All Chapters of KUYA NINONG: Chapter 11 - Chapter 20

Sa kabila ng paninindigan na ipinakita nina Ethan at Mia sa harap ng ibang tao, may mga sandaling sa loob ng kanilang mga puso ay unti-unting gumagapang ang pagdududa. Ang mga bulungan at matatalim na tingin ng mga kamag-anak at kakilala ay tila maliliit na bato na dahan-dahang bumabagsak sa isang malinaw na tubig—lumilikha ng alon na unti-unting lumalawak at umabot sa kaloob-looban ng kanilang kalooban.Kung dati ay sapat na ang pagmamahal nila upang takpan ang anumang takot, ngayon ay dumarating ang mga pagkakataong napapaisip si Mia kung tama ba ang kanilang tinatahak na landas. Ang mga salitang hindi pa binibitawan nang malakas, ngunit naririnig na sa paligid, ay tila nagsisimulang magtanong sa kanyang isipan: Tama ba ito? Hindi ba’t pamilya ang turingan ninyo sa loob ng mahabang panahon?Lalong tumindi ang kanyang pag-aalala nang dumalaw ang kanyang matalik na kaibigang si Carla isang hapon. Magkaibigan na sila mula pa noong bata pa, at walang lihim na hindi nila pinag-uusapan. A

Hindi laging kailangan ng malalakas na sigaw, matatalim na salita, o marahas na kilos upang ipakita kung ano ang tunay na nararamdaman ng isang tao. Lalo na para kay Ethan—ang lalaking sanay sa katahimikan, kontrolado ang emosyon, at bihirang magpahayag ng anumang matinding damdamin sa harap ng ibang tao. Sa paningin ng karamihan, siya ay laging mahinahon, seryoso, at tila walang kinikilingan; isang taong pinagkakatiwalaan dahil sa kanyang katatagan at paninindigan. Ngunit may isang bagay na kayang gisingin ang bahagi ng kanyang pagkatao na itinatago niya sa likod ng kanyang karaniwang anyo—at iyon ay kapag may ibang lalaki ang nangahas na lumapit, magpakita ng atensyon, o magtangkang magkaroon ng malapit na ugnayan kay Mia.Dito lumalabas ang tunay na ugali ni Ethan.Sa mga sandaling iyon, tila may biglang nagbabago sa kanyang paligid. Hindi siya nagiging magulo o mawawala sa sarili, nananatili siyang tahimik gaya ng dati, ngunit ang hangin sa kanyang paligid ay biglang nagiging mabi

Ang gabi ay napakadilim at mabigat. Ang makakapal na ulap ay tuluyang tumakip sa buwan at mga bituin, kaya’t tanging ang mahihinang ilaw mula sa malalayong poste ng kalsada ang nagsisilbing tanging liwanag sa madidilim na daan. Mahapdi ang ihip ng hangin, tila may dalang babala ng isang bagyo o ng isang hindi inaasahang pangyayari. Sa loob ng tahanan nina Ethan at Mia, tila payapa ang lahat, ngunit sa labas ay may anino ng panganib na dahan-dahang gumagapang. Kinagabihang iyon, biglang sumama ang pakiramdam ng matandang kasambahay na si Aling Nena. Ang kanyang lagnat ay biglang tumaas, nanginginig ang kanyang katawan, at nahirapan siyang huminga. Dahil abala noon si Ethan sa isang mahalagang pagpupulong sa kabilang bayan at inaasahang makakauwi lamang nang hatinggabi, wala nang ibang pagpipilian si Mia kundi ang pumunta sa pinakamalapit na botika na nasa kabilang dulo ng baryo upang bumili ng mga kinakailangang gamot. “Mia, huwag ka nang umalis,” pagpigil ni Aling Nena sa mahinang b

Sa sandaling iyon, habang nakayakap pa rin kay Ethan at dinidinig ang mariin ngunit tapat niyang mga pangako, isang malinaw at matibay na katotohanan ang tumimo sa puso at isipan ni Mia. Napatunayan niyang hindi na ito laro lang. Ang lahat ng pagdududa, ang mga tanong kung sapat ba ang kanyang nararamdaman, at ang pangamba kung tama ba ang kanyang piniling landas—lahat ng iyon ay unti-unting natunaw at napalitan ng tiyak na paninindigan. Mahal niya si Ethan, at sa pagkakataong ito, handa siyang harapin ang kahit anong pagsubok, kahit anong panganib, at kahit anong sakripisyo para sa pagmamahalang nabuo nila. Hindi na ito ang kwento ng isang simpleng pagkakaibigan o isang ugnayang nagsimula sa hindi inaasahang pagkakataon. Ito ay naging isang ugnayang puno ng pananagutan, tiwala, at wagas na pagmamahal. “Alam mo, Ethan,” panimula ni Mia habang nakasandal pa rin sa kanyang dibdib, ang kanyang boses ay mahina ngunit puno ng katiyakan, “sa mga nakaraang araw, madalas kong itanong sa ak

Ilang oras pa lamang ang lumipas matapos ang mainit na pagtatalo sa loob ng kanilang tahanan, ngunit tila ilang araw na ang lumipas sa bigat ng katahimikan na bumabalot kay Gino Santos. Nakaupo siya sa kanyang paboritong silya sa beranda, ang mga kamay ay magkakrus sa dibdib, ang noo ay kunot na kunot, at ang isip ay walang tigil na gumugulo sa mga tanong at galit na namuo sa kanyang puso. Hindi na siya makapaghintay na dumating ang lalaking itinuturing niyang kapatid noon. Alam niyang malalaman din ni Ethan ang nangyari, at sigurado siyang darating ito—hindi upang umiwas, kundi upang harapin ang mga paratang. At iyon mismo ang hinihintay niya. Kailangan niyang harapin ang lalaking iyon, at sabihin ang lahat ng nasa kanyang dibdib. Hindi nagtagal, narinig niya ang pamilyar na tunog ng sasakyan na huminto sa tapat ng kanilang bakuran. Sa paglabas ng drayber, bumaba ang isang lalaking matikas, maayos manamit, at may tindig ng isang taong sanay na humarap sa anumang pagsubok. Si Ethan