All Chapters of ผู้หญิงคนนี้เป็นของกระทิง: Chapter 11 - Chapter 20

จ้าทำตัวตามปกติเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งแตกต่างจากกระทิง ที่ดูจะกระวนกระวายสับสนไปเสียหมดแต่เพียงผู้เดียว และยังไม่รู้เลยว่าเขาจะเอาอย่างไรกับชีวิตตนเองต่อไป เพราะภาพเมื่อคืนยังตราตรึงในหัวใจของเขาไม่หยุดหย่อน ถึงอยากจะลบภาพของเธอออกจากสมองเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้“นี่เธอไม่...” รู้สึกอย่างไรบ้างเหรอ นี่คือสิ่งที่เขาจะถาม“เจ้านายว่าไงนะคะ”“ก็เธอไม่...”จ้ารอฟังให้เขาพูดจนจบ แต่ก็ไม่พูดออกมาสักที จนชาวีที่กลับมาจากการชงกาแฟที่เคาน์เตอร์บาร์ เห็นทั้งสองมีท่าทางดูแปลก เลยถามขึ้น พลางจิบกาแฟไปด้วย“มีอะไรกันหรือเปล่าครับพี่กระทิง”“เปล่า ๆ ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ” ถึงปากจะตอบชาวี แต่สายตาคมยังลอบมองคนตรงหน้าไม่หยุดจ้าจึงหันไปสนใจเคลียร์แฟ้มเอกสารงานตรงหน้าต่อ ถึงภายนอกจะดูเข้มแข็งสักเท่าไหร่ แต่ลึก ๆ ภายในใจก็แอบคิดถึงช่วงเวลาที่เกิดขึ้นระหว่างเราเหมือนกัน“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับพี่กระทิง บอกผมได้นะ” ชาวีกระซิบถามที่พอจะได้ยินกันแค่สองคน“บอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรไงเล่า แกนี่ถามอยู่ได้ เซ้าซี้จัง งานที่สั่งให้ทำ เสร็จหรือยัง”“เอ่อ ยังเลยครับ”“รออะไรล่ะ รีบทำสิ”“ครับพี่ชาย”สั่ง

ราเชนท์ส่งข้อความมาหาจ้า เพื่อให้ช่วยเลือกซื้อของวันเกิดให้กับพ่อเลี้ยงศาตราพ่อของเขาเอง และยังชวนเธอไปงานวันเกิดของพ่อด้วยกันคืนนี้ ซึ่งแขกในงานส่วนมากก็มีเพียงแต่คนสนิทเท่านั้น ไม่แปลกที่กระทิงจะไม่ถูกรับเชิญ เพราะทั้งสองไร่ดูไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่“พี่กระทิงครับ นึกยังไงถึงชวนผมมาเดินตลาดนัดครับเนี่ย”“หรือว่านายไม่อยากมา งั้นกลับ”“เปล่า ๆ ครับพี่ อยากมาสิครับ ผมแค่ถามเอง อย่าโกรธผมเลยนะครับพี่ชาย”กระทิงเดินหงุดหงิด เข้าไปในโซนอาหารและเครื่องดื่มของตลาดนัดเย็น สายตาพลางชำเรืองมองหาใครบางคนไปด้วย ส่วนชาวีก็เดินตามเขามาต้อย ๆ อย่างสงสัย“พี่กระทิงนั่นคุณจ้านี่ครับ คุณจ้าครับ” ชาวีกำลังจะตะโกนเรียกจ้า แต่ทว่ามือหนาของเขาได้ปิดปากเอาไว้เสียก่อน ทำให้เสียงของชาวีอู้อี้อยู่ในลำคอจ้าได้ยินเสียงแว่ว ๆ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่ คล้ายกับว่ามีคนเรียกชื่อของเธอ ดวงตากลมโตมองหาเจ้าของเสียงนั้น ราเชนท์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองตามสายตาของจ้าอย่างนึกสงสัย“จ้ามองหาอะไรเหรอ”“ไม่รู้สิ เหมือนได้ยินใครเรียกแว่ว ๆ หรือเราจะหูฝาดไปเอง”ระหว่างที่มือหนากำลังปิดปากชาวีไว้ จนเริ่มหายใจไม่ออก สายตา

กระทิงตื่นขึ้นมาก่อน พร้อมกับนอนจ้องหน้าจ้า ที่กำลังหลับตาพริ้มในอ้อมกอด สายตาคมไล่ระดับใบหน้าสวยทุกอณู เขาทบทวนความรู้สึกมาแล้วทั้งคืน และในตอนนี้ก็แน่ใจในความรู้สึกของตนเองแล้วว่า คิดอย่างไรกับเธอ มือหนาลูบไล้ไปตามพวงแก้มใสระเรื่ออย่างเอ็นดู“อื้อ พี่กระทิงอย่ากวน”“ตื่นได้แล้ว ยัยเด็กขี้เซา”เธอไม่ตื่นแถมยังนำผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กจนถึงศีรษะ ทำให้เขาอดยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กน้อยขี้เซาคนนี้ไม่ได้“ไปอาบน้ำกัน จะได้เข้าไปในไร่กับพี่”“จ้าไม่ไปหรอกค่ะ วันนี้วันหยุด จ้าจะกลับบ้านไปหาพ่อ”“เดี๋ยวค่อยกลับไปพร้อมกับพี่ พี่ก็มีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับลุงอาทิตย์เหมือนกัน” กระทิงพูดออกมาอย่างจริงจัง จนคนที่จ้องหน้ารู้สึกสงสัยเล็กน้อย“เรื่องอะไรเหรอคะ”“เดี๋ยวจ้าก็รู้เอง เอาเป็นว่าตอนนี้เราเข้าไปอาบน้ำกันดีกว่า” คนตัวสูงลุกขึ้นยืน และไม่ลืมที่จะช้อนร่างเล็กขึ้นมาอุ้ม“เดี๋ยวก่อนค่ะ ไหนบอกว่าจะอาบน้ำไง แล้วทำไม...”“ก็นี่ไง อาบพร้อมกัน” ไม่รอให้เธอปฎิเสธเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และสุดท้ายก็ต้องอาบน้ำพร้อมกัน อย่างที่เขาพูดเอาไว้กระทิงพาจ้าเข้าไปดูงานในไร่ด้วยกัน ทั้งสองเดิ

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าขยับเข้ามาใกล้ ๆ อีกคนก็ได้แต่เบี่ยงหน้าไปทางซ้ายทีขวาที พอเธอเผลอสบตาเข้ากับสายตาคมคู่นี้ เขาก็จู่โจมโดยการกดริมฝีปากลงมาประทับริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล แล้วยังจะมีหน้ามาเลิกคิ้วท้าทายกันอีก“ปล่อยจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ คนฉวยโอกาส” ร่างเล็กดีดดิ้นในอ้อมกอดของคนตัวโต ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนเธอเริ่มหายใจไม่ออก“ทำไม ทีเมื่อก่อนไหนอยากกอด อยากจูบพี่นักไม่ใช่เหรอ นี่ไง จ้าอยากทำอะไรก็ตามสบายเลยนะ พี่ไม่ว่า”“ไม่ค่ะ จ้าไม่อยากทำแล้ว แล้วจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่แล้วด้วย”“ปากแข็ง” ริมฝีปากบางถูกจูบอีกครั้ง“พี่กระทิง ทำแบบนี้อีกแล้วนะ”“ทำไมพี่จะทำไม่ได้ ก็จ้าเป็นผู้หญิงของพี่”“ไม่ใช่ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“เราได้กันแล้ว พี่เป็นผัวจ้า แล้วจ้าก็เป็นเมียพี่มันก็ถูกแล้วนี่”“ไม่ใช่สักหน่อย คนพี่รักต่างหากล่ะ ถึงจะใช้คำนั้นได้ ถึงจะถูก”“ก็นี่ไงคนที่พี่รัก”“ครู....”“จ้า”“ว่าไงนะคะ”“คนที่พี่รัก คือจ้าคนเดียวเท่านั้น”เธอกำลังอึ้งจนพูดไม่ออก“ไม่เชื่อใช่ไหม ได้” กระโจนจูบเธออีกครั้ง ทำให้เธอต้องหันมามองหน้าเขาเชิงค้อน“ยัยจ้า”คุณหญิงมณ

“ทำไมคุณยายต้องพูดแบบนี้ด้วยคะ ไม่เอาค่ะ ถ้าพี่กระทิงอยู่ที่ไหน จ้าก็จะอยู่ที่นั่นค่ะ”“ว่าไง นายทำได้ไหม”“ถ้าเป็นเรื่องนี้ ผมคงทำให้คุณยายไม่ได้ครับ เพราะผมรักจ้า และผมจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คุณยายยอมรับในตัวของผม”“ยอมทำทุกอย่างเลยใช่ไหม”“ครับทุกอย่าง”“นายกับยัยจ้าต้องห่างกัน ไม่ติดต่อกันเลย จนกว่ายัยจ้าจะเรียนจบ ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ หรือพวกเธอยังรักกันอยู่ละก็ ฉันจะไม่ขัดขวางความรักของพวกเธอสองคน ตกลงไหม” ็ได้“คุณยายคะ” ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่ขาดใจ คงจะเป็นจ้ามากกว่า การรอใครสักคน โดยเฉพาะคนที่รัก กว่าจะรักกันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วนี่ต้องห่างกันอีก เธอคงทนไม่ไหวแน่ ๆ“ตกลงครับ ผมจะทำตามที่คุณยายบอก แล้วถึงวันนั้นเมื่อไหร่ ผมจะมาขอน้องแต่งงาน แล้วไปอยู่ที่บ้านไร่ด้วยกัน หวังว่าคุณยายคงทำตามสัญญาที่ให้ไว้นะครับ และต้องยกน้องจ้าให้ผม โดยไม่มีข้อแม้”“คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้น ไม่มีทางคืนคำ”“ไม่เอาแบบนี้นะพี่กระทิง จ้าอยากอยู่กับพี่กระทิง อย่าทิ้งจ้าไปเลยนะ” ดวงตากลมเอ่อล้นด้วยน้ำตา ที่ไหลพรากลงมาเปื้อนแก้ม สองมือน้อยกุมมือหนาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เขาจากไปไหน“จ้าฟังพี่ให้ดี ๆ