Short
สุดปลายของหมอกขาว ไม่มีผู้ใดกลับมา

สุดปลายของหมอกขาว ไม่มีผู้ใดกลับมา

Oleh:  เค้กครีมเผือกTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
24Bab
5.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สามปีหลังจากที่เจียงสืออี๋แต่งงานกับฟู่เยี่ยนฉือ เธอก็ได้รับข่าวดีข่าวหนึ่ง ในที่สุด เธอก็สามารถจากเขาไปได้เสียที “อีกหนึ่งเดือน พี่สาวของหนูก็จะกลับมาแล้ว หนึ่งเดือนนี้เธอก็แสดงบทเป็นเค้าต่อไปให้ดีล่ะ” ปลายสายโทรศัพท์ เสียงของแม่เจียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย “พอทุกอย่างจบลง ฉันจะให้เงินเธอหนึ่งแสนห้าหมื่น แล้วปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองต้องการ” “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับสายน้ำที่ตายแล้ว หลังวางสาย เจียงสืออี๋เงยหน้ามองภาพถ่ายชุดแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่1

生まれたときから、僕・片桐晴彦(かたぎり はるひこ)の体には「痛み転移システム」が組み込まれていた。そのせいで、僕の全身はいつも傷だらけだった。

なぜなら、兄の片桐武晴(かたぎり たけはる)は奇病を抱え、陽の光をほんの少し浴びるだけで命に関わる特異体質を持って生まれてきたのだ。医者からは、16歳までもたないだろうと宣告されていた。

それでも遊びたい盛りの武晴は、目を離すたびにこっそり外へ抜け出し、全身を爛れさせて帰ってくる。いつだって、その繰り返しだった。

父の片桐豊彦(かたぎり とよひこ)は昼夜を問わず身を粉にして働き、ようやく大金を工面して転移用のブレスレットを2つ手に入れた。僕と武晴の分だ。

それから6年。武晴が陽に灼かれる痛みは、すべて僕の体に転移してきた。

母の片桐紀子(かたぎり きこ)はいつも僕をそっと抱き寄せ、優しい手つきで傷の手当てをしてくれた。

「晴彦、ごめんね。母さんはただ、武晴の残された時間を、少しでも笑って過ごさせてあげたいだけなの……晴彦はいい子だから我慢してね?」

そして、大晦日を迎えた。両親は武晴を連れて出かけることになった。あいにく、その日に限って冬の日差しは刺すように強かった。

玄関を出た瞬間、僕の全身に無数の水膨れが浮かび上がる。あまりの激痛に堪えきれず、思わず「痛い」と声が漏れた。

それを耳にした武晴は、はっと顔色を変えると、手首からブレスレットを乱暴にむしり取り、その場に泣き崩れた。

「痛いのかよ……!痛いなら、もう移すな!僕一人で、勝手に苦しんで死んでやるから!どうせ16歳までしか生きられないんだ!早いか遅いか、ただそれだけの違いだろうが!」

叫びきるよりも早く、武晴の全身が焼けただれ、糸が切れたように崩れ落ちた。

母が、弾かれたように立ち上がって僕を突き飛ばす。

「武晴はね、何年も痛みに耐えて、一度だって泣き言なんて言わなかったのよ!それなのに、たった6年、痛みを分けてもらっただけで我慢できないの!?

彼は16歳までしか生きられないのよ!残り少ない時間くらい、笑って過ごさせてあげたいと思って、何がいけないの!?」

父は武晴を抱え上げながら、感情を押し殺した声で言った。

「お前が痛いのは、俺だって辛い……でもな、この痛みは、血のつながった兄弟にしか、痛みは移せないんだ」

ふたりはぐったりとした武晴を抱きかかえ、病院へと駆け出していった。

僕は地面に転がったブレスレットを拾い上げる。小さな画面には、静かにこう浮かび上がっていた。

【寿命転移を実行しますか?あなたの寿命を、相手に譲り渡します】

僕は、一瞬の迷いもなく、【確認】に触れた。

……

玄関の外で、2時間も凍えていた。

潰れた水膨れから滲み出た液が、服をべったりと皮膚に張りつかせている。息を吸うだけで、傷が引きつれて痛んだ。

ようやく、父と母が帰ってきた。

武晴は何重にも布にくるまれ、父にそっと抱きかかえられてベッドへ運ばれていく。

母は、まっすぐ僕のところへ歩いてきた。

「これで満足なんでしょうね!」

乾いた音とともに、激しい平手打ちが頬を捉えた。じんと焼けるように痛い。

「お医者さんが、武晴の容体が急変したって言ったのよ!もう16歳までもたないかもしれないって言ったのよ!」

耳の奥がキンと鳴って、頬があっという間に腫れていくのがわかった。

僕は呆然として、思わず声を上げそうになった。

大丈夫、お兄ちゃんはきっと長生きする。だって僕の命、もうあげたんだから。

でも声を出すより早く、武晴が突然もがくようにベッドから起き上がり、枕元の家族写真をつかみ取ると、自分の写っている部分だけを爪でかきむしり、引き裂いた。

「……これで満足か!?」

かすれた声。頬に塗られた薬と涙が混ざって光っている。

「これでいいだろ!僕が死んだら、お前が父さんと母さんのたった一人の子供だ!そうすれば、ずっとお前のことばっかり構ってもらえるもんな!?」

「違う、僕はそんな……」

手にしたブレスレットを差し出そうと、僕は一歩近づいた。

「お兄ちゃん、早くこれ着けて。ごめんね……晴彦はもう、痛くても平気だから……」

「近づくな!」

武晴は破いた写真の切れ端を私に投げつけた。

「お前なんか大嫌いだ!お前らみんな大嫌いだ!なんで僕だけこんな病気にならなきゃいけないんだよ!なんで僕なんだよッ!」

母は武晴をきつく抱きしめ、声を震わせた。

「大丈夫よ、母さんがついてる。母さんが、絶対にあなたのこと守るから……」

父がブレスレットを受け取り、疲れた顔で眉間を揉んだ。

「なあ晴彦。ちょっと隣の田中さんのところに行ってなさい」

有無を言わさぬ声だった。

「武晴が今、情緒不安定なんだ。お前は外に出てなさい」

……

僕は、慣れた手つきで隣の家のドアを叩いた。

もう、これが何度目かも覚えていない。

初めての時は、首都から有名な専門医が来ると聞くなり、両親は夜中にもかかわらず武晴を連れて飛び出していった。

僕は幼稚園が終わった後、日が暮れるまで玄関の外で待たされ、40度の熱を出して倒れた。

隣の田中永海(たなか なみ)が見つけてくれなかったら、命を落としていたかもしれない。

ついこの前は、幼稚園の保護者会があった日だった。私が「お父さんとお母さんは来なくていいよ。晴彦一人で大丈夫」と言おうとした瞬間、武晴が泣き崩れた。

「わざと見せつけてるのか?僕が学校に行けないからってさ!」

それで結局、今と同じようにこのドアを叩くことになったのだ。

ドアが開き、永海が私を見て小さくため息をついた。そして私の手を引いて中へ入れてくれる。

「沙里!救急箱持ってきて!」

永海の娘、田中沙里(たなか さり)が部屋から飛び出してきて、私を見るなり息を呑んだ。

「晴彦くん?これは……また外に出されちゃったの?」

握った拳に力がこもる。

「あんたの両親、どうかしてるよ!武晴のことしか見えてないんだから!えこひいきだよ!」

「そんなことない!」

僕は即座に言い返した。

「うちの兄は病気なの!みんなで支えてあげなきゃいけないの!それに……」

汚れた袖をまくり上げ、下に隠れた、新しい傷と古い傷が幾重にも重なった、爛れた腕を見せた。

「ほら。お兄ちゃんの痛みが晴彦に移ってきてるだけ。お母さんがちゃんと手当てしてくれてるもん。お母さんはひいきなんてしてないよ!晴彦は少し痛くても平気。お兄ちゃんが笑ってくれるほうが大事だもん」

沙里は僕の腕の傷を見つめたまま、最後には黙って首を振るだけだった。

永海はもう薬を手に戻ってきていた。その手は大きくて温かくて、母の手によく似ていた。でも、どこか違う。

母の手も温かい。けれど、いつもどこか気もそぞろで、焦りを含んだ温かさだった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
24 Bab
บทที่1
ฟู่เยี่ยนฉือในภาพแต่งกายด้วยชุดสูทที่เรียบร้อย ดูหล่อเหลาเหมือนเทพเจ้า ส่วนเธอก็สวมชุดแต่งงานอันล้ำค่าและยิ้มอย่างอ่อนโยนและงดงาม“สามปีแล้ว……” เธอพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วลูบไล้กรอบรูปเบา ๆ “ในที่สุดก็จะจบลงแล้วเสียที”เมื่อสามปีก่อน การแต่งงานระหว่างสองตระกูลฟู่และเจียงสร้างความฮือฮาไปทั่วโลก และฝาแฝดพี่สาวของเธอ เจียงสือเยว่ ก็คือสะใภ้ที่ตระกูลฟู่เลือกไว้โดยเฉพาะ แต่แล้วในคืนก่อนวันแต่งงาน เจียงสือเยว่ก็ทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ แล้วหนีการแต่งงานไป 「พ่อคะ แม่คะ หนูไม่อยากถูกพันธนาการด้วยการแต่งงานระหว่างตระกูล แต่หนูรู้ว่านี่คือหน้าที่ของหนู ขอเวลาให้หนูสามปีเพื่อค้นหาความอิสรภาพ หลังจากสามปีแล้ว หนูจะกลับมา」เพื่อรักษาความร่วมมือระหว่างสองตระกูล พ่อแม่ตะกูลเจียงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับตัวลูกสาวฝาแฝดที่ถูกทิ้งไว้ในชนบทตั้งแต่เด็กๆ กลับมาในชั่วข้ามคืนเจียงสืออี๋ ผู้ซึ่งเติบโตในชนบทและไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าร่วมงานสังสรรค์ในวงศ์ตระกูล ก็กลายเป็นเจ้าสาวตัวสำรอง โดยใช้ชื่อของเจียงสือเยว่“คนที่ฟู่เยี่ยนฉือชอบนั้นไม่ใช่พี่สาวเธอ แต่ชอบนักเรียนยากจนที่บ้านเขาให้การสนับสนุน” คืนก
Baca selengkapnya
บทที่2
ขณะที่เจียงสืออี๋กำลังจะพูด ฟู่เยี่ยนฉือก็กระชากเธอให้ลุกขึ้นมาอย่างแรงด้วยสีหน้าที่เย็นชา“เสแสร้งอะไรของคุณกัน?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ซืออิ่งตกลงมาจากชั้นห้า คุณแค่กลิ้งลงมาจากชั้นสองเอง”"ลุกขึ้นแล้วไปขอโทษเธอที่โรงพยาบาลซะ"เขากระชากเธอออกไปโดยไม่ปรานีเลย ไม่สนใจเลยวว่าหน้าผากเธอยังมีเลือดไหลอยู่ และบาดแผลที่เข่าก็แตกออกอีกครั้ง ทุกก้าวที่เดินเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุหัวใจ เจียงสืออี๋ถูกเขายัดเข้าไปในรถอย่างไม่อาจขัดขืน ตลอดทางเธอเงียบไม่เอ่ยคำใด สายตาจับจ้องไปยังทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ในใจมีเพียงความคิดเดียว อดทนอีกหน่อย อดทนอีกหน่อย ไม่นานก็จะได้หลุดพ้นเสียทีในห้องพักผู้ป่วย เผยซืออิ่งนั่งพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดเซียว ข้อมือพันด้วยผ้าพันแผลทันทีที่เห็นเจียงสืออี๋ เธอก็สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำในทันที“เยี่ยนฉือ……” เสียงของเธอสั่นเครือราวกับลูกกวางที่ตกใจกลัว “ฉัน ฉันไม่อยากเห็นเธอ……”ฟู่เยี่ยนฉือรีบก้าวไปข้างหน้า และจับมือเธออย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องกลัวนะ มีผมอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกคุณ"พูดจบ เขาก็หันไปมองเจียงสืออี
Baca selengkapnya
บทที่3
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา งานเลี้ยงครอบครัวประจำเดือนของตระกูลฟู่ก็มาถึงตามกำหนดการฟู่เยี่ยนฉือไม่อยู่ เจียงสืออี๋จึงต้องเข้าร่วมงานเพียงลำพังทันทีที่แม่ฟู่เห็นเธอ สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที "เยี่ยนฉือไปไหน?"เจียงสืออี๋ก้มหน้าลง “เขามีธุระ ยังกลับมาไม่ได้”แม่ฟู่เยาะเย้ย และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ พ่อบ้านก็รีบวิ่งเข้ามา และยื่นหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับหนึ่งให้เธอพาดหัวข่าวใหญ่โตชัดเจนคือภาพที่ฟู่เยี่ยนฉือกับเผยซืออิ่งกำลังจูบกันบนเรือยอชต์! "ปัง!" แม่ฟู่ฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ "เจียงสือเยว่!มาที่ห้องทำงานกับฉัน!"เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน แม่ฟู่ก็สั่งอย่างเด็ดขาดและทันทีว่า "คุกเข่าลง!"เจียงสืออี๋คุกเข่าลงโดยไม่พูดอะไร“ไอ้คนไม่มีประโยชน์! แม้แต่สามีของตัวเองก็ยังรักษาไว้ไม่ได้!” แม่ฟู่ตัวโกรธจนตัวสั่น “ตอนนี้ฉันให้เธอสองทางเลือก ไม่ก็โทรเรียกเขากลับมาทันที หรือไม่ก็……รับโทษตามกฎของตระกูล!” ขนตาของเจียงสืออี๋สั่นไหวเล็กน้อยเธอรู้ว่าต่อให้โทรไป ฟู่เยี่ยนฉือก็คงไม่กลับมาเธอไม่อาจไปรบกวนเวลาส่วนตัวของเขากับคนรักได้ หากเขาเกิดโกรธขึ้นมา ความร่วมมือระหว่างสองตระกูลก็มีโอก
Baca selengkapnya
บทที่4
สีหน้าของฟู่เยี่ยนฉือเปลี่ยนไปทันที เขารีบพุ่งเข้าไปอุ้มเผยซืออิ่งที่หมดสติขึ้นมา แล้ววิ่งตรงไปยังโรงพยาบาลโดยไม่หันกลับมาเลยเจียงสืออี๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ นิ้วงอเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็ตามไปภายใต้แสงไฟสีขาวจ้าของทางเดินในโรงพยาบาล ไฟในห้องผ่าตัดยังคงเปิดอยู่ตลอดฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่หน้าประตู ชุดสูทยังมีเลือดของเผยซืออิ่งเปื้อนอยู่ บนใบหน้าที่เคยสงบนิ่งและควบคุมตัวเองได้เสมอ ปรากฏร่องรอยความกระวนกระวายขึ้นมาอย่างหาได้ยาก เจียงสืออี๋นั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้าง โดยไม่พูดอะไรสักคำประตูห้องผ่าตัดเปิดออกอย่างกะทันหัน แพทย์รีบเดินออกมาอย่างเร่งรีบ “ทำอย่างไรดี คนไข้เสียเลือดมาก ต้องรีบให้เลือดด่วน แต่เธอเป็นเลือดกรุ๊ป RH ลบ ตอนนี้คลังเลือดขาดแคลน!” ฟู่เยี่ยนฉือขมวดคิ้วแน่น กำลังจะเอ่ยปาก แต่เจียงสืออี๋ก็ลุกขึ้นยืนเสียก่อน “ฉันเป็นเลือดกรุ๊ป RH ลบ สามารถบริจาคเลือดให้เธอได้”ฟู่เยี่ยนฉือหันขวับไปมองเธอ แววตาเผยความตกใจวูบหนึ่งเจียงสืออี๋สบตาเขาอย่างสงบ “รีบช่วยคนอื่น”เธอเดินตามพยาบาลไปเจาะเลือด เลือด 400cc ค่อยๆ ไหลออกจากร่างกาย ใบหน้าของเธอยิ่งซีดลงเรื่อยๆ แต่แววตายังคงสงบนิ่งเสมอฟู่
Baca selengkapnya
บทที่5
เจียงสืออี๋เจ็บจนลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่ตระกูลฟู่แล้วฟู่เยี่ยนฉือนั่งอยู่ข้างเตียง จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อกี้คุณพูดจากไปอะไรของคุณ?”หัวใจของเจียงสืออี๋เต้นแรงขึ้นทันที แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องด้วยเสียงแหบพร่าว่า "จากไปอะไร?น่าจะเป็นเพราะฉันไข้สูงจนพูดไร้สาระ……"ฟู่เยี่ยนฉือจ้องมองเธออย่างตั้งใจอยู่นาน ดูเหมือนจะเชื่อแล้ว จากนั้นจึงปล่อยมือเธอ “ทำไมไม่บอกว่าคุณกำลังมีประจำเดือน? ยังไปแช่อยู่ในทะเลสาบตั้งนานอีก” เจียงสืออี๋ยิ้มอย่างอ่อนแรง "ถ้าการลงไปของฉันสามารถแลกกับการที่เธอยกโทษให้คุณได้ ฉันยอมไม่พูดดีกว่า"สีหน้าของฟู่เยี่ยนฉือซับซ้อน ถามอีกครั้งว่า "คุณชอบผมมากขนาดนี้เลยเหรอ?"เจียงสืออี๋ก้มหน้าลงเธอไม่ได้ชอบเธอเพียงแค่ต้องการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลไว้ และเมื่อเจียงสือเยว่กลับมา เธอก็จะสามารถจากไปและไปไกลแสนไกลได้จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักออก และเผยซืออิ่งก็เดินเข้ามา "เยี่ยนฉือ เราจะไปตกปลากันเมื่อไหร่?"เมื่อเห็นว่าเจียงสืออี๋ตื่นแล้ว เธอก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจ "คุณหนูเจียง คุณเป็นไรมากไหมคะ?"ไม่รอเจียงสืออี๋ได้ตอบ เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า
Baca selengkapnya
บทที่6
เมื่อเจียงสืออี๋ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตรงหน้าคือเพดานสีขาวโพล่งของโรงพยาบาล"ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว!" พยาบาลอุทานด้วยความโล่งอก "คุณบาดเจ็บสาหัสมาก ต้องรีบติดต่อญาติของคุณ"เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพูดว่า “คุณดูคุณหนูเผยห้องข้างๆ สิ จมน้ำทะเลเหมือนกัน แถมบาดเจ็บยังเบากว่าคุณ แต่ประธานฟู่กลับดูแลอย่างใกล้ชิด ราวกับเป็นของล้ำค่า แล้วญาติของคุณล่ะ ทำไมผ่านไปสองวันแล้ว ยังไม่เห็นโผล่หน้า……”เจียงสืออี๋เพียงแค่กระตุกริมฝีปากเล็กน้อย โดยไม่เอ่ยคำใดออกมาทันใดนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักออกอย่างแรงฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้ามืดครึ้ม สายตาจ้องมองเธออย่างเฉียบคมราวกับมีดพยาบาลตกใจ และเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมประธานฟู่ถึงมาโผล่ที่นี่ แต่เห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของเขา เธอก็รีบถอยออกไปทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลง ฟู่เยี่ยนฉือก็สะบัดมือพลิกถาดยาเหนือโต๊ะหัวเตียงจนกระจาย เสียงขวดแก้วแตกดังแสบหู เม็ดยากลิ้งกระจายเต็มพื้น“คุณเป็นคนผลักซืออิ่งลงทะเลใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเจียงสืออี๋ตกตะลึงเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเผยซืออิ่งถึงยังต้องใส่ร้ายเธอ แล
Baca selengkapnya
บทที่7
สายตาของเขากวาดมองบนตัวเธอ ราวกับจะตรวจสอบว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่ สุดท้ายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "สามวันที่ผ่านมานี้ เกิดอะไรขึ้นบ้าง?"เจียงสืออี๋ฝืนยิ้ม ริมฝีปากแห้งแตกของเธอมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย: "ก็ไม่มีไรหรอก"เธอพูดตรงประเด็นว่า "งานแต่งที่คุณสัญญากับฉันไว้ จะทำให้เมื่อไหร่?"เผยซืออิ่งเงยหน้าขึ้นทันที "งานแต่งงานอะไร?"ฟู่เยี่ยนฉือเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมกับเธอจะจัดพิธีแต่งงานอีกครั้งเพื่อชดเชย"เมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเผยซืออิ่ง เขาก็จึงรีบอธิบายว่า "มันก็แค่พิธีการเท่านั้น ซืออิ่ง ใจของผมมีเพียงคุณเท่านั้น"เผยซืออิ่งฝืนยิ้ม "ฉันเข้าใจ……ฉันไม่ได้โกรธ คุณทำไปก็เพื่อช่วยฉัน"จู่ๆ เธอก็หันไปมองเจียงสืออี๋ แล้วพูดเบาๆ ว่า "คุณหนูเจียง ให้ฉันช่วยคุณเลือกชุดแต่งงานดีไหมคะ?"ในวันต่อๆ มา เผยซืออิ่งไม่ยอมห่างจากเจียงสืออี๋แม้แต่ก้าวเดียว คอยตามไปลองชุดเจ้าสาวด้วย ในร้านชุดแต่งงาน เจียงสืออี๋ยืนอยู่หน้ากระจก ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ขับให้เอวเธอดูบอบบาง เผยซืออิ่งก็เดินตามติดอยู่ด้านหลัง ทุกชุดต้องผ่านสายตาเธอ ทุกรายละเอียดต้องถูกวิจารณ์ “ชุดนี้คอเสื้อต่ำเกินไป” เผยซือ
Baca selengkapnya
บทที่8
หลังจากพูดคำเหล่านั้นด้วยสีหน้าเย็นชา ฟู่เยี่ยนฉือก็หันหลังและออกจากห้องใต้ดินไปเจียงสืออี๋ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป จึงค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นโดยอาศัยผนังเป็นที่พยุง ในสามวันถัดมา เธอขังตัวเองอยู่ในห้อง แทบไม่ได้ก้าวออกไปไหนเลย คนใช้เอากับข้าวมาส่ง เธอก็แค่กินไปสองสามคำ แสงแดดนอกหน้าต่างดีแค่ไหน เธอก็ไม่เคยก้าวออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียวเธอจะไม่ให้โอกาสเผยซืออิ่งทำร้ายเธอได้อีกโชคดีที่ฟู่เยี่ยนฉือรักษาคำพูด สามวันนี้อยู่กับเผยซืออิ่งตลอด แม้แต่บ้านก็ไม่กลับเจียงสืออี๋มองผ่านข่าวบันเทิงแนวซุบซิบ ก็เห็นภาพพวกเขาสองคนปรากฏตัวเคียงคู่กันอยู่บ่อยครั้ง เผยซืออิ่งควงแขนของฟู่เยี่ยนฉือไว้ รอยยิ้มสดใสและน่าหลงใหล เมื่อฟู่เยี่ยนฉือก้มหน้ามองเธอ ดวงตาของเขานั้นอ่อนโยนและเปี่ยมล้นไปด้วยความรักก่อนวันแต่งงาน เธอนั่งที่โต๊ะทำงาน เธอเขียนทีละเส้นทีละตัว บันทึกความชอบและข้อห้ามทั้งหมดของฟู่เยี่ยนฉือไว้ "ไม่ชอบผักชี ไม่กินกินเผ็ด ดื่มแต่กาแฟอเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล เสื้อต้องรีดเรียบสนิท ตอนนอนไม่หลับห้ามมีแสงสว่างแม้แต่นิด……"หลังจากเขียนเสร็จ เธอก็พับกระดาษแล้วเรียกสาวที่ชื่อเสี่ย
Baca selengkapnya
บทที่9
ภายในห้องแต่งตัว เจียงสือเยว่นั่งเงียบๆ อยู่หน้ากระจก ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเขียนคิ้ว ทาลิปให้เธอหญิงสาวในกระจกมีใบหน้าอ่อนช้อยดุจภาพวาด แทบไม่ต่างจากเมื่อครั้งหนีงานแต่งเมื่อสามปีก่อน เพียงแต่แววตาเย็นชาและหยิ่งผยองกว่าเดิมเธอเอื้อมมือแตะลายลูกไม้บนชุดเจ้าสาวเบา ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางคล้ายเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้มนอกประตู เผยซืออิ่งแอบมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม จ้องแผ่นหลังของเจียงสือเยว่แน่นิ่ง เล็บจิกเข้าฝ่ามือจนลึกเหมือนที่เธอคาดเดาไว้ เจียงสือเยว่ไม่ได้ "ใจกว้าง" อย่างที่คิดเลย!เธอแค่แสร้งถอยอย่างมีกลยุทธ์เพื่อเอาใจฟู่เยี่ยนฉือเท่านั้นเอง เจ้าเล่ห์มากจริงๆ!สิ่งที่ทำให้เธอโกรธยิ่งกว่าก็คือ ฟู่เยี่ยนฉือเองก็ตกลงที่จะจัดพิธีแต่งงานนี้ แม้จะเป็นเพียงพิธีการ แต่ก็มากพอที่จะทำให้เธอหึงหวงจนแทบคลั่ง“เจียงสือเยว่……” เผยซืออิ่งพึมพำ ดวงตาฉายแววอาฆาต “แกคิดว่าแค่นี้ก็จะมาท้าทายฉันได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”เธอหันหลังและเดินจากไป เสียงรองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพรมอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย ผ่านไปครู่หนึ่ง ฟู่เยี่ยนฉือก็ผลักประตูเข้ามาเขาแต่งกายด้วยชุดสูทที่เรียบร้อย
Baca selengkapnya
บทที่10
ฟู่เยี่ยนฉือยืนอยู่ตรงธรณีประตู มองเจียงสือเยว่ในชุดเจ้าสาว พลางเหยียดยิ้มเย้ยหยัน เสียงเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง “เพิ่งบอกคุณไปว่าอย่าหาเรื่องซืออิ่ง คุณก็รีบให้คนไปลักพาตัวเธอทันทีเลย? นี่คุณต้องรังแกเธอตลอดเวลาใช่เลยไหม? ตอนนี้ยังคิดแผนการแบบนี้ขึ้นมาอีก?” เจียงสือเยว่เงยหน้าขึ้น แววตาฉายความสับสน กำลังจะอ้าปากโต้แย้ง แต่บอดี้การ์ดของฟู่เยี่ยนฉือก็เข้ามาแล้ว กระชากผมยาวของเธอ ดึงเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง เข่าของเจียงสือเยว่กระแทกเข้ากับพื้นหินอ่อนอย่างแรง ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของเธอซีดเผือดในทันที“ฟู่เยี่ยนฉือ!” เจียงสือเยว่เบิกตาโตด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "คุณกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน?!"ฟู่เยี่ยนฉือยืนมองเธอ ในดวงตาชไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆเขาโบกมือและพูดกับบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ลากเธอขึ้นไปบนรถ"บอดี้การ์ดยกเจียงสือเยว่ขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจการดิ้นรนของเธอ แล้วยัดเธอเข้าไปในรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่หน้าประตูทันที ทันทีที่ประตูรถปิดลง ผ้าเช็ดหน้าที่ชุบยาก็ถูกกดแน่นเข้ากับปากและจมูกของเธอ ดวงตาของเจียงสือเยว่หดเกร็งทันใด เธอดิ้นอยู่ไม่กี่ครั้ง ก่อนจะหมดส
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status