All Chapters of DUMPED TO FOREVER : Chapter 11 - Chapter 20

Matapos ang mahabang panahon ng pagtatago, panlilinlang, at pagdududa, sa wakas ay dumating ang sandaling pareho nilang naramdaman na malaya na ang kanilang mga puso. Wala nang kasinungalingan, wala nang mga taong nagsisikap na paghiwalayin sila, at wala nang dahilan para magpigil ng tunay na damdamin. Ang katotohanan tungkol kay Trixie ay nabunyag na, at ang tiwala na matagal nang nasira ay unti-unting nabubuo muli sa pagitan nina Lyka at Alejandro.Isang hapon, habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog at nagpapahid ng kulay kahel at lila sa kalangitan, nakaupo sila sa paborito nilang pwesto sa tabi ng ilog. Ang malamig na simoy ng hangin ay humahaplos sa kanilang balat, at ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang agos ng tubig at ang huni ng mga ibong pauwi na sa kanilang mga pugad. Tahimik ang paligid, ngunit sa loob ng kanilang mga dibdib ay puno ng kakaibang init at kaba.Ilang sandali silang nanatiling tahimik, hanggang sa marahang humarap si Alejandro kay Lyka. Ang kanyang

Akala ko noong una, nang magsimula kaming maging tapat sa isa’t isa at malampasan ang mga kasinungalingan ni Trixie, iyon na ang huli ng aming mga pagsubok. Akala ko, kapag hawak ko na ang kamay ni Alejandro nang walang takot at pagtatago, makakayanan ko na ang kahit anong hamon na dala ng tadhana. Ngunit mali ako. Ang pinakamabigat na laban ay hindi laban sa ibang tao—kundi laban sa sarili kong isipan at sa bigat ng katotohanang dala ng aking pinagmulan. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit naming silid, pinagmamasdan ang aking sarili. Ang simpleng damit na suot ko, ang mga kamay na magaspang sa pagtatrabaho, at ang mukhang hindi sanay sa ginhawa ng marangyang pamumuhay. Sa bawat pagtingin ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang narinig ko noong dumalo kami sa malaking pagtitipon sa bahay nila. “Mahirap lang siya.” “Wala siyang maiaambag kundi ang kanyang sarili.” “Paano niya mapapantayan ang antas ng pamumuhay ng pamilyang iyan?” Ang mga salitang iyon ay

Ilang araw na ang lumipas mula noong huli ko siyang nakausap, ngunit tila kahapon pa lamang nang marinig ko ang mga salitang tumusok sa puso ko. Sa loob ng mga panahong iyon, naramdaman ko kung paano unti-unting gumuho ang lahat ng aking inakala—ang akala kong sapat na ang pagmamahal, ang akala kong sapat na ang pagtatanggol, at ang akala kong kapag ipinakita ko ang katapatan ko ay makikita rin niya ang kanyang sariling halaga. Ngunit ngayon, habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa aking silid, nakikita ko ang pagbabago sa aking sarili. Wala na ang dating katiyakan na parang hawak ko ang lahat ng sagot. Sa halip, mayroon akong mas malalim na pag-unawa, kahit na ito ay dala ng matinding sakit. Paulit-ulit kong tinatanong ang aking sarili: Bakit pa rin siya umatras gayong ginawa ko na ang lahat? Hinarap ko ang aking mga magulang, sinuway ko ang kanilang kagustuhan, at ipinaglaban ko siya sa harap ng buong lipunan. Sinabi ko sa kanya nang paulit-ulit na ang yaman ay hindi

Dumating ang araw na napagpasyahan kong huwag nang itago pa ang anumang bagay. Kung ang mga salita at tahimik na paghihintay ay nakatulong upang buksan ang isipan at puso ni Lyka, panahon na upang ipakita sa buong mundo ang katotohanan—na ang aking desisyon ay hindi lamang emosyonal na pagsabog, kundi isang matibay at tapat na paninindigan na handa kong panindigan habambuhay. Inanyayahan ko ang aking mga magulang, ang mga kamag-anak, at pati na rin ang mga kilalang tao sa aming lipunan na madalas magbigay ng opinyon tungkol sa aming samahan. Hindi ko ito ginawa upang makipagtalo, kundi upang ipahayag nang malinaw at walang pag-aalinlangan ang aking pinili. At higit sa lahat, dala ko si Lyka sa pagkakataong ito—hindi bilang isang bisita, kundi bilang ang babaeng minamahal ko at ang taong bahagi na ng aking kinabukasan. Nang pumasok kami sa malaking bulwagan ng aming tahanan, agad na napatingin ang lahat. May mga mata na puno ng pagtataka, may mga mukhang seryoso at tila handang humus

Ang malawak na bakuran ng aming tahanan ay puno ng tawanan at masiglang ingay sa hapon na iyon. Ang sikat ng araw ay hindi na masyadong matindi, nagbibigay ito ng mainit at kaaya-ayang liwanag na bumabalot sa buong paligid. Sa gitna ng damuhan, masiglang tumatakbo ang bunsong kapatid ko na si Kiko, ang kanyang mga paa ay mabilis na humahakbang habang tumatawa nang malakas. Sa likod niya ay si Alejandro, matiyagang nakahawak sa upuan ng maliit na bisikleta, ang kanyang mukha ay puno ng pasensya at ngiti habang ginagabayan ang bata. “Dahan-dahan lang, Kiko! Panatilihin ang balanse! Huwag matakot, hawak pa kita!” sigaw ni Alejandro, ang kanyang boses ay puno ng sigla habang sinusunod ang mabilis na pagtakbo ng bata. Mula sa aking pwesto sa balkonahe, hindi ko maalis ang tingin sa kanila. Ang tanawing ito ay tila isang magandang pangarap na ayaw kong magising. Ilang taon na ang nakalipas, hindi ko inakalang darating ang ganitong panahon—panahong puno ng kapayapaan, kasiyahan, at pagmama