Semua Bab ผู้หญิงคนนี้เป็นของกระทิง: Bab 1 - Bab 10

การได้กลับมาบ้านเกิดคือสิ่งที่ เพชรจรัส หรือน้องจ้า” หญิงสาวหน้าตาสะสวยวัยยี่สิบ ใฝ่ฝันมาโดยตลอด หลังจากที่ย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพกับแม่ พักอาศัยอยู่ที่บ้านของคุณยาย แท้ ๆ ซึ่งคุณตาของเธอพึ่งเสียไปตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว คุณยายจึงเปรียบเสมือนประมุขใหญ่ของบ้าน อีกทั้งยังมีฐานะร่ำรวย เพียบพร้อมไปด้วยเงินทองทรัพย์สินมหาศาลและคุณหญิงมณี ไม่เห็นด้วยในการกลับมาบ้านเกิดครั้งนี้ เพื่อมาทำไร่ให้ลำบากตรากตรำ แล้วอีกอย่างคุณหญิงก็หมายหมั้นว่าที่หลานเขยสุดเพอร์เฟกต์อย่าง ราเชนท์ เพื่อนชายที่สนิทสนมกับหลานสาวมาตั้งแต่เด็กขณะนี้เรียนด้วยกัน ในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ เรื่องนี้จ้าก็รู้ดี และไม่เห็นด้วยในการจับคู่ คุณยายท่านคิดเพียงแค่ว่า ถ้าเกิดวันใดวันหนึ่ง จ้าคว้าหลานเขยทำไร่ไปฝาก ก็คงรู้สึกไม่ชอบใจนัก ดังนั้นควรจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลมหลังจากที่จ้าเรียนจบ คุณหญิงมณีตั้งใจจะให้หลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียว รับช่วงต่อบริหารธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เพราะการินลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งเป็นลูกชายคนโตของป้าอมรรัตน์ ได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวดอย ขัดใจคุณยายจนเกิดเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต การินแค่อยากใ

ในเมื่อกระทิงไม่ยอมคุยกับเธอดี ๆ ก็เลยต้องหาวิธีคุยกับเขาให้รู้เรื่อง หญิงสาวเลยใช้วิธีแอบตามเขาขึ้นมาถึงบนห้องนอน เธอมองดูลาดเลาอยู่ด้านนอกประตูและเห็นว่าเขากำลังปลดชุดออกจนหมด แถมยังพันผ้าเช็ดตัวไว้ช่วงเอวอย่างเสร็จสรรพ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ที่เธอรู้ก็เพราะสายตาเจ้ากรรมมันดันไปเหลือบเห็นเอง ไม่ได้คิดจะแอบดูเขาเลยสักนิด“ปะ ไปแล้วใช่ไหม” จ้าไม่รอช้ารีบก้าวขาเข้าไปในห้องนอน กะว่าจะไปนั่งรอที่ปลายเตียง ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกับเขาให้ได้“ไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ดูสิจะแอบเก็บอะไรเกี่ยวกับเราไว้บ้างหรือเปล่า อย่างน้อยก็ต้องมีรูปคู่ที่เคยถ่ายด้วยกันบ้างแหละ” มือเรียวทำการเปิดลิ้นชักตามชั้นต่าง ๆ จนหมดทุกชั้น หรือคิดว่าเขาจะเก็บซ่อนเอาไว้ทุกที่ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจออยู่ดี“เป็นสก๊อยไม่พอ ยังริอาจจะเป็นหัวขโมยอีกเหรอ” กระทิงออกจากห้องน้ำ มาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ซึ่งกำลังเช็ดผมเดินมาตลอดทาง“จ้าไม่ใช่สก๊อยสักหน่อย แล้วก็ไม่ใช่หัวขโมยอย่างที่พี่คิดด้วย”“เหอะ คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนอย่างเธอเหรอ ไม่มีทางสะหรอก”“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ” ปากเล็ก ๆ ขมุบขมิบไปด้วย“งั้นบอกมา ขึ้นมาบนห้องฉั

ทันทีที่เปิดประตูขึ้นมาบนรถ ชายหนุ่มก็เอาแต่เหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว แทบจะไม่สนใจคนข้าง ๆ เลยด้วยซ้ำว่าจะรู้สึกเช่นไร ขับรถโหดเหมือนโกรธใครมา ถ้าหากว่าไม่ใช่คนนั่ง ข้าง ๆ นี้“พี่กระทิงขับช้า ๆ หน่อยได้ไหมคะ จ้าหัวใจจะวายอยู่แล้ว” ถึงแม้เขาอาจจะคิดว่าเธอพูดเล่น แต่ถ้ามองมาแล้วอาจจะเห็นว่าใบหน้าขาวนั้นดูซีดเซียวแค่ไหน อีกทั้งมือเรียวที่สั่นระริกเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ พลางยกขึ้นมาทาบหน้าอกข้างซ้ายที่มีหัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงโครมครามไม่เป็นจังหวะ ประหนึ่งว่าจะหลุดออกมาจากด้านนอกอย่างไรอย่างนั้น อาการดังกล่าวนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเด็ก ตอนที่จ้าประสบอุบัติเหตุโดนรถชนแล้วเข้าโรงพยาบาลอยู่หลายวัน จ้าเลยกลายเป็นคนหนึ่งที่ตื่นตระหนกกลัวความเร็วของรถ และกลัวการขับรถเองเป็นที่สุด“งั้นเหรอ ฉันคิดว่าสก๊อยอย่างเธอ จะชอบแบบนี้ซะอีก” กระทิงยังคงไม่มองหน้าจ้าเหมือนเดิม จนเธอเองต้องเป็นฝ่ายสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และทำตัวให้เป็นปกติที่สุด อาการดังกล่าวก็เลยดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย“ถ้าพี่กระทิงพูดแล้วมีความสุข ก็เชิญพูดตามสบายเลยค่ะ” เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังนั่งกอดอกทำเป็นไม่สนใจเขา เท้าของกระทิงก็เลยชะลอความ

จ้าปั่นจักรยานออกมาตั้งแต่เช้าตรู่ มาพร้อมกับกระดาษแบบร่างรีสอร์ต ที่เธอออกแบบมาแล้วทั้งคืน จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน พึ่งจะนอนก็ตอนตีสี่นี้เอง พอมาถึงออฟฟิศ ปากก็หาวหวอด ๆ ไม่หยุด ดวงตากลมโตพยายามลืมตาขึ้นมา เพื่อไม่ให้สมองเบลอไปมากกว่านี้“คุณจ้าครับ ทำไมมาตั้งแต่เช้าเลย เหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมง กว่าจะเริ่มงาน” ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาชาวีก็ถามขึ้น นั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ เธอ“คือจ้าเอาแบบร่างมาให้พี่กระทิงดูค่ะ ถ้าไม่ชอบตรงไหนจะได้แก้ให้ใหม่”“เหรอครับ งั้นผมขอดูหน่อย ถ้าผมดูแล้วโอเค พี่กระทิงก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”“จริงเหรอคะ นี่เลยค่ะคุณชาวี”ชาวีดูแบบรีสอร์ตที่เธอเป็นคนวาด เขายิ้มออกมาอย่างพอใจในผลงานที่จ้าทำไว้ และคิดว่ากระทิงน่าจะชอบสไตล์นี้เหมือนกัน“คุณจ้านี่เก่งจริง ๆ นะครับ ผมว่าพี่กระทิงต้องชอบแน่ ๆ เลย”“จริงเหรอคะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณชาวี” ทั้งสองยิ้มให้กัน และจังหวะนั้น กระทิงก็เปิดประตูเข้ามาพอดี เขายืนกอดอกตรงหน้า มองคนทั้งคู่สลับไปมาและจ้องหน้าจ้าอย่างไม่วางตา“แฮ่ม ทำอะไรกันอยู่”ชาวีเดินเข้ามาหากระทิง พร้อมกับค่อย ๆ กางแบบรีสอร์ตให้ดู“นี่เลยครับพี่กระทิง น้องจ้าเอาแบบร

กระทิงมาถึงบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิด และเขาก็ยังตอบตนเองไม่ได้เหมือนกัน ว่ามีอะไรที่ทำให้คนอย่างเขาอารมณ์ไม่ดีถึงเพียงนี้“เธอจะทำอะไรมันก็เรื่องของเธอ แล้วเราจะมานั่งหงุดหงิดทำไม”“ช่างสิ จะไปสนใจทำไม” พร้อมกับล้มตัวนอนก่ายหน้าผากบนโซฟาแต่พอได้ยินเสียงคนคุยกันที่หน้าบ้าน เป็นเสียงที่คุ้นหู เขาไม่รีรอที่จะหยัดกายลุกนั่ง แล้วเดินออกไปตามเสียงนั้น“นี่ค่ะป้ามน พ่อฝากขนมมาให้ ฝากให้เขาด้วยนะคะ” จ้าถือตะกร้าขนมในมือส่งให้แม่บ้านใหญ่“เขา” ป้ามนย้ำถามอีกครั้ง“ใช่ค่ะ เขาคนนั้น”“คุณกระทิงน่ะเหรอคะ”จ้าพยักหน้าเบา ๆ กล่าวลาป้ามนเสร็จแล้ว เธอก็รีบขี่จักรยานกลับบ้าน เพราะยังไม่อยากพบหน้าใครบางคนแถวนี้ ในเมื่อเขาเมินเธอมาตลอด เธอก็จะลองเมินเขาดูบ้าง ลองดูสิว่ากลายเป็นบุคคลที่ถูกเมินจะรู้สึกอย่างไร“เธอ...” กระทิงมาถึงก็เห็นว่าเธอขี่จักรยานออกไปจนถึงหน้าไร่“น้องจ้าฝากขนมมาให้ค่ะ เธอยังบอกอีกนะคะว่าฝากให้เขาด้วย”“ฝากให้เขา”“ก็คุณกระทิงนั่นแหละค่ะ” ป้ามนพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว“เขาอย่างนั้นเหรอ หึ ยัยเด็กนี่” ทำให้กระทิงรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เมื่อรู้สึกว่าโดนเมิน ทุกครั้งจ้า