ในตอนที่โปรแกรมบอกว่าฉันสามารถกลับไปได้แล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาเลยแม้แต่น้อยมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในหนถัดมา ฉันก็กำลังนอนจ้องมองเพดานโรงพยาบาลสีขาวสะอาดตา เสียงสัญญาณเครื่องมือแพทย์ดังติ๊ดๆ อยู่ข้างตัว และในลำคอก็รู้สึกแสบร้อนราวกับว่าฉันได้นอนหลับใหลไปนานหลายปีพยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นว่าฉันฟื้นได้สติแล้วจึงรีบถลันเข้ามาหาทันที"คุณปลอดภัยดีแล้วนะคะ" เธอพูด "คุณติดอยู่ในเหตุระเบิดที่ท่าเรือน่ะค่ะ โซเฟีย เลน ไม่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นนะคะ"นิ้วมือของฉันจิกแน่นเข้าหากันบนผ้าปูเตียงโซเฟียตายไปแล้วจริงๆก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดปากพูดอะไร พยาบาลก็เสริมขึ้นอีกว่า "แต่ยังมีผู้รอดชีวิตอีกคนหนึ่งนะคะ เป็นเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าลูก้าค่ะ เขาเพิ่งฟื้นได้สติเมื่อช่วงเช้านี้เอง"ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกลูก้ายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับไม้เท้าค้ำยัน ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและซูบผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก แต่เขายังคงมีชีวิตอยู่ ยามเมื่อสายตาของเราประสานกัน เขาก็ส่งยิ้มบางๆ มาให้"คราวนี้" เขาพูดขึ้น "บางทีพวกเราอาจจะได้เป็นตัวเอกของเรื่องจริงๆ แ
閱讀更多
