All Chapters of The CEO's Hidden Son: Chapter 1 - Chapter 6

Sophia Elaine Rivera POVUmiikot na ang paningin ko. Ang bigat din ng bawat hakbang ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng hotel. Hindi ko na alam kung pang-ilang baso o bote ng alak ang nainom ko sa bar sa ibaba. Ang natatandaan ko lang, gusto kong lunurin 'yung boses ng nanay ni Jayson na paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Isang hamak na empleyado lang.Pumasok ako sa elevator, sumandal sa dingding, at pinindot ang floor kung saan alam kong may kwarto ako. O baka kwarto nina Jayson 'yun? Hindi ko na maisip nang maayos. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ng elevator, sumuray-suray ako palabas. Malabo na ang mga numero sa pinto.Huminto ako sa tapat ng isang pinto. May hawak akong card key na nakuha ko sa lamesa kanina sa bar bago ako umakyat, o baka naiwan ko sa bag? Tiningnan ko ang hawak ko. Card key nga. Idinikit ko iyon sa sensor. Click.​Bumukas. Ni hindi ko napansin na hindi man lang umilaw nang pula 'yung card reader. Pumasok ako sa madilim na kwarto. May kaunting liwan

Sophia Elaine Rivera POVNanginginig ang mga kamay ko habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa banyo ng ground floor. Inayos ko ang pinalantsa kong itim na slacks at sky blue na button-down shirt. Malinis, presentable, at mukhang propesyonal—eksaktong hitsura ng isang Executive Secretary na handang magtrabaho sa Cortez International Holdings.​"Kaya mo 'to, Elaine. Para kay Cael," bulong ko sa sarili ko bago huminga nang malalim.Iniwan ko si Cael doon sa nakuha kong apartment sa Mandaluyong kasama si Aling Nena—'yung kapitbahay kong nakiusap akong mag-babysit muna sa kanya. Umiyak pa nga si Cael kaninang umaga dahil naninibago sa ingay ng Maynila, kaya lalo akong nag-alala habang naiwan siya dun.​Sumakay ako sa elevator paakyat sa 25th floor kung nasaan ang executive boardroom. Pagpasok ko, may ilang department heads na ang nakaupo sa mahabang conference table."Good morning, Ms. Rivera. Pwesto ka na doon sa dulo, katabi ng projector. Ikaw ang kukuha ng minutes ng meeting nga

ENZO MATTEO CORTEZ POV Ilang sandali kaming natahimik. Mabigat ang hangin sa loob ng silid, tila dinadala ang katotohanang limang taon na niyang ibinaon at ngayon ay biglang lumutang, matalas, malinaw, at hindi na maikakaila. Tinitigan ko muna ang batang nakatayo pa rin sa labas ng salamin. Nakatalikod ito habang pinupulot ang kanyang kwaderno at mga krayolang nagkalat sa sahig. Ang bawat galaw niya, ang paraan ng pagyuko at pag-abot, ay tila kapareho ng aking sarili noong ako ay kasing-edad o kasing bata pa lamang niya. Pagkatapos ay ibinalik ko ang aking paningin kay Sophia, na nakatayo doon na parang naghihintay na sumabog ang aking galit. At marahil ay nararapat lang na magalit talaga ako. May bahagi ng pagkatao ko, ang bahaging laging naghahanap ng katotohanan at ayaw sa pagtatago, na gustong magtanong, humingi ng paliwanag, at ilabas ang damdaming unti-unting namumuo sa aking dibdib. Ngunit may isa pang bahagi, ang bahaging laging naghahap ng sagot sa aking mga katanongan