Mag-log inจากความบังเอิญ… ที่ไม่ควรเกิดขึ้น แต่กลับทำให้ใจเราเต้นแรง …จากจุดเริ่มต้นของเรื่องราว จากความบังเอิญ ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
view moreริว: "ได้ครับ อีกสิบห้านาทีเจอกันครับ" ริวเก็บโทรศัพท์ลง แล้วรีบเดินไปทางคอนโด โรงอาหารตึก A เมย์นั่งรออยู่แล้ว บนโต๊ะมีข้าวต้มสองจานวางอยู่ ริวเดินเข้ามา นั่งลงตรงข้าม "สั่งข้าวต้มมาให้แล้วค่ะ" "ขอบคุณครับ" ทั้งคู่กินข้าวด้วยกันในเช้าวันธรรมดา บทสนทนาไหลไปตามธรรมชาติ เรื่องนิยายที่เมย์เขียน
"ฟังดูดีเลยครับ" "แต่เมย์ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นยังไงค่ะ" เมย์พูดตรง "แต่เมย์ก็อยากลองค่ะ" "เมย์ก็ทำแบบนั้นกับทุกเรื่องนะ" เมย์ยิ้ม "ก็ริวสอนมาหนิคะ" "ริวไม่ได้สอนครับ แค่อยู่ด้วยกันจนทำเหมือนกัน" "ก็นั่นแหละที่สอนค่ะ" ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตูมหาลัยในคืนที่อากาศเย็นสบาย ริวมองเธอสักครู่ แล้วก็
"ฉันอ่านในคืนเดียวค่ะ" สาวคนหนึ่งพูด "แล้วก็ส่งให้เพื่อนที่เพิ่งเลิกกับแฟนอ่าน บอกว่าความรักมันยังเป็นไปได้ค่ะ" "ตอนที่พระเอกบอกว่าเขารักนางเอก" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด "มันตรงและเรียบง่ายมาก ผมก็อยากพูดแบบนั้นกับใครสักคน" "นางเอกในเรื่องมันคือฉันเลยค่ะ" สาวอีกคนพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ที่รู้สึกว่าตัวเอง
"และทุกอย่างที่กำลังจะเริ่มต้นครับ" ภาคพูดเงียบๆ คิรินเงียบอยู่สักครู่ แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ภาคเก็บความทรงจำนั้นไว้นานมาก เมย์มองรอบโต๊ะ ริวนั่งข้างๆ เธอ มือสองข้างวางบนโต๊ะ ใกล้กับมือเธอ ภาคกำลังตัดเค้กอย่างไม่เป็นระเบียบ ภูมิมองอยู่ด้วยสีหน้าที่บอกว่ากังวลเรื่องการตัดที่ไม่เท่ากัน ส่วนเมเ
ตอนที่ 4 : เมื่อข่าวลือกลายเป็นเรื่องจริงที่ต้องรับมือ และคนที่ไม่คาดคิดก้าวเข้ามายืนข้าง เช้าวันพฤหัสบดี เมย์เดินเข้าโรงอาหารตึก A พร้อมกับเมเปิ้ลและคิริน ถือถาดข้าวต้มกับชาร้อน ตั้งใจจะนั่งโต๊ะมุมที่สามคนชอบนั่งประจำ แต่พอเดินเข้ามาในโรงอาหาร เมย์สังเกตว่ามีสายตาบางคู่มองมาทางเธอ ไม่ใช่แบบที่เ
ตอนที่ 3 : ข่าวลือ แฟนคลับ และคนที่เดินเข้ามาในวงกว้างกว่าที่ตั้งใจเช้าวันจันทร์มหาวิทยาลัยไอต้าในยามเช้าคึกคักตามเคย นักศึกษาเดินขวักไขว่ระหว่างตึก เสียงพูดคุยและเสียงล้อกระเป๋าลากดังประสานกัน กลิ่นกาแฟจากร้านในโถงตึก A ลอยออกมาไกลพอที่จะชวนให้อยากแวะเมย์เดินเข้ามาในมหาลัยตามเวลาปกติ แว่นกรอบน้ำ
ตอนที่ 2 : เบอร์โทร แว่นใหม่ และคนที่ไม่ควรจำ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นตอนสี่ทุ่มครึ่ง เมย์กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงในหอพัก หนังสือภาษาญี่ปุ่นเปิดค้างอยู่ตรงหน้า ดินสอหนีบอยู่ที่หู แต่สายตาไม่ได้จ้องที่บรรทัดไหนจริงๆ สักพักใหญ่แล้ว เพราะสมองมันวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ในห้องสมุดตลอดช่วงบ่าย เธอหย
ตอนที่ 1 : ชั้นวางหนังสือและปาฏิหาริย์ที่ไม่ได้ตั้งใจ แสงยามบ่ายคล้อยสาดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัยอินเตอร์เนชันแนล เทคโนโลยี แอนด์ อาร์ตส์ หรือที่นักศึกษาทุกคนเรียกกันติดปากว่า "ไอต้า" ทำให้แสงสีทองอ่อนๆ ส่องลงมาบนแถวชั้นหนังสือที่เรียงรายสูงเกือบถึงเพดาน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นแ