Todos los capítulos de ไหนบอกข้าไร้ยางอาย? แล้วเหตุใดท่านจึงตามไล่ล่าข้าถึงอารามชี!: Capítulo 11 - Capítulo 20

นางเงยหน้ามองดวงจันทร์นอกหน้าต่าง พลางคิดว่าหากนางตายไป จะมีสักกี่คนที่หลั่งน้ำตาให้? ฉีหลินเจ้าตัวเล็กคงจะร้องไห้เป็นคนแรกแน่ๆ ยังมีพี่หญิงรั่วซิง เสด็จแม่กุ้ยเฟย ส่วนเสด็จพ่อ... ภายนอกดูแข็งกร้าว ทว่าในใจอ่อนโยนนัก พี่เขยเองก็คงเสียใจทว่าคนผู้นั้นเล่า... คงจะไม่กระมัง? ในสายตาเขา นางเป็นเพียงสตรีเจ้าแผนการที่ใช้ฐานันดรทำเรื่องต่ำช้า หากนางตายไปจริง เขาคงจะรู้สึกเป็นสุขเสียมากกว่านางขดกายอันเย็นเยียบ จ้องมองจันทร์เสี้ยวอย่างเงียบงัน ไม่รู้เลยว่าบนหลังคาฝั่งตรงข้าม มีบุรุษชุดดำผู้หนึ่งกำลังจ้องมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเจ็บปวดเห็นสุ่ยอีอีสั่นสะท้านอยู่ในโรงฟืน อวิ๋นชีเฟิ่งแทบจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ อยากจะกระโดดลงไปอุ้มนางหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเขาต้องรอ... รอให้ศิษย์ในสำนักเตรียมการเส้นทางหนีให้พร้อมสรรพ เพื่อให้นางหนีไปได้อย่างปลอดภัยที่สุดอีอี... อดทนรออีกนิด ข้าจะช่วยเจ้าออกไปให้ได้ หลังจากนี้พวกเราจะไม่แยกจากกันอีกเลยเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู สุ่ยอีอีใจหายวูบ จ้องมองประตูที่ผุพังด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นประตูถูกถีบออกอย่างแรง องครักษ์ผู้หนึ่งตรงเข้ามาคว้าแขนนาลา

ท่านอ๋องสามในยามนี้ได้ประทับตราลงในหนังสือหย่าเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นอวิ๋นชีเฟิ่งอุ้มสุ่ยอีอีออกมา ในใจเขามีแต่ความโกรธแค้นจนรากฟันสั่น ทว่ากลับมิอาจทำสิ่งใดได้อวิ๋นชีเฟิ่งจ้องมองท่านอ๋องสามด้วยสายตาเย็นเฉียบ พลันโยนขวดยาในแขนเสื้อให้หลงซัน ฝ่ายหลังไม่ต้องถามความ รีบกดตัวท่านอ๋องสามให้กลืนยานั้นลงไปทันที"นี่คือ 'ยาบั่นทอนหฤทัย' (ชุยซินตาน) ที่มีเพียงข้าเท่านั้นที่มียาถอน หากปีใดเจ้าไม่ได้รับยาจากข้าทันท่วงที เจ้าจะต้องทนเจ็บปวดเจียนตายถึงเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน และสุดท้ายลำไส้จะเน่าเปื่อยตายอย่างอเน็จอนาถ" อวิ๋นชีเฟิ่งแสยะยิ้มเย็นชา "นับแต่นี้ไป หากข้าได้ยินข่าวลือที่ระคายหูเกี่ยวกับอีอีแม้เพียงนิด...""ท่านเจ้าสำนักอวิ๋น... ไม่ขอรับ! ไม่มีแน่นอน!" เมื่อรู้ว่าตนกลืนพิษร้ายเข้าไป ท่านอ๋องสามก็หน้าซีดเผือดขวัญหนีดีฝ่อ "ในเมื่อสุ่ยอีอีเป็นสตรีของท่าน... เปิ่นหวัง... อ๊ากก!"ท่ามกลางเสียงแค่นในลำคอของอวิ๋นชีเฟิ่ง กระบี่ในมือเขาก็พุ่งวาบออกไป ปาดผ่านปากของท่านอ๋องสาม ตัดเอาปลายลิ้นของมันออกไปส่วนหนึ่ง เมื่อกระบี่ที่อาบไปด้วยเลือดกลับคืนสู่มือเขา ท่านอ๋องสามก็ลงไปนอนดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวดบ

ภายในห้องเงียบสงัด ซานเหนียงรอให้สุ่ยอีอีเปิดปากเอ่ย ทว่าทันใดนั้นกลับมีเสียงตะโกนดังมาจากห้องใกล้ๆ บุรุษที่เคยหลับใหลอยู่สองวันเต็มพลันฟื้นคืนสติและร้องเรียกเสียงหลง"อีอี!"ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองของอวิ๋นชีเฟิ่งคือสุ่ยอีอี เมื่อเขาพบว่าตนเองนอนอยู่ในห้องของ "หอเมิ่งอวิ๋น" (เมิ่งอวิ๋นเก๋อ) ทว่ากลับไร้เงาสุ่ยอีอีข้างกาย ในใจเขาก็พลันลนลานกระวนกระวายเขาคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวกๆ พลันผลักประตูวิ่งพรวดออกมาซานเหนียงได้ยินเสียงจึงรีบเดินออกไปดู เมื่อเห็นอวิ๋นชีเฟิ่ง นางก็ตกใจนัก "ท่านเจ้าสำนัก เหตุใดท่านถึงวิ่งออกมาทั้งที่ไม่ได้สวมรองเท้าเช่นนี้เล่า?""อีอีเล่า? สตรีที่มาพร้อมกับข้าอยู่ที่ใด?" อวิ๋นชีเฟิ่งถามด้วยความร้อนรนในความทรงจำของนาง ท่านเจ้าสำนักผู้นี้สุขุมเยือกเย็นและองอาจเสมอมา ไฉนครานี้จึงดูทุลักทุเลและโวยวายเสียงดังเช่นนี้? ดูท่าองค์หญิงที่อยู่ในห้องนั้นคงไม่ใช่สตรีธรรมดาเสียแล้วซานเหนียงรีบนำทางอวิ๋นชีเฟิ่งไปยังห้องของสุ่ยอีอี นางรู้ความพอที่จะไม่เดินตามเข้าไปด้านในเมื่อเห็นร่างบางที่ซูบผอมอยู่บนเตียง อวิ๋นชีเฟิ่งรีบก้าวไปที่ข้างเตียง พลันเรียกขานเบาๆ "อีอี"สุ่ยอีอีบ

ภายในวังหลวงทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับนางไม่เคยจากไปไหน ทว่านางรู้ดีว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แม้ผู้คนในวังจะยังนอบน้อมต่อนาง ทว่านางก็รู้แจ้งใจว่าเบื้องหลังมีคนมากมายกำลังซุบซิบนินทาเรื่องงามหน้าของนางในโลกนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คมดาบของศัตรู แต่เป็น "ปากคน" เมื่อเรื่องราวถูกแพร่สะพัดออกไป มันก็ลุกลามประดุจโรคระบาดที่มิอาจหยุดยั้ง ยิ่งเล่ายิ่งผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงจนกู่ไม่กลับอุทยานหลวงยามนี้เขียวขจีไปด้วยกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ ทว่าสุ่ยอีอีกลับรู้สึกว่าหัวใจของนางยังคงถูกปิดตายอยู่ในเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ"อีอี..."เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากเบื้องหลัง นางหันกลับไปอย่างเฉยเมย เห็นสุ่ยเทียนสิงในชุดมังกรกำลังจ้องมองนางด้วยสายตาเปี่ยมเมตตา"เสด็จพ่อ" นางเรียกแผ่วเบาพลันยอบกายคารวะ"เจ้าไม่ต้องมากพิธี ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือยัง? เหตุใดจึงดูไม่สดใสเช่นนี้ ขาดเหลือสิ่งใดหรือไม่?" สุ่ยเทียนสิงมองดูบุตรสาวคนเล็กด้วยความเวทนาเพียงสามเดือนเศษๆ บุตรสาวที่เคยร่าเริงเฉลียวฉลาดกลับกลายเป็นเช่นนี้ พระองค์ทรงปวดร้าวพระทัยยิ่งนัก"หามิได้เจ้าค่ะ ไม่ขาดเหลือสิ่งใด อีอีสบา

ประตูห้องถูกถีบออกอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงกระแทกอันหนักหน่วง ในวินาทีต่อมา นางก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น เสื้อคลุมสีขาวผืนหนึ่งถูกคลุมทับกายนางไว้อย่างแผ่วเบาสุ่ยอีอีเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงอวิ๋นชีเฟิ่งที่ดวงตาแดงฉานกำลังรัวหมัดเท้าใส่หลี่อันจือที่ล้มกองอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่งนางไม่เคยเห็นอวิ๋นชีเฟิ่งในสภาพเช่นนี้มาก่อน เส้นผมที่เคยรวบไว้อย่างประณีตยามนี้ยุ่งเหยิงปลิวว่อน คุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนยามนี้กลับมิต่างจากนักเลงหัวไม้ ลงมืออย่างไร้กระบวนท่า ราวกับต้องการเพียงระบายโทสะให้สิ้นหลี่อันจือไม่นึกเลยว่าจะมีใครบังอาจบุกเข้ามา เขาถูกอวิ๋นชีเฟิ่งซ้อมจนสลบเหมือดไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะหลงจู๊และเสี่ยวเอ้อรวบรวมความกล้าเข้ามาห้ามทัพ เขาคงถูกอวิ๋นชีเฟิ่งฆ่าตายไปจริงๆ"องค์... องค์หญิงเจ้าคะ..."ลั่วเอ๋อร์ที่ถือชุดใหม่ยืนค้างอยู่ที่หน้าประตู นางตกใจกับภาพตรงหน้าจนแทบเสียสติ จนกระทั่งเห็นสุ่ยอีอีที่หน้าอาบด้วยคราบน้ำตาและดวงตาที่เหม่อลอย จึงได้สติรีบวิ่งเข้ามาหา"คุณชายอวิ๋น อย่าตีอีกเลยเจ้าค่ะ รีบดูอาการองค์หญิงก่อน! องค์หญิงเจ้าคะ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าลั่วเอ๋อร์เองเจ้าค่ะ ท่านรีบตอบข้าที"