Alle Kapitel von ภรรยาชอบแกล้งตาย? งั้นผมจะทำให้มันเป็นจริง: Kapitel 1 – Kapitel 10

ข้อความก่อนหน้านั้นฉันไม่ได้ตอบเลยสักข้อความ ตอบเพียงข้อความสุดท้ายเท่านั้น“คนตายไปแล้ว ยังจะโกรธอะไรได้อีก?”พูดจบ ฉันก็วางโทรศัพท์ลง แล้วเริ่มเก็บข้าวของของเสิ่นเนี่ยนหรูที่ยังเหลืออยู่ในบ้านตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันแทบจะอยู่แต่ในเมืองที่เธอประสบอุบัติเหตุเล่นสกี เพื่อตามหาร่องรอยของเธอ จนแทบไม่ได้กลับบ้านเลยภายในห้องนอน นอกจากเตียงแล้ว แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนักพอเปิดตู้เสื้อผ้าออก ฉันก็ชะงักค้างอยู่กับที่เสื้อผ้าของเสิ่นเนี่ยนหรูในตู้หายไปกว่าครึ่ง ที่เหลืออยู่แทบทั้งหมดเป็นเสื้อผ้าที่ใส่ไม่ได้ในฤดูกาลนี้น้ำตาของฉันไหลลงมาทันที ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองออกมาเบา ๆตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เพื่อค้นหาร่องรอยของเธอ ฉันแทบจะอาศัยอยู่บนภูเขาหิมะ มีเพียงตอนที่ร่างกายไม่ไหวจริง ๆ เท่านั้นถึงจะกลับบ้านมาพักผ่อนสักหน่อยแต่ในช่วงวันที่ฉันใกล้จะพังทลาย เสิ่นเนี่ยนหรูกลับแอบกลับมาที่บ้านหลายครั้งเพื่อขนของของตัวเองออกไปฉันเปิดกล้องวงจรปิดในบ้าน แล้วดึงภาพบันทึกของเดือนที่ผ่านมาออกมาเปิดดูแบบเร่งความเร็วต้นเดือน เสิ่นเนี่ยนหรูควงแขนซ่งฉีเฟิงเดินเข้ามาในบ้าน สองชั่วโมงต่อมาเธอ

“สมน้ำหน้า! ไม่รู้จริง ๆ ว่าบนโลกนี้ทำไมถึงมีผู้หญิงใจร้ายแบบนี้อยู่ได้!”ยิ่งด่าเขาก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น ฉันรีบห้ามไว้ทันที “พอได้แล้ว วันนี้เป็นงานศพภรรยาของฉันนะ ฉันควรจะเสียใจถึงจะถูกสิ”พูดจบ ฉันก็เดินไปส่องกระจกในห้องน้ำ ไม่ล้างหน้าไม่แปรงฟัน ตั้งใจทำให้ตัวเองดูเศร้าซึมและทรุดโทรมหลังจากให้สวี่หยางยืนยันว่าฉันดูโทรมและอิดโรยมากพอแล้ว พวกเราสองคนก็ออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงานศพด้วยกันระหว่างทาง ฉันยื่นแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกคลิปวิดีโอซึ่งพิสูจน์ว่าเสิ่นเนี่ยนหรูยังมีชีวิตอยู่ให้สวี่หยาง พร้อมกำชับให้เขาเปิดตามสัญญาณของฉันหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันถึงได้ส่งสถานที่จัดงานศพให้ทุกคนพร้อมกันคนแรกที่มาถึงคือเสิ่นหว่าน เธอสวมเดรสสีดำลงจากรถ เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน รับดอกไม้ผ้าสีขาวดอกหนึ่งไปติดที่แขนเสื้อ ก่อนจะกล่าวแสดงความเสียใจอย่างเป็นพิธีว่า “ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ”จากนั้นก็เป็นบรรดาญาติและเพื่อนฝูงที่ยังไม่รู้ความจริงทยอยกันมาความโศกเศร้าของพวกเขาออกมาจากใจจริง จนทำให้หัวใจของฉันปวดหน่วงขึ้นมาเสิ่นเนี่ยนหรู การที่เธอแกล้งหายตัวไป ทำร้ายจิตใจของผู้คนไปมากแค่ไหนกันนะ

“ถ้าอยากกู้คืนทะเบียนบ้าน คุณก็ยังต้องให้ผมออกหน้าอยู่ดี เสิ่นเนี่ยนหรู ผมให้คุณเลือกสองทาง”พูดจบ ฉันก็ยื่นข้อตกลงหย่าให้เธอฉบับหนึ่ง“เซ็นมันซะ แล้วคุณจะกลับมามีตัวตนตามกฎหมายได้อีกครั้ง ถ้าไม่เซ็น ก็ใช้ชีวิตเป็นคนไร้ทะเบียนต่อไปแล้วกัน”เสิ่นเนี่ยนหรูโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด เธอกระชากข้อตกลงหย่าไปเปิดดูตรงหัวข้อแบ่งทรัพย์สิน ก่อนจะฟาดข้อตกลงหย่าลงกับพื้นอย่างแรงทันที“ทำไมฉันต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่าด้วย?”ใบหน้าของเสิ่นเนี่ยนหรูแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง สีหน้าดูน่ากลัวอย่างยิ่งเมื่อก่อนฉันกลัวเวลาเห็นเธอโกรธมาก แต่ตอนนี้พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ ในหัวฉันกลับนึกถึงคำคำหนึ่งขึ้นมาเท่านั้นดุแต่เปลือกทั้งที่ในมือไม่มีไพ่ต่อรองสักใบ แต่ยังคิดจะเอาเปรียบฉันอีกฉันแค่นหัวเราะเย็นชา “ก็เพราะตอนนี้คุณเป็นคนไร้ทะเบียนไง แล้วก็เพราะคุณนอกใจผม!”เธอจ้องฉันด้วยสายตาเย็นชา ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “ฉันนอกใจตรงไหน? ก็แค่ค้างคืนกับเพื่อนสมัยเด็กเท่านั้นเอง”“พวกเราไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย”สายตาของเราประสานกัน ฉันมองเห็นความลำพองใจในดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน“ผิงชวน ถ้าฉันเ

ยังไงก็ต้องร่วมงานกันอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธเสิ่นหว่านจอดรถหน้าร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งพอเห็นชื่อร้านหม้อไฟ ฉันก็ชะงักไปเล็กน้อยเสิ่นหว่านยืนอยู่ด้านหลังฉัน “เหม่ออะไรอยู่? คุณไม่ได้ชอบกินหม้อไฟเหรอ?”“ผมไม่ได้กินมาแล้วสี่ปี...”ตลอดสี่ปีที่อยู่กับเสิ่นเนี่ยนหรู เธอกินเผ็ดไม่ได้ ฉันเลยไม่เคยเข้าร้านหม้อไฟอีกเลยเสิ่นหว่านดึงแขนฉันเบา ๆ แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “งั้นวันนี้ถือเป็นการฉลองที่คุณหย่าแล้ว ฉันเลยพาคุณมากินหม้อไฟที่ไม่ได้กินมานานไง”ฉันเองก็หัวเราะออกมา แล้วสั่งอาหารเต็มโต๊ะโดยไม่ลังเลระหว่างกินข้าว พวกเราก็คุยกันเรื่องความร่วมมือในช่วงต่อไป บรรยากาศเป็นไปอย่างราบรื่นและพอใจทั้งสองฝ่ายพอกินข้าวเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้วเสิ่นหว่านยังยืนกรานจะไปส่งฉันถึงบ้านแต่พอถึงบ้าน ก็เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูทันทีเสิ่นเนี่ยนหรูนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูวิลล่า หนาวจนตัวสั่น พอเห็นฉัน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที“ผิงชวน คุณกลับมาแล้ว!”ฉันเลิกคิ้วขึ้น ไม่รู้ว่าเธอกำลังเล่นไม้อะไรอีก“เสิ่นเนี่ยนหรู คุณมาทำอะไรอยู่หน้าบ้านผม?”เธอวิ่งเหยาะ ๆ เ

ฉันพยักหน้า ก่อนเป็นฝ่ายจับมือเธอขึ้นมา “ช่วงทดลองคบสามเดือนนะ จะได้เลื่อนสถานะหรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของคุณแล้ว”เสิ่นหว่านพยักหน้ารัว ๆ“งานวันนี้ก็เสร็จแล้วพอดี เราไปกินหม้อไฟกันอีกไหม?”อาจเป็นเพราะไม่ได้กินหม้อไฟมานานถึงสี่ปี ฉันเลยเหมือนจะคลั่งหม้อไฟไปแล้วจริง ๆทุกสองสามวันต้องไปกินสักมื้อ ไม่ได้กินเมื่อไหร่ก็รู้สึกทรมานใจเสิ่นหว่านกินหม้อไฟเป็นเพื่อนฉันมานานแล้ว แต่เธอไม่มีท่าทีเบื่อเลยสักนิด ทุกครั้งยังคอยพาฉันไปร้านหม้อไฟร้านใหม่ ๆ เพื่อชิมรสชาติที่แตกต่างกันอยู่เสมอวันนี้ก็เหมือนกัน“พอดีฉันเจอร้านดี ๆ อีกร้านหนึ่ง เดี๋ยวพาคุณไปเอง”แต่เพิ่งเดินออกจากประตูบริษัท ก็มีร่างหนึ่งทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฉันทันที“โจวผิงชวน ขอร้องล่ะ ช่วยไปตามหาเนี่ยนหรูหน่อยเถอะ! เธอหายตัวไปสามวันแล้ว! ผมหาเธอไม่เจอจริง ๆ!”ดวงตาของซ่งฉีเฟิงแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด เขาเอาแต่โขกศีรษะไม่หยุด ขอร้องให้ฉันช่วยตามหาเสิ่นเนี่ยนหรูฉันขมวดคิ้ว แล้วรีบหลบออกไปทันที“ซ่งฉีเฟิง คุณลุกขึ้นก่อน แล้วค่อยบอกมาดี ๆ ว่าเสิ่นเนี่ยนหรูเป็นอะไรไปกันแน่?”ซ่งฉีเฟิงดูโทรมอย่างมาก ทั้งคนตกอยู่ในความตื่นตร