Todos los capítulos de ไหนบอกข้าไร้ยางอาย? แล้วเหตุใดท่านจึงตามไล่ล่าข้าถึงอารามชี!: Capítulo 21 - Capítulo 25

อวิ๋นชีเฟิ่งเพียงยิ้มบางๆ และไม่ตอบคำถามลมแรงพัดโหมกระหน่ำในป่า ฝนที่อั้นมานานพรั่งพรูลงมาจากเมฆดำ หยาดฝนเม็ดโตตกลงมาชะล้างเส้นผมของสุ่ยอีอีจนเปียกชุ่มในพริบตาอวิ๋นชีเฟิ่งรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกมาคลุมกายให้นางทันที"อีอี ทางลงเขายังอีกไกลนัก พวกเราไปหลบฝนที่ถ้ำข้างหน้าก่อนเถิด!" เขาไม่รอคำตอบรีบอุ้มสุ่ยอีอีไว้ในอ้อมอก ใช้ร่างกายตนเองบังฝนให้นาง พลันมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าเส้นทางในป่าแฉะโคลน ประกอบกับฝนที่ตกหนักทำให้เดินลำบากยิ่งนัก สุ่ยอีอีรู้สึกได้ว่าฝีเท้าของอวิ๋นชีเฟิ่งเริ่มช้าลง ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับกระดาษ อาจเป็นเพราะความหนาวเหน็บจากน้ำฝน แม้แต่ริมฝีปากของเขาก็ยังเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ"ข้าตัวหนักมากใช่ไหม? ปล่อยข้าลงเถิด" เมื่อเห็นริมฝีปากที่เขียวช้ำของเขา สุ่ยอีอีจึงยอมเปิดปากเอ่ยอวิ๋นชีเฟิ่งยิ้มบางๆ "ทั่วทั้งใต้หล้าล้วนอยู่ในอ้อมแขนข้า เจ้าว่าหนักหรือไม่เล่า?"สุ่ยอีอีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงก่ำขึ้นมาเห็นท่าทางเขินอายของนาง อวิ๋นชีเฟิ่งก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ"ท่านกล้าพูดวาจาสามหาวเช่นนี้ได้อย่างไร ใต้หล้านี้เป็นของเสด็จพ่อ""อีอี สำหรับข้าแล้ว เจ้าก

ยามที่กึ่งหลับกึ่งตื่นเมื่อวาน เขาสัมผัสได้ว่าทุกอย่างไม่ใช่ภาพฝัน ยามนี้ยิ่งมั่นใจว่าในใจของอีอียังคงมีเขา และยังคงรักเขาอยู่"พี่ใหญ่ อีอีเล่า? ข้าจะไปหานาง" อวิ๋นชีเฟิ่งรีบลุกขึ้นยืน"ชีเฟิ่ง อีอีกลับอารามจิ้งอวิ๋นไปแล้ว และนางฝากข้ามาบอกเจ้าว่า เรื่องเมื่อวานคือวาสนาครั้งสุดท้ายระหว่างเจ้ากับนาง นับแต่วันนี้ไปนางจะไม่พบเจ้าอีก และขอโปรดอย่าไปรบกวนชีวิตนางเลย" หลงซิงเหย่ถอนหายใจ พลันพยุงร่างที่ยังโงนเงนของอวิ๋นชีเฟิ่งไว้ "น้องชาย บางเรื่องก็ไม่อาจฝืนบังคับได้นะ""ไม่หรอกพี่ใหญ่ ท่านไม่รู้... ข้ารักนาง และนางก็รักข้า" อวิ๋นชีเฟิ่งรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอก เขาไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้เลยเมื่อวานพวกเขายังรักกันปานนั้น เหตุใดไม่ถึงวัน นางกลับหลบหน้าไปไกลแสนไกลอีกแล้ว?"แต่นางไม่ใช่องค์หญิงสิบสามคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" แม้จะสงสารสุ่ยอีอี ทว่าหลงซิงเหย่ก็ต้องคิดถึงน้องชายตนเอง เขาอายุยังน้อย มีชื่อเสียงเกียรติยศ อนาคตควรจะสดใสปานนั้น... ดังที่สุ่ยอีอีกล่าวไว้ นางมีแต่จะทำให้เขาตกต่ำลง"ข้าไม่สนใจ! ข้ารู้เพียงว่าหากไม่มีนาง ชีวิตที่เหลือก็ไร้ความหมาย" ไม่ว่าสตรีที่ถูกหย่าหรือคำเยาะเย้ยใดๆ เ

ทว่าพอนึกได้ว่านางเป็นฝ่ายหลบหน้าเขาจริงๆ ทั้งยังให้พี่เขยไปเอ่ยวาจาตัดเยื่อใย สุ่ยอีอีจึงเงียบเสียงลง ยามนี้เขาต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะนางบีบคั้นเขาหรอกหรือ?"อีอี เจ้าไม่คิดว่าข้าฉลาดหรอกหรือ? อย่างน้อยข้าก็ได้พบเจ้า และได้รู้ว่าเจ้าไม่เคยลืมข้าเลย" อวิ๋นชีเฟิ่งหัวเราะออกมา ทว่ากลับไปสะเทือนบาดแผลจนต้องไอออกมาอย่างเจ็บปวดมือน้อยๆ ของสุ่ยอีอีลูบไล้หน้าอกเขาอย่างอ่อนโยนเพื่อช่วยให้เขาหายใจคล่องขึ้น "อย่าพูดเลยนะเจ้าคะ อย่าพูดอีกเลย ข้าจะรีบตามหมอหลวงมาทำแผลให้ท่าน ท่านต้องไม่เป็นอะไรนะ""อีอี ในใจเจ้ายังมีข้าอยู่ใช่ไหม?" ดวงตาของอวิ๋นชีเฟิ่งเปล่งประกายดำขลับด้วยความหวัง"ใช่! ข้าลืมท่านไม่ได้ ต่อให้ข้าเฝ้าบอกตัวเองว่าต้องลืมท่านให้ได้ ทว่าเพียงหลับตาลงท่านก็ปรากฏกายอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าข้าจะทำสิ่งใดก็เห็นเงาร่างของท่านเสมอ อวิ๋นชีเฟิ่ง ท่านวางยาพิษข้าใช่หรือไม่? ยาพิษชนิดที่ทำให้ข้าคิดถึงแต่เพียงท่าน?" เมื่อมองใบหน้าซีดเผือดของบุรุษในอ้อมกอด สุ่ยอีอีจึงตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมานางเพียงแค่ดื้อรั้นกับตนเอง ทั้งที่ลืมไม่ได้แต่กลับพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะลืม นอกจากจะทำร้ายตนเองแล้ว