All Chapters of DUMPED TO FOREVER : Chapter 21 - Chapter 30

34 Chapters

KABANATA 20

Sa gitna ng kapayapaang bumabalot sa aming tahanan, may isang bahagi pa rin ng aming nakaraan na kailangang tuluyang isara—ang kwento ni Trixie, ang babaeng matagal na naging anino sa aming landas, ang nagsiksik ng pagdududa at pagsubok sa aming pagmamahalan. Ilang linggo na ang nakalipas mula noong mabunyag ang lahat ng kanyang mga kasinungalingan, mga paninira, at mga pakana upang paghiwalayin kami ni Alejandro. Sa simula, nang malaman ng buong pamilya Bauer ang katotohanan, nagkaroon ng matinding galit at pagkadismaya. Siya na dating tinanggap bilang kaibigan at minsan ay itinuturing na kapamilya, ang siyang gumamit ng tiwala upang sirain ang kapayapaan ng iba. Ngunit sa paglipas ng panahon, at sa gitna ng aming patuloy na paglago, dahan-dahan ko ring narinig ang mga balita tungkol sa kanya—mga balitang nagpatunay na ang kanyang paglayo ay hindi na naging banta, kundi isang hakbang din patungo sa sarili niyang kapalaran. Tahimik kaming nakaupo ni Alejandro sa veranda isang hapon

KABANATA 21

Madalas kong marinig ang kasabihang “ang panahon ang pinakamahusay na tagapagbunyag ng katotohanan.” At sa aming kwento, ito ang naging pinakamalinaw na katotohanan. Kung paanong ang ulap ay unti-unting nawawala upang bigyang-daan ang sikat ng araw, ganoon din ang naging pagbabago sa pananaw ng mga magulang ni Alejandro. Sa simula, matigas ang kanilang paninindigan, sarado ang kanilang isipan, at puno ng pag-aalala ang kanilang mga puso. Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unti nilang nakita ang katapatan ni Lyka at ang malalim na pagbabagong naganap sa kanilang anak. Sa huli, tinanggap din nila ang dalaga nang buong puso, at natutunan ang pinakamahalagang aral sa buhay: na ang yaman ng puso ay mas mahalaga kaysa sa anumang yaman sa mundo. Naaalala ko pa noong mga unang buwan matapos naming ipahayag ang aming desisyon. Sa loob ng malaking mansyon ng mga Bauer, tila may pader na humahadlang sa amin. Ang mga tingin ay puno ng pagdududa, ang mga salita ay maingat at pormal, at ang hangi

KABANATA 23

Ang katahimikan ng gabi ay tila bumalot sa buong paligid, tanging ang mahinang huni ng mga kuliglig at ang marahang ihip ng hangin ang naririnig sa ilalim ng malawak na kalangitan. Nakahiga pa rin sila sa ilalim ng puno ng akasya, magkadikit ang kanilang mga katawan, at ang init ng kanilang pagmamahalan ay tila nakikipagtagisan sa lamig ng gabi. Nakasandal si Lyka nang buong katawan sa dibdib ni Alejandro, kung saan malinaw niyang naririnig ang matatag at payapang tibok ng puso ng lalaking naging sentro ng kanyang buhay. Dahan-dahan niyang ipinatong ang kanyang palad sa dibdib nito, at sa kanyang mababa ngunit malinaw na tinig, ibinulong niya ang mga salitang bumubuod sa kanilang mahabang paglalakbay. “Mula sa pag-iwan… hanggang sa walang hanggan.” Nanigas sandali si Alejandro, at pagkatapos ay lalong humigpit ang kanyang yakap sa kanya, na parang sinisiguro niyang hinding-hindi na muling mawawala ang babaeng hawak niya. Idinampi niya ang kanyang baba sa tuktok ng ulo ni Lyka, a

KABANATA 22

Dahan-dahang lumubog ang araw sa kanluran, at ang makulay na kalangitan ay unti-unting napalitan ng madilim ngunit malinaw na gabi. Isa-isang lumitaw ang mga bituin, kumikinang nang mahina ngunit tiyak, na tila mga maliliit na ilaw na inilagay sa itaas upang gabayan ang mga pusong naghahanap ng kapayapaan. Sa malawak na bakuran ng kanilang tahanan, inilatag nina Alejandro at Lyka ang makapal na banig at malalambot na unan sa ilalim ng matandang puno ng akasya—ang paboritong pwesto nila tuwing nais nilang lumayo sandali sa ingay ng gawain at makipag-usap sa katahimikan ng gabi. Nakahiga si Lyka sa tabi ni Alejandro, ang kanyang ulo ay nakasandal sa braso nito, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa malawak na kalangitan. Ang malamig na simoy ng hangin ay humahaplos sa kanilang balat, dala ang amoy ng mga bulaklak at sariwang lupa, na tila hudyat ng tahimik na yaman ng kalikasan. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Lyka ang isang uri ng kapanatagan na matagal na niyang hinahanap—isan

KABANATA 24

Dahan-dahang idinampi ni Lyka ang kanyang mga daliri sa pulseras na nakapulupot sa kanyang kanang pulso. Ang makinis ngunit medyo luma nang pilak ay kumikinang sa liwanag ng hapon, at doon ay malinaw na mababasa ang mga nakaukit na titik at numero: L & A, 2015. Ito ang kauna-unahang regalong ibinigay sa kanya ni Alejandro noong mga panahong nagsisimula pa lamang ang kanilang samahan, noong puno pa ng pag-aalinlangan ang kanyang puso at takot pa siyang tanggapin ang isang bagay na tila napakalayo sa kanyang mundo. Sa kabilang kamay naman, nang bahagyang itaas niya ito upang ipakita rin sa kanyang ina, ay ang simpleng singsing na gawa rin sa parehong materyales, walang malalaking bato o palamuti, ngunit para sa kanya ay mas mahalaga pa kaysa sa anumang alahas na makikita sa mga mamahaling tindahan. Ito ang tanda ng kanilang kasal—isang seremonyang isinagawa nang payak, walang marangyang handaan, walang libu-libong panauhin, ngunit punong-puno ng sinseridad at pangakong walang katapusa

KABANATA 25

Tumango si Alejandro nang buong puso, at sa isang iglap ay niyakap niya si Lyka nang mahigpit—mahigpit na tila nais niyang pagsamahin pa lalo ang kanilang mga katawan at kaluluwa, na parang sinisiguro niyang hinding-hindi na muling magkakaroon ng puwang sa pagitan nila. Ang kanyang mga bisig ay naging matibay na pader na pumoprotekta sa kanya mula sa anumang alaalang maaaring muling magdulot ng takot, at ang init ng kanyang yakap ay tila nagdadala ng katiyakang hinding-hindi na siya muling iiwanan. “Oo,” bulong niya, ang kanyang tinig ay nanginginig sa lalim ng damdamin ngunit puno ng katiyakan. “Mula sa pag-iwan, hanggang sa walang hanggan. Dumped to Forever—dahil ang paglayo ay naging daan upang mas mapatunayan na ang pagmamahal natin ay hindi matitinag ng panahon, panlilinlang, o anumang pagsubok na maaaring dumaan sa ating landas.” Sa sandaling banggitin niya ang mga salitang iyon, tila bumalik ang lahat ng yugto ng kanilang kwento at muling naglarawan sa isipan nila. “Dumped

SPECIAL CHAPTERS

Madalas kong sabihin sa aking sarili na ang tunay na kwento ay wala lamang sa malalaking pangyayari o sa matitinding pagsubok na aming nalampasan. Mas matimbang ang mga simpleng sandali—mga sandaling tila walang halaga sa paningin ng iba, ngunit siyang bumuo ng tibay ng aming samahan. Ito ang mga yugtong hindi laging nababanggit, ngunit siyang naging pundasyon ng lahat ng aming narating.Sa espesyal na kabanatang ito, ibabahagi ko ang mga sandaling naging tahimik na saksi sa aming pagmamahalan—mga alaala na dala namin hanggang sa kasalukuyan, at dadalhin pa namin hanggang sa pagtanda.Noong panahong magkalayo kami, dalawang taong tila walang katiyakan ang kinabukasan, may isang gawain na naging bahagi ng aking pang-araw-araw na buhay. Tuwing hapon, pagkatapos ng aking mga gawain, uupo ako sa maliit na bangko sa tapat ng aming bahay. Sa aking pulso ay nakasuot pa rin ang pulseras na may nakaukit na L & A, 2015—hindi ko ito tinanggal kahit minsan, kahit na may mga gabing sinasabi ko sa

SPECIAL CHAPTERS 2

Hindi lahat ng mahahalagang bahagi ng ating kwento ay nasusulat sa mga malalaking pangyayari o matitinding tagpo. May mga sandaling tahimik, simple, at tila walang gaanong bigat sa paningin ng iba, ngunit siyang bumuo sa puso ng ating pagmamahalan. Ito ang mga alaala na dala namin sa bawat pagtibok ng ating puso—mga yugtong magsisilbing ilaw sa ating paglalakbay hanggang sa pagtanda. Sa espesyal na kabanatang ito, ibabahagi ko ang mga panahong madalas ay hindi nababanggit, ngunit siyang naging pundasyon ng lahat ng ating narating. Noong mga panahong magkalayo kami, dalawang taong tila nawawala sa kani-kanilang landas, natutunan ko ang isang mahalagang aral: ang tunay na lakas ay hindi nakikita sa kakayahang huwag masaktan, kundi sa kakayahang bumangon matapos masaktan. Tuwing madaling-araw, bago sumikat ang araw, gigising ako nang maaga. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagtulog habang ang isip ko ay puno ng mga tanong kung bakit kailangang mangy

SPECIAL CHAPTERS 3

Madalas kong marinig ang paniniwala ng marami: ang arranged marriage ay isang pagkakait sa kalayaan, isang pilit na pagsasama, at isang buhay na walang puwang para sa tunay na damdamin. Noong una, ganoon din ang aking pananaw. Akala ko ay ang kasal na ito ay parang kadena na magtatali sa akin sa isang buhay na hindi ko pinili. Ngunit sa paglipas ng panahon, habang binabalikan ko ang lahat ng nangyari, unti-unti kong naintindihan ang katotohanan: Ang arranged marriage ay hindi masama. Ito ay hindi hadlang, kundi minsan ay daan na inilatag ng tadhana upang pagtagpuin ang mga pusong nakalaan para sa isa’t isa. At kahit anong pilitin ng ibang tao na humadlang, kahit subukan nilang agawin ang atensyon, tiwala, o kahit ang puso ng lalaking ito, sa huli ay ang tadhana pa rin ang gumawa ng paraan upang mahanap namin ang isa’t isa—hindi sa paraang madali, kundi sa paraang magpapatunay na ang pagmamahalang nakasulat sa kapalaran ay hindi kayang baguhin ng sinuman. Naaalala ko pa ang araw na

SPECIAL CHAPTERS 4

Mula noong tinanggap ko na ang katotohanang ang ating pagsasama ay hindi pagkakamali kundi bahagi ng mas malaking plano, unti-unting nagbago ang takbo ng aking pananaw. Ang dating bigat sa aking dibdib ay napalitan ng kuryosidad, at ang takot ay napalitan ng pagnanais na makilala nang lubusan ang lalaking itinakda ng tadhana na maging aking kabiyak. Kahit na sinubukan pa ng marami na sirain ang pundasyong nagsisimula pa lamang mabuo, naramdaman ko sa bawat araw na lumilipas na may isang bagay na hindi matitinag—ang tahimik ngunit tiyak na pagkakabuklod ng ating mga puso. Ngunit hindi ko inaasahan na ang susunod na pagsubok ay magiging mas malalim pa, mas masakit, at mas mahirap harapin. Hindi lamang pag-ibig ang susubukin, kundi pati na rin ang aking sariling pagkatao. Lumipas ang ilang buwan, at ang pormal na pag-uugnayan nina Alejandro at ako ay unti-unting lumambot. Nagsisimula na kaming maging magkasama hindi lamang sa pangalan, kundi pati na rin sa damdamin. Ngunit sa anino ng

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP