Lahat ng Kabanata ng DUMPED TO FOREVER : Kabanata 21 - Kabanata 30

Madalas kong marinig ang kasabihang “ang panahon ang pinakamahusay na tagapagbunyag ng katotohanan.” At sa aming kwento, ito ang naging pinakamalinaw na katotohanan. Kung paanong ang ulap ay unti-unting nawawala upang bigyang-daan ang sikat ng araw, ganoon din ang naging pagbabago sa pananaw ng mga magulang ni Alejandro. Sa simula, matigas ang kanilang paninindigan, sarado ang kanilang isipan, at puno ng pag-aalala ang kanilang mga puso. Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unti nilang nakita ang katapatan ni Lyka at ang malalim na pagbabagong naganap sa kanilang anak. Sa huli, tinanggap din nila ang dalaga nang buong puso, at natutunan ang pinakamahalagang aral sa buhay: na ang yaman ng puso ay mas mahalaga kaysa sa anumang yaman sa mundo. Naaalala ko pa noong mga unang buwan matapos naming ipahayag ang aming desisyon. Sa loob ng malaking mansyon ng mga Bauer, tila may pader na humahadlang sa amin. Ang mga tingin ay puno ng pagdududa, ang mga salita ay maingat at pormal, at ang hangi

Dahan-dahang lumubog ang araw sa kanluran, at ang makulay na kalangitan ay unti-unting napalitan ng madilim ngunit malinaw na gabi. Isa-isang lumitaw ang mga bituin, kumikinang nang mahina ngunit tiyak, na tila mga maliliit na ilaw na inilagay sa itaas upang gabayan ang mga pusong naghahanap ng kapayapaan. Sa malawak na bakuran ng kanilang tahanan, inilatag nina Alejandro at Lyka ang makapal na banig at malalambot na unan sa ilalim ng matandang puno ng akasya—ang paboritong pwesto nila tuwing nais nilang lumayo sandali sa ingay ng gawain at makipag-usap sa katahimikan ng gabi. Nakahiga si Lyka sa tabi ni Alejandro, ang kanyang ulo ay nakasandal sa braso nito, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa malawak na kalangitan. Ang malamig na simoy ng hangin ay humahaplos sa kanilang balat, dala ang amoy ng mga bulaklak at sariwang lupa, na tila hudyat ng tahimik na yaman ng kalikasan. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Lyka ang isang uri ng kapanatagan na matagal na niyang hinahanap—isan

Tumango si Alejandro nang buong puso, at sa isang iglap ay niyakap niya si Lyka nang mahigpit—mahigpit na tila nais niyang pagsamahin pa lalo ang kanilang mga katawan at kaluluwa, na parang sinisiguro niyang hinding-hindi na muling magkakaroon ng puwang sa pagitan nila. Ang kanyang mga bisig ay naging matibay na pader na pumoprotekta sa kanya mula sa anumang alaalang maaaring muling magdulot ng takot, at ang init ng kanyang yakap ay tila nagdadala ng katiyakang hinding-hindi na siya muling iiwanan. “Oo,” bulong niya, ang kanyang tinig ay nanginginig sa lalim ng damdamin ngunit puno ng katiyakan. “Mula sa pag-iwan, hanggang sa walang hanggan. Dumped to Forever—dahil ang paglayo ay naging daan upang mas mapatunayan na ang pagmamahal natin ay hindi matitinag ng panahon, panlilinlang, o anumang pagsubok na maaaring dumaan sa ating landas.” Sa sandaling banggitin niya ang mga salitang iyon, tila bumalik ang lahat ng yugto ng kanilang kwento at muling naglarawan sa isipan nila. “Dumped

Hindi lahat ng mahahalagang bahagi ng ating kwento ay nasusulat sa mga malalaking pangyayari o matitinding tagpo. May mga sandaling tahimik, simple, at tila walang gaanong bigat sa paningin ng iba, ngunit siyang bumuo sa puso ng ating pagmamahalan. Ito ang mga alaala na dala namin sa bawat pagtibok ng ating puso—mga yugtong magsisilbing ilaw sa ating paglalakbay hanggang sa pagtanda. Sa espesyal na kabanatang ito, ibabahagi ko ang mga panahong madalas ay hindi nababanggit, ngunit siyang naging pundasyon ng lahat ng ating narating. Noong mga panahong magkalayo kami, dalawang taong tila nawawala sa kani-kanilang landas, natutunan ko ang isang mahalagang aral: ang tunay na lakas ay hindi nakikita sa kakayahang huwag masaktan, kundi sa kakayahang bumangon matapos masaktan. Tuwing madaling-araw, bago sumikat ang araw, gigising ako nang maaga. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagtulog habang ang isip ko ay puno ng mga tanong kung bakit kailangang mangy

Mula noong tinanggap ko na ang katotohanang ang ating pagsasama ay hindi pagkakamali kundi bahagi ng mas malaking plano, unti-unting nagbago ang takbo ng aking pananaw. Ang dating bigat sa aking dibdib ay napalitan ng kuryosidad, at ang takot ay napalitan ng pagnanais na makilala nang lubusan ang lalaking itinakda ng tadhana na maging aking kabiyak. Kahit na sinubukan pa ng marami na sirain ang pundasyong nagsisimula pa lamang mabuo, naramdaman ko sa bawat araw na lumilipas na may isang bagay na hindi matitinag—ang tahimik ngunit tiyak na pagkakabuklod ng ating mga puso. Ngunit hindi ko inaasahan na ang susunod na pagsubok ay magiging mas malalim pa, mas masakit, at mas mahirap harapin. Hindi lamang pag-ibig ang susubukin, kundi pati na rin ang aking sariling pagkatao. Lumipas ang ilang buwan, at ang pormal na pag-uugnayan nina Alejandro at ako ay unti-unting lumambot. Nagsisimula na kaming maging magkasama hindi lamang sa pangalan, kundi pati na rin sa damdamin. Ngunit sa anino ng