All Chapters of The CEO's Hidden Son: Chapter 21 - Chapter 27

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Mula noong gabing iyon, tila nagbago ang bigat ng hangin sa loob ng aming munting kanlungan. Hindi na ito purong takot ang bumabalot sa akin, kundi isang halo ng pag-iingat at kakaibang kapanatagan—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi naramdaman noong mga panahong mag-isa ko pang kinakaharap ang mga anino ng aking nakaraan. Kahit alam kong sa labas ng matibay na bakod ay may mga panganib na naghihintay, ang presensya ni Enzo ay nagsisilbing pader na pumipigil sa akin na tuluyang madala ng pangamba. Nagising ako nang maaga, bago pa man tuluyang sumikat ang araw at bago pa magising ang buong paligid. Ang tanging liwanag na tumatagos sa kwarto ay galing sa buwan na unti-unti nang naglalaho, at ang mahinang huni ng mga ibon na tila naghahanda na rin sa pagsisimula ng bagong araw. Tumingin ako sa tabi ko kung saan mahimbing na natutulog si Cael. Kahit sa pagtulog ay makikita sa kanyang mukha ang kapayapaang nais kong manatili sa kanya habambuhay. Dahan-daha

ENZO MATTEO CORTEZ POV Nang tuluyan nang mawala ang sasakyan sa paningin ko at maging ang alikabok na iniwan nito ay humupa na rin, nanatili pa rin akong nakatayo sa tapat ng lumang tarangkahan. Matagal akong nakatingin sa daang papalayo, tila ba may bahagi ng sarili ko ang sumama sa kanila. Ang dati kong tahimik na tirahan ay biglang naging masyadong maluwag at masyadong tahimik nang wala sina Sophia at Cael. Huminga ako nang malalim, sinubukang alisin ang bigat sa dibdib ko. Ngayon na ligtas na sila sa bagong pwesto, nasa akin na ang tungkuling tapusin ang simula harapin ang mga aninong matagal nang nagtatago sa dilim, at siguraduhing hindi na muling makakalapit ang sinuman sa kanila. “Sir Enzo?” tawag ni Kardo, ang pinaka-matandang tauhan ko at ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko nang lubusan. Lumapit siya sa akin habang pinupunasan ang pawis sa noo. “Nakaalis na sila nang ligtas. Ang mga bantay sa bundok ay nakapwesto na rin at handa na sa anumang mangyari. Huwag po k

SOPHIA ELAINE RIVERA Matagal kaming nanatili sa yakap na iyon tayong tatlo, magkakadikit na parang takot na baka biglang maglaho ang isa’t isa kapag kumawala pa kami. Ang tunog ng ulan na kanina pa dumadagundong sa bubong ay unti-unti nang humupa, hanggang sa ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng puso ni Enzo at ang mahinang paghikbi ni Cael na unti-unti ring napapalitan ng payapang paghinga. Nang dahan-dahan kaming humiwalay sa isa’t isa, nakita ko ang pagngiti ni Enzo yung ngiting wala nang halong pag-aalala o pagtatago, kundi puno ng kapanatagan at pagmamahal. “Halika na,” sabi niya habang hinahaplos ang likod ko. “Kailangan mo nang magpahinga, at kailangan ko ring linisan nang maayos ang sugat mo bago pa man mamaga o mainfeksyon.” Tumango ako, pero bago pa kami umalis sa sala ay mahigpit munang hinawakan ni Cael ang kamay naming dalawa. “Matutulog na po ba tayong lahat nang sabay-sabay? Baka po kasi kapag natulog ako, maglaho ulit kayo,” bulong niya, at p