All Chapters of สามีบ่าวของข้าช่างดุยิ่งนัก: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อกลับมาถึงเรือนนางก็บอกเล่าเรื่องน่ายินดีนี้ให้กับเซียวเหวินได้ฟังอย่างมีความสุข อีกทั้งยังสั่งให้ท่านหมอใช้ยาที่ดีที่สุดมาบำรุงเซียวเหวินอีกด้วย ชายหนุ่มรู้สึกซาบซึ้งใจมากที่นางไม่คิดทอดทิ้งเขา อีกทั้งยังปกป้องเขาเอาไว้อย่างสุดกำลัง เพราะท่านหมอรักษาอย่างตั้งใจ อีกทั้งยังได้กำลังใจที่ดีจากนางด้วย หลายวันต่อมาอาการบาดเจ็บของเขาก็หายสนิทจนสามารถกลับมาเดินเหินได้เหมือนปกติเย็นวันนั้นหลังจากที่กินอาหารมื้อเย็นกันจนอิ่มหนำแล้ว มู่ชิงก็ไปอาบน้ำและเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เมื่อออกมานางก็พบว่ายามนี้เซียวเหวินกำลังนั่งอยู่บนเตียง เขาไม่ได้สวมเสื้อตัวบนเอาไว้ เพียงสวมกางเกงตัวหลวมบางเบาเอาไว้ตัวหนึ่งเท่านั้น เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาของหญิงสาวพลันทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดมู่ชิงยกยิ้มมุมปากเบาๆ นางเดินเข้าไปหาสามีของตนที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวบางลากไล้ไปตามมัดกล้ามแน่นตึงตรงหน้าอกของสามีหนุ่ม แล้วจึงเลื่อนต่ำลงมาขยำขยี้แก่นกายใหญ่โตที่บัดนี้เริ่มตื่นตัวขยายขนาดแข็งขืนขึ้นมาสู้มืออีกครั้งด้วยความร้อนรุ่ม"อาเหวิน เจ้าช่างหล่อเหลายิ่งนัก"มู่ชิงเอ่ยจบก็ค่อยๆ ขยับกายอันเย้ายว

มู่ชิงพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที นางหันขวับไปมองเซียวเหวินก่อนจะพบว่าตอนนี้เขากำลังถูกพวกทหารจับกุมตัวเอาไว้ โดยมีเว่ยลู่เป็นคนสั่งการ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี จึงแอบสังเกตมองเว่ยลู่ด้วยความสงสัยก่อนจะมองเห็นสีหน้าสะใจของเขาหญิงสาวพลันตื่นตระหนก หรือว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเว่ยลู่?เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางขยับตัวจะเข้าไปช่วยเซียวเหวิน แต่กลับถูกเว่ยลู่คว้าแขนเอาไว้ มู่ชิงสะบัดมือออกอย่างแรงก่อนจะเอ่ยกับเขา“ท่านอ๋องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน เซียวเหวินเป็นเพียงบ่าวจะลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ไปเพื่ออะไร?”“เจ้าคิดเข้าข้างบ่าวของตนเองหรือ เห็นอยู่ว่ามันทำให้ฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บ เร็วเข้า! พวกเจ้า รีบไปตามหมอหลวงมาตรวจดูอาการของฝ่าบาท”สิ้นคำของเว่ยลู่เหล่าบ่าวไพร่ก็รีบไปตามท่านหมออย่างรวดเร็ว เว่ยฮ่องเต้ถูกกงกงประคองให้เข้าไปพักด้านใน ส่วนเซียวเหวินก็ถูกลากตัวมาที่กลางลานเรือนจวนอ๋อง มู่ชิงที่เห็นจึงรีบวิ่งตามเข้ามาด้วยความร้อนใจมู่หว่านที่มองดูเหตุการณ์อยู่ริมหน้าต่างห้องหอพลันยกยิ้มมุมปาก นางจะรอดูว่าคราวนี้มู่ชิงจะช่วยบ่าวรับใช้ของตนได้อย่างไร คิดจะอยู่เหนือกว่านางอย่างนั้น

หลังจากที่จัดการเรื่องราวต่างๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว เว่ยฉีเหวินก็ทูลต่อบิดาของตนว่าเขาจะแต่งงานกับมู่ชิง อีกทั้งยังบอกว่าก่อนหน้านี้เขาและนางได้เป็นสามีภรรยากันเรียบร้อยแล้ว เว่ยฮ่องเต้และหวังฮองเฮานั้นก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะอย่างไรเสียชาติกำเนิดของมู่ชิงก็ดียิ่ง บิดาของนางก็ดำรงตำแหน่งท่านราชครู น้องสาวต่างมารดาก็ได้เป็นถึงพระชายาชินอ๋อง เมื่อความคิดเห็นตรงกันแล้ว จึงรับสั่งให้มีกำหนดการจัดงานแต่งงานในทันทียามนี้ทั่วทั้งจวนตระกูลมู่ถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงชาดและโคมไฟมงคล เสียงดนตรีบรรเลงเพลงมงคลแว่วลอยมาตามสายลมตั้งแต่ยามเช้าตรู่ ในเรือนนอนของมู่ชิงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานดอกกล้วยไม้ หญิงสาวนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ ใบหน้าของนางงดงามหมดจดราวกับสลักจากหยกเนื้อดี ดวงตากลมโตทอประกายความสุขระคนตื่นเต้น ริมฝีปากบางแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสดดุจผลอิงเถาหญิงอาวุโสและแม่สื่อผู้มีดวงชะตาเป็นมงคลกำลังช่วยกันปรนนิบัติแต่งกายให้นาง ชุดแต่งงานของมู่ชิงทำจากผ้าไหมซูโจวสีแดงมงคล ปักลายหงส์เหินคู่มังกรด้วยเส้นไหมทองคำแท้อย่างประณีต ทุกฝีเข็มสะท้อนถึงความตั้งใจและพระเมตตาของหวังฮองเฮาท

เว่ยฉีเหวินกัดฟันกรอด เร่งความเร็วช่วงล่างจนสะโพกสอบแทบเคล็ด เขากระแทกเน้นย้ำไปยังจุดเร้นลับที่สุดของนางติดต่อกันหลายครั้งอย่างรุนแรง ก่อนที่มู่ชิงจะกรีดร้องลั่น กายบางกระตุกเกร็งระรัว ร่องสวาทบีบขมิบตอดรัดแก่นกายยักษ์เอาไว้แน่นพร้อมกับฉีดปล่อยน้ำหวานสีใสออกมาจนเปียกชุ่ม ชายหนุ่มร้องคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่า เขาอัดสะโพกกระแทกเข้าไปให้ลึกที่สุดและค้างเอาไว้ ก่อนจะปลดปล่อยน้ำเชื้ออุ่นร้อนสีขาวขุ่นระลอกใหญ่ พุ่งฉีดอัดเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของกายภรรยาหยดแล้วหยดเล่าสองร่างเหนื่อยหอบหายใจรดกันท่ามกลางม่านมุ้งที่โรยตัวลงมาปิดกั้นโลกภายนอก ลมหายใจอุ่นและหยาดเหงื่อผสานรวมเป็นหนึ่ง สองร่างทิ้งตัวลงกอดก่ายกันบนเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อนทว่าอิ่มเอมในรสสวาทที่แสนตราตรึงราตรีอันยาวนานยังคงดำเนินต่อไป เพลิงปรารถนาที่เพิ่งมอดดับไปได้เพียงชั่วก้านธูปไหม้กลับถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายคาวหวานของน้ำรักที่คละคลุ้งอยู่บนผ้าปูที่นอนและหยาดเหงื่อที่โซมกายมิได้ทำให้คนทั้งสองรู้สึกเหน็ดเหนื่อย ตรงกันข้ามมันกลับเป็นดั่งสุราฤทธิ์แรงที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัวขึ้นมามากกว่าเก่ามู่ชิงนอน

สามวันต่อมา ก็เป็นวันที่มู่ชิงและเว่ยฉีเหวินจะต้องเดินทางไปไหว้พระบนเขาตามที่เว่ยฮ่องเต้มีหมายกำหนดการเอาไว้ การเดินทางครั้งนี้เว่ยลู่และมู่หว่านก็ร่วมเดินทางไปด้วยเช่นเดียวกันก่อนจะออกเดินทางเพียงหนึ่งวัน มู่หว่านได้วางแผนการหนึ่งเอาไว้ นางได้สั่งให้คนแอบเล่นไม่ซื่อกับรถม้าของมู่ชิงและเว่ยฉีเหวิน คาดว่าหลังออกจากเมืองหลวงราวครึ่งชั่วยามยาที่ม้ากินเข้าไปก็จะเริ่มออกฤทธิ์ จากนั้นม้าก็จะคุ้มคลั่งวิ่งพุ่งไปข้างหน้าไม่หยุด ได้ยินว่าก่อนจะถึงวัดบนเขาต้องผ่านหน้าผาแห่งหนึ่งเสียก่อน หากม้าตัวนั้นคุ้มคลั่งจนวิ่งตกหน้าผาไปเช่นนี้แล้ว สองคนนั้นจะต้องไม่รอดอย่างแน่นอนนางต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะส่งคนของตนแทรกซึมเข้าไปในตำหนักบูรพาได้ หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก รู้สึกมีความสุขและรอดูหายนะของมู่ชิงและเว่ยฉีเหวินอย่างใจจดใจจ่อในขณะที่รถม้ากำลังจะออกเดินทาง มู่ชิงกลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน“การเดินทางไกลหากใช้รถม้าหลายคันอาจจะทำให้การเดินทางล่าช้าและไม่สะดวกสบาย ซ้ำยังจะทำให้การสัญจรติดขัดได้ เอาอย่างนี้เถิดชายาชินอ๋อง มิสู้ท่านมานั่งรถม้าคันเดียวกับข้าดีไหมเล่า?”มู่ชิงพูดพร้อมกับยิ้มเต็มใบหน้า มู่หว