บทที่ 4

“สมน้ำหน้า! ไม่รู้จริง ๆ ว่าบนโลกนี้ทำไมถึงมีผู้หญิงใจร้ายแบบนี้อยู่ได้!”

ยิ่งด่าเขาก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น ฉันรีบห้ามไว้ทันที “พอได้แล้ว วันนี้เป็นงานศพภรรยาของฉันนะ ฉันควรจะเสียใจถึงจะถูกสิ”

พูดจบ ฉันก็เดินไปส่องกระจกในห้องน้ำ ไม่ล้างหน้าไม่แปรงฟัน ตั้งใจทำให้ตัวเองดูเศร้าซึมและทรุดโทรม

หลังจากให้สวี่หยางยืนยันว่าฉันดูโทรมและอิดโรยมากพอแล้ว พวกเราสองคนก็ออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงานศพด้วยกัน

ระหว่างทาง ฉันยื่นแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกคลิปวิดีโอซึ่งพิสูจน์ว่าเสิ่นเนี่ยนหรูยังมีชีวิตอยู่ให้สวี่หยาง พร้อมกำชับให้เขาเปิดตามสัญญาณของฉัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันถึงได้ส่งสถานที่จัดงานศพให้ทุกคนพร้อมกัน

คนแรกที่มาถึงคือเสิ่นหว่าน เธอสวมเดรสสีดำลงจากรถ เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน รับดอกไม้ผ้าสีขาวดอกหนึ่งไปติดที่แขนเสื้อ ก่อนจะกล่าวแสดงความเสียใจอย่างเป็นพิธีว่า “ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ”

จากนั้นก็เป็นบรรดาญาติและเพื่อนฝูงที่ยังไม่รู้ความจริงทยอยกันมา

ความโศกเศร้าของพวกเขาออกมาจากใจจริง จนทำให้หัวใจของฉันปวดหน่วงขึ้นมา

เสิ่นเนี่ยนหรู การที่เธอแกล้งหายตัวไป ทำร้ายจิตใจของผู้คนไปมากแค่ไหนกันนะ

วันนี้ เธอต้องชดใช้คืนทีละนิดทีละหน่อย

จากนั้นก็มาถึงคิวของบรรดาเพื่อนสนิทที่เธอเรียกว่ากัลยาณมิตรเหล่านั้น

สีหน้าของแต่ละคนดูแย่ยิ่งกว่ากัน ตอนรับดอกไม้ผ้าจากมือฉัน มือยังสั่นเล็กน้อยด้วยซ้ำ

กระทั่งในที่สุดก็มีคนหนึ่งดึงฉันไปคุยด้านข้าง

“พี่เขย! รีบยกเลิกงานเถอะ! เนี่ยนหรูไม่ได้ตายสักหน่อย! หลายวันที่ผ่านมาเธอตามหาพี่จนแทบคลั่งแล้ว! พี่ไม่เห็นประกาศตามหาคนในทีวีหรือไง?”

ฉันกะพริบตา ก่อนฝืนเค้นน้ำตาออกมาสองหยดอย่างยากลำบาก

“ไม่ต้องปลอบฉันหรอก ประกาศตามหาคนนั่นซ่งฉีเฟิงเป็นคนลงเอง”

“คนตายแล้วไม่มีวันฟื้นคืนชีพ ฉันจะไม่ยึดติดกับความหวังว่าเธอยังมีชีวิตอยู่อีกแล้ว”

เธอยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ฉันรีบส่งสายตาให้สวี่หยาง สวี่หยางจึงรีบดึงตัวเธอไปนั่งลงทันที

เมื่อเห็นว่าคนมางานเกือบครบแล้ว ฉันก็เดินขึ้นเวทีไปปรับไมโครโฟน

“ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาจากตารางอันยุ่งเหยิงมาร่วมงานศพของภรรยาผู้ล่วงลับของผม...”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงตะโกนต่ำ ๆ ขัดขึ้นมาก่อน

“โจวผิงชวน! คุณบ้าไปแล้วหรือไง? ผมบอกแล้วว่าเนี่ยนหรูยังไม่ตาย!”

ซ่งฉีเฟิงยืนอยู่ตรงทางเข้า ดวงตาจ้องมองฉันอย่างดุดันและแข็งกร้าว

“คุณยังเป็นสามีของเธออยู่หรือเปล่า? เนี่ยนหรูหายตัวไปแค่สามเดือน ยังหาตัวไม่เจอเลย แต่คุณกลับจัดงานศพให้เธอ! ผมไม่ยอม!”

ฉันมองไปด้านหลังของเขา แต่ไม่เห็นเงาของเสิ่นเนี่ยนหรูเลย

มาถึงขั้นนี้แล้ว เสิ่นเนี่ยนหรูก็ยังไม่ยอมปรากฏตัวออกมาด้วยตัวเองอยู่ดี

ฉันมองซ่งฉีเฟิงจากบนเวทีด้วยสายตาเย็นชา ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “คุณไม่ยอมงั้นเหรอ? คุณมีสิทธิ์อะไรมาไม่ยอม? คุณเองก็เพิ่งพูดไม่ใช่เหรอ ว่าผมต่างหากที่เป็นสามีของเธอ”

ซ่งฉีเฟิงเบิกตากว้าง ดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา “คุณใจร้ายได้ขนาดนี้เลยเหรอ? เนี่ยนหรูรักคุณหมดหัวใจ แต่คุณกลับพูดว่าเธอตายแล้วง่าย ๆ แบบนี้!”

“ถ้าเกิดเธอยังไม่ตายล่ะ?”

สายตาของฉันหยุดอยู่ที่รอยดูดสีแดงบนลำคอของเขา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย “ต่อให้เธอยังไม่ตาย ผู้หญิงที่นอกใจก็ไม่คู่ควรให้ผมเสียแรงเสียใจอีกแล้ว”

ทันทีที่พูดจบ ฉันก็ให้คนพาซ่งฉีเฟิงออกไปด้านข้าง ก่อนจะดำเนินพิธีงานศพต่อไป

ฉันเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพูด ก็มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า สภาพแต่งตัวมอมแมม รูปร่างผอมซูบ

เธอยืนอยู่ตรงทางเข้า ก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสะอื้น “ที่รัก ฉันยังไม่ตาย ฉันกลับมาแล้ว”