CHAPTER 21

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Matapos ang mainit na yakap at ang panata ng pagtutulungan, dahan-dahan akong humiwalay kay Enzo. Ang init ng kanyang katawan at ang katiyakan sa kanyang mga salita ay tila isang kalasag na bumabalot sa aking puso, kahit na sa kaibuturan ng isip ko ay hindi maikakaila na may nananatiling kaba. Mula sa bintana, pinanood ko si Cael na masayang tumatakbo sa damuhan, humahabol sa isang paru-parong tila walang pakialam sa mga panganib na nakapaligid sa amin. Nais ko sanang maging kasing gaan ng pakiramdam ng aking anak—malaya, walang alalahanin, at puno ng pag-asa. “Halika na,” yaya ni Enzo habang marahang hinahawakan ang aking siko. “Samahan natin si Cael. Sayang ang panahon kung uubusin lang natin sa pag-iisip ng mga bagay na hindi pa naman nangyayari.” Tumango ako at sabay kaming lumabas papunta sa bakuran. Ang sariwang hangin ay humaplos sa aking mukha, dala ang amoy ng mga namumulaklak na halaman at basang lupa mula sa ulan noong nakaraang gabi. Sa isang s

CHAPTER 22

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Mula noong gabing iyon, tila nagbago ang bigat ng hangin sa loob ng aming munting kanlungan. Hindi na ito purong takot ang bumabalot sa akin, kundi isang halo ng pag-iingat at kakaibang kapanatagan—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi naramdaman noong mga panahong mag-isa ko pang kinakaharap ang mga anino ng aking nakaraan. Kahit alam kong sa labas ng matibay na bakod ay may mga panganib na naghihintay, ang presensya ni Enzo ay nagsisilbing pader na pumipigil sa akin na tuluyang madala ng pangamba. Nagising ako nang maaga, bago pa man tuluyang sumikat ang araw at bago pa magising ang buong paligid. Ang tanging liwanag na tumatagos sa kwarto ay galing sa buwan na unti-unti nang naglalaho, at ang mahinang huni ng mga ibon na tila naghahanda na rin sa pagsisimula ng bagong araw. Tumingin ako sa tabi ko kung saan mahimbing na natutulog si Cael. Kahit sa pagtulog ay makikita sa kanyang mukha ang kapayapaang nais kong manatili sa kanya habambuhay. Dahan-daha

CHAPTER 23

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Akala ko ay magiging payapa ang mga susunod na araw, tila ba ang mga salita ni Enzo at ang guhit ni Cael ay sapat na upang itaboy ang lahat ng pangamba. Sa loob ng ilang araw na pananatili namin doon, naramdaman ko ang kapayapaang matagal ko nang hindi nararanasan yung tipong hindi mo kailangang laging lumingon sa likod sa bawat hakbang, o magising sa gitna ng gabi dahil sa masamang panaginip. Ngunit hindi ganoon kadaling itago ang katotohanan. Parang anino na sumusunod sa atin kahit sa pinakamaliwanag na liwanag, at sa huli ay lilitaw pa rin upang harapin tayo nang walang pasabi. Ika-tatlong araw na mula noong ibinigay ni Cael ang kanyang guhit. Katatapos lang naming maghapunan nagluto si Aling Mila ng paborito naming sinigang na baboy at pritong isda, at halos hindi namin namalayan ang oras sa dami ng kwentuhan habang kumakain. Ngayon ay nagpapahinga na kami sa sala habang pinapanood si Cael na masiglang nagbabasa ng kuwento sa kanyang paboritong libro.

CHAPTER 24

ENZO MATTEO CORTEZ POV Nang tuluyan nang mawala ang sasakyan sa paningin ko at maging ang alikabok na iniwan nito ay humupa na rin, nanatili pa rin akong nakatayo sa tapat ng lumang tarangkahan. Matagal akong nakatingin sa daang papalayo, tila ba may bahagi ng sarili ko ang sumama sa kanila. Ang dati kong tahimik na tirahan ay biglang naging masyadong maluwag at masyadong tahimik nang wala sina Sophia at Cael. Huminga ako nang malalim, sinubukang alisin ang bigat sa dibdib ko. Ngayon na ligtas na sila sa bagong pwesto, nasa akin na ang tungkuling tapusin ang simula harapin ang mga aninong matagal nang nagtatago sa dilim, at siguraduhing hindi na muling makakalapit ang sinuman sa kanila. “Sir Enzo?” tawag ni Kardo, ang pinaka-matandang tauhan ko at ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko nang lubusan. Lumapit siya sa akin habang pinupunasan ang pawis sa noo. “Nakaalis na sila nang ligtas. Ang mga bantay sa bundok ay nakapwesto na rin at handa na sa anumang mangyari. Huwag po k

CHAPTER 25

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Mula sa bintana ng kwartong inilaan para sa amin, nakatingin ako sa malayo habang mahigpit na yakap ni Cael ang braso ko. Kanina pa siya tahimik, paminsan-minsan ay tinitingnan ako bago ibaling ulit ang tingin sa madilim na daan. Ang ulan na kanina pa pumapatak ay parang lalong bumubuhos, tila ba sumasabay sa kabog ng dibdib ko. Ilang oras na kaming narito sa lugar na hindi ko pa nakikita noon malayo, tahimik, at puno ng pag-iingat na inihanda ni Enzo para sa amin. Pero kahit gaano man kaligtas dito, hindi ko mapigilan ang pangungulila at pag-aalala para sa kanya.“Nay, darating pa ba si Tito Enzo?” tanong ni Cael nang mahina, ang boses niya ay may halong takot at pag-asa.Yumuko ako at hinaplos ang pisngi niya, pilit na ngumiti kahit nanginginig ang mga labi ko. “Darating siya, anak. Pangako niya ‘di ba? At alam nating hindi niliwinawala ni Tito Enzo ang mga pangako niya. Nag-aasikaso lang siya ng mga bagay para sa atin.”Tumango siya, pero hindi nawala ang

All Chapters of The CEO's Hidden Son: Chapter 21 - Chapter 25

CHAPTER 21

CHAPTER 22

CHAPTER 23

CHAPTER 24

CHAPTER 25