื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสายตาของเขาจ้องแน่วแน่ไปยังทิศทางที่เจียงสืออี๋จากไป ความดุดันและความเสียใจที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านอยู่ในอก “ประธานฟู่ครับ!” ผู้ช่วยรีบวิ่งเข้ามา ในมืถือแฟ้มเอกสารอันหนึ่งไว้ สีหน้าเคร่งเครียด “ตรวจเจอแล้วครับ”ฟู่เยี่ยนฉือค่อยๆ ละสายตาออก เสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง "นั่นอะไร?"ผู้ช่วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยื่นแฟ้มเอกสารไปให้ “นี่คือ……สิ่งที่คุณหนูเผยทำกับคุณนายตลอดหลายปีที่ผ่านมา” ฟู่เยี่ยนฉือคว้าแฟ้มเอกสารมาอย่างแรง แล้วฉีกเปิดออกด้วยท่าทีหยาบกระด้างภายในมีรูปถ่ายจำนวนหนึ่ง ภาพจากกล้องวงจรปิดและไฟล์บันทึกเสียง เขาหยิบขึ้นมาเปิดดูอย่างลวกๆ เพียงไม่กี่ใบ ดวงตาก็หดแคบลงทันทีในภาพ เผยซืออิ่งยืนอยู่ที่หน้าบันได ฉวยโอกาสตอนที่รอบข้าวไม่มีคน จงใจเทน้ำลงบนขั้นบันไดในคลิปจากกล้องวงจรปิด เธอฉวยจังหวะที่เจียงสืออี๋ไม่ทันระวัง แอบสลับยาของเขาเป็นยาถ่าย ยังมีไฟล์เสียงหนึ่ง—— “ไอ้ผู้หญิงโง่นั่น ฉันแค่แกล้งทำตัวน่าสงสาร ฟู่เยี่ยนฉือก็เชื่อแล้ว เธอสมควรถูกฉันแกล้ง……”ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อ
ฟู่เยี่ยนฉือถูกต่อยโดยไม่ทันตั้งตัว เซถอยหลังไปสองสามก้าว มุมปากมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย “ไปให้ห่างจากเธอ!” เฉิงอวี่หลี่ขวางอยู่ตรงหน้าเจียงสืออี๋ ดวงตาคมกริบดั่งคมมีด เสียงเต็มไปด้วยคำเตือนที่ไม่ปิดบังเลยว่า “ถ้าแตะต้องเธออีกครั้ง ผมจะแจ้งตำรวจทันที” ฟู่เยี่ยนฉือยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก สายตามืดครึ้มจ้องไปยังเฉิงอวี่หลี่ จากนั้นก็หันไปมองงเจียงสืออี๋สีหน้าของเธอยังคงสงบ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในเมื่อครู่นี้ไม่เกี่ยวกับเธอเลย“ที่แท้ก็เป็นอย่างงี้นี้เอง……” ฟู่เยี่ยนฉือหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนพลุ่งพล่าน “คุณจากผมไปเพราะเขาใช่ไหม?”เจียงสืออี๋ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนกระโปรง น้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก “ฟู่เยี่ยนฉือ คุณให้ความสำคัญกับตัวเองมากไปแล้วมั้ง?”"ฉันจากคุณไป ไม่ได้เป็นเพราะใครทั้งนั้น"ม่านตาของฟู่เยี่ยนฉือหดแคบลงอย่างรวดเร็ว หัวใจเหมือนถูกค้อนหนักทุบใส่ หายใจแทบจะไม่ออก "แล้วทำไมคุณถึงจากไป?ระหว่างเรา……"“ระหว่างเราไม่มีอะไรเลย” เจียงสืออี๋ขัดจังหวะเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ฟู่เยี่ยนฉือ คุณลืมไปแล้วหรือว่า ตลอดสาม
ในช่วงเย็น ฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างฉับพลันเจียงสืออี๋กำลังต้มกาแฟอยู่ในครัว ขณะนั้นเองเสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นอยู่นอกหน้าต่าง และเม็ดฝนก็กระหน่ำลงบนกระจกเธอเพิ่งปิดหน้าต่างเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบหลายครั้งติดต่อกัน"ใครคะ?" เธอเปิดประตูออก ก็เห็นเฉิงอวี่หลี่ยืนอยู่ข้างนอกตัวเปียกโชก ในอ้อมแขนกอดอะไรบางอย่างไว้แน่น"เข้ามาเร็ว!" เธอรีบหลบไปด้านข้างเพื่อให้เขาเข้ามาเฉิงอวี่หลี่รีบเดินเข้ามา ค่อยๆ เปิดเสื้อออกอย่างระมัดระวัง——ลูกแมวสีขาวตัวเล็กและผอมบางขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา กำลังสั่นงันงก“เจอที่ปากซอย เกือบถูกน้ำพัดไปแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ แฝงด้วยความสงสาร เจียงสืออี๋รีบหยิบผ้าเช็ดตัวมา ห่อหุ้มลูกแมวอย่างเบามือ “เช็ดให้แห้งก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาไดร์เป่าผม”เธอหันหลังจะเดินจากไป แต่ข้อมือกลับถูกเฉิงอวี่หลี่ดึงเอาไว้“ผมของคุณก็เปียกแล้วเหมือนกัน” เขาขมวดคิ้ว และเอื้อมมือไปเช็ดหยาดฝนบนไหล่เธอออกทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เจียงสืออี๋ได้กลิ่นอายฝนจาง ๆ บนตัวเขา ผสมกับกลิ่นสนสดชื่นที่แผ่วเบาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ และถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเฉิงอวี่หลี่ชักมือกล
สีหน้าของฟู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนไปทันที เขารีบพุ่งเข้าไปอุ้มเผยซืออิ่งที่หมดสติขึ้นมา แล้ววิ่งตรงไปยังโรงพยาบาลโดยไม่หันกลับมาเลยเจียงสืออี๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ นิ้วงอเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็ตามไปภายใต้แสงไฟสีขาวจ้าของทางเดินในโรงพยาบาล ไฟในห้องผ่าตัดยังคงเปิดอยู่ตลอดฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่หน้าประตู ชุดสูทย
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา งานเลี้ยงครอบครัวประจำเดือนของตระกูลฟู่ก็มาถึงตามกำหนดการฟู่เยี่ยนฉือไม่อยู่ เจียงสืออี๋จึงต้องเข้าร่วมงานเพียงลำพังทันทีที่แม่ฟู่เห็นเธอ สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที "เยี่ยนฉือไปไหน?"เจียงสืออี๋ก้มหน้าลง “เขามีธุระ ยังกลับมาไม่ได้”แม่ฟู่เยาะเย้ย และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่
ขณะที่เจียงสืออี๋กำลังจะพูด ฟู่เยี่ยนฉือก็กระชากเธอให้ลุกขึ้นมาอย่างแรงด้วยสีหน้าที่เย็นชา“เสแสร้งอะไรของคุณกัน?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ซืออิ่งตกลงมาจากชั้นห้า คุณแค่กลิ้งลงมาจากชั้นสองเอง”"ลุกขึ้นแล้วไปขอโทษเธอที่โรงพยาบาลซะ"เขากระชากเธอออกไปโดยไม่ปรานีเลย ไม่สนใจเลยวว่าหน้าผากเธอยั
ฟู่เยี่ยนฉือในภาพแต่งกายด้วยชุดสูทที่เรียบร้อย ดูหล่อเหลาเหมือนเทพเจ้า ส่วนเธอก็สวมชุดแต่งงานอันล้ำค่าและยิ้มอย่างอ่อนโยนและงดงาม“สามปีแล้ว……” เธอพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วลูบไล้กรอบรูปเบา ๆ “ในที่สุดก็จะจบลงแล้วเสียที”เมื่อสามปีก่อน การแต่งงานระหว่างสองตระกูลฟู่และเจียงสร้างความฮือฮาไปทั่วโลก และฝ





