Semua Bab บังเอิญ(รัก) นายแบบตัวป่วน: Bab 11 - Bab 20

เมย์มองเพื่อน "แล้วยังไง?" "ก็คิดว่าถ้าย้ายไปห้องใหญ่กว่า โต๊ะทำงานก็จะใหญ่กว่า มีพื้นที่มากกว่า..." เมเปิ้ลพูดช้าๆ "และถ้าแฟนแกแวะมาหาบ่อยๆ ก็จะไม่อึดอัดเท่านี้" เมย์แข็งทื่อ "เมเปิ้ล ริวไม่ได้มาห้องนี้บ่อยขนาดนั้น" "ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมามาสามครั้ง" "เราแค่ทำงานด้วยกัน…" "และทุกครั้งอยู่ถึงทุ่

ทั้งคู่เงียบอยู่ด้วยกัน มองออกไปนอกหน้าต่าง สักพักริวพูดขึ้น เสียงเบาในความเงียบ "เมย์" "คะ" "ริวดีใจที่แว่นแตกวันนั้น" เมย์หันมามองเขาอย่างเร็ว ดวงตาของเขาอยู่ที่หน้าต่าง ไม่ได้มองเธอ แต่มุมปากกระดิกขึ้นเล็กน้อย เมย์มองหน้าเขาอยู่ครู่ แล้วก็หันกลับไปมองหน้าต่าง "เมย์ก็ดีใจค่ะ" เธอพูดเบาๆ "ถึง

ภาค: "ริวมันดูแลคนที่เขารักได้ดีกว่าใครที่ผมรู้จักครับ แต่ถ้าอยากรู้มากกว่านั้น คุยกับผมได้ตรงๆ เลยนะครับ ผมอยู่ร้านกาแฟชั้นล่างตึก A อยู่" รอสักพัก คิริน: "โอเคค่ะ สักครู่นะคะ" ภาควางโทรศัพท์ลง สั่งกาแฟเพิ่มอีกแก้ว สิบนาทีต่อมา คิรินเดินเข้ามาในร้าน ผมยาวสีดำเรียบร้อย เสื้อสีชมพูอ่อน ถือหนังสื

"หนูเมย์กินได้ทุกอย่างไหม?" คุณแม่ถาม "ได้ทุกอย่างเลยค่ะ" "ดีจัง ส่วนริวเขากินยากมากเลย ตั้งแต่เด็กชอบอาหารเฉพาะบางอย่างเท่านั้น" คุณแม่พูดพลางตักข้าวให้เมย์ ริวไม่ขัด "ตอนเด็กๆ มีอยู่ช่วงหนึ่งกินแต่ข้าวกับไข่เจียวทุกวันเลยนะ ประมาณสามเดือน" คุณแม่เล่า เมย์มองริว "จริงเหรอคะ?" ริวจิบน้ำ "ตอนนั

ตอนที่ 12 : ความกลัว สัปดาห์ที่สามของเดือน มหาลัยไอต้าเข้าสู่ช่วงกลางเทอม นักศึกษาเริ่มตึงเครียดตามวงจรที่เกิดขึ้นซ้ำทุกปี ห้องสมุดเต็มตั้งแต่เช้า โรงอาหารยาวกว่าปกติ ใบหน้าคนส่วนใหญ่มีรอยเหนื่อยติดอยู่ แต่ชีวิตของเมย์รู้สึกต่างออกไปจากช่วงเวลาเดียวกันของปีก่อนๆ ปีก่อนๆ กลางเทอมคือช่วงที่เธอนั่ง