สามีบ่าวของข้าช่างดุยิ่งนัก

นางจางซื่อจ้องมองดูลูกเลี้ยงของตนด้วยสายตาไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง เพราะแต่ไหนแต่ไรนางก็ไม่เคยชอบหน้ามู่ชิงอยู่แล้วตอนแรกนางแต่งเข้ามาพร้อมกับอดีตฮูหยินใหญ่ซึ่งก็คือมารดาของมู่ชิง แต่ตอนนั้นเพราะฐานะของนางต่ำต้อยจึงเป็นได้เพียงภรรยารอง นางมีบุตรสาวคนหนึ่งนามว่ามู่หว่าน ซึ่งเกิดช้ากว่ามู่ชิงเพียงหนึ่งปีเท่านั้น หลังจากอดีตฮูหยินใหญ่ตายจากไป ราชครูเว่ยก็ยกนางขึ้นมาเป็นภรรยาเอก เพราะยุคสมัยนี้ไม่ได้เคร่งครัดมากนัก ทำให้การแต่งตั้งภรรยารองขึ้นมาเป็นภรรยาเอกจึงไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อันใดเดิมทีนางอยากจะให้มู่หว่านบุตรสาวของตนได้เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของจวนตระกูลมู่ จึงหาทางกลั่นแกล้งมู่ชิงสารพัดและยังวางแผนทำให้นางได้เสียกับเซียวเหวินบ่าวรับใช้ในจวน สร้างความอับอายให้กับวงศ์ตระกูลจนต้องฆ่าตัวตาย แต่ใครจะรู้ว่านังเด็กนี่นอกจากจะไม่ตายแล้วยังรอดมาได้อีก ราชครูมู่ปากก็แสร้งว่าตัดพ่อตัดลูก แต่นางมีหรือจะดูไม่ออกว่าราชครูมู่อย่างไรก็ยังคงรักและห่วงใยมู่ชิงอยู่เสมอนางกลั่นแกล้งมู่ชิงสารพัด ทั้งเรื่องการใช้ชีวิตและอาหารการกิน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าวันนี้จู่ๆ นังเด็กนี่จะใจกล้าขึ้นมาจนถึงขั้นกล้าทำร้ายบ

รสสวาทที่เซียวเหวินปรนเปรอให้นั้นช่างถึงอกถึงใจมู่ชิงยิ่งนักทำให้นางอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ยามเช้าของวันต่อมาความสุขนี้กลับถูกคนรบกวน เมื่อมีสาวใช้มาแจ้งว่ายามนี้ราชครูมู่บิดาของนางนั้นได้เดินทางกลับมายังจวนตระกูลมู่เรียบร้อยแล้ว ซ้ำยังสั่งให้คนเรียกตัวนางไปพบอีกด้วย เซียวเหวินไม่สบายใจเท่าใดนัก นายท่านจะทุบตีเขาเช่นไรก็ย่อมได้ แต่มู่ชิงเพิ่งจะหายป่วยและร่างกายยังอ่อนแอมาก ย่อมไม่อาจทนรับการลงโทษได้ไหวอย่างแน่นอนมู่ชิงมีหรือจะมองไม่ออกว่าเซียวเหวินห่วงใยนาง นางจึงพูดขึ้นมาว่า“ไม่ต้องกังวลข้าย่อมมีวิธีรับมืออยู่แล้ว”เซียวเหวินเมื่อได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเชื่อใจ ก่อนจะเดินตามนางไปทันที เมื่อคนทั้งสองมาถึงเรือนใหญ่ก็พบเข้ากับราชครูมู่ที่นั่งอยู่ในเรือน อีกทั้งยังมีนางจางซื่อและมู่หว่านนั่งอยู่ด้วย มู่ชิงเบ้ปากกรอกตามองบนช่างเป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นเสียจริง พ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้า ส่วนนางกลับถูกมองเป็นเพียงส่วนเกินเสียอย่างนั้น“คารวะท่านพ่อ”มู่ชิงทำความเคารพบิดาของตนอย่างขอไปที ทำเอาราชครูมู่ที่ได้เห็นท่าทีเช่นนั้นถึงกับย่นหว่างคิ้ว แต่ไหนแต่ไรบุตรสาวของเขาหัวอ่อนรู้ความมาโดยตลอด และยัง

เมื่อกลับมาถึงจวนสองสามีภรรยาก็ช่วยกันทำอาหารเย็นอย่างมีความสุข ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่นางตบตีนางจางซื่อและพรรคพวกของนางในคราวนั้น บ่าวไพร่คนอื่นๆในจวนก็ไม่กล้าหาเรื่องนางอีก อาจเพราะตอนนี้ท่านพ่อกลับมาแล้ว พวกบ่าวไพร่จึงไม่กล้ากำเริบเสิบสานเท่าใดนัก“เจ้าอ้าปากสิ ข้าจะป้อนขนมนี้ให้เจ้ากินเอง”“คุณหนู บ่าวอิ่มแล้วขอรับ”เซียวเหวินบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขากินนั่นกินนี่เข้าไปจนอิ่มแล้ว แต่เพราะกลัวนางจะน้อยใจเขาจึงยอมกินอีกคำจนรู้สึกแน่นท้องไปหมด มู่ชิงยิ้มตาหยีหลังจากกินอิ่มแล้ว สองสามีภรรยาก็พากันไปอาบน้ำ มู่ชิงกับเซียวเหวินผลัดกันถูหลังให้อีกฝ่ายอย่างมีความสุข ก่อนจะกลับมาที่ห้องนอนของตนเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้ว เซียวเหวินก็ตั้งใจจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้สะอาดจากนั้นก็จะได้เข้านอนเสียที แต่อยู่ๆ มู่ชิงกลับเดินเข้ามาโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้ก่อนจะผลักเขาให้ลงไปนั่งบนเตียง ก่อนที่นางจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทิ้งกายนั่งลงบนตัวของเขา แววตาที่หญิงสาวมองมานั้นดูยั่วยวนและเร่าร้อนเสียจนใบหน้าของเขาแดงซ่าน ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกได้ว่าช่วงล่างของตนกำลังแข็งขึงขึ้นมาอีกแล้วมู่ชิงมีหรือจะไม่รู้ว่าชายหนุ่มนั

เมื่อเห็นว่าเถียงสู้มู่ชิงไม่ได้ เว่ยลู่จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เซียวเหวิน ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามที่ได้มองเห็นใบหน้าของบุรุษผู้นี้มันกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“สามีเจ้านี่ช่างหน้าตาทุเรศสิ้นดี แต่ก็เหมาะสมกับเจ้ามากเลยนะ”วาจาดูแคลนเช่นนั้นทำเอาเซียวเหวินไม่พอใจขึ้นมา ใครจะดูถูกเขาเช่นไรก็ย่อมได้ แต่อย่าได้คิดจะมาดูถูกมู่ชิงเด็ดขาด แม้เขาจะเป็นเพียงบ่าว แต่ถ้าต้องตายเพื่อปกป้องนางเขาก็ยินดี เมื่อคิดได้เช่นนั้นชายหนุ่มจึงตั้งใจจะอ้าปากกล่าววาจาโต้แย้งกลับไป แต่มู่ชิงกลับคว้าจับมือของเขามากุมเอาไว้เพื่อเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องไปใส่ใจ จากนั้นนางก็หันมามองเว่ยลู่ครู่หนึ่ง “สามีหม่อมฉันหน้าตาหล่อเหลากว่าบุรุษใดทั้งนั้นเพคะ ย่อมเหมาะสมกับหม่อมฉันอยู่แล้ว จะว่าไปคู่ของท่านอ๋องกับมู่หว่านก็ดูเหมาะสมกันดีนะเพคะ เหมือนไม้ผุกับผีเน่า”“มู่ชิง วันนี้ข้าจะลงโทษเจ้าเอง!”“หม่อมฉันไม่ว่างมารอรับโทษหรอกเพคะ อีกอย่างท่านอ๋องจะใส่ใจหม่อมฉันไปทำไมกัน พวกเราน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง หรือว่าที่ท่านเป็นเช่นนี้เพราะหึงหวงหม่อมฉัน”“เหลวไหล!”“ไม่ใช่ก็ต่างคนต่างเดินไปสิเพคะ จะมาหาเรื่องกันทำไม

เช้าวันต่อมาเซียวเหวินก็ออกจากจวนไปส่งผักตามปกติ วันนี้เขาไม่ได้พามู่ชิงมาด้วยเพราะเห็นว่านางเหนื่อยล้าอ่อนแรงจากกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ เขาจึงบอกให้นางนอนพักผ่อนให้มากๆ มู่ชิงเองก็พยักหน้าอย่างว่าง่ายก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับต่อเพราะนางรู้สึกเหนื่อยล้ามากจริงๆหลังจากจัดแจงทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็แบกกระบุงคู่ใจเดินมุ่งหน้าออกจากจวนตระกูลมู่ ไปยังร้านขายผักเจ้าประจำที่เขามักจะนำผักไปส่งอยู่เสมอ เมื่อมาถึงเถ้าแก่ร้านก็ทักทายเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง"อ้าวอาเหวิน เจ้ามาแล้วหรือ มาๆ รีบเอาผักมาวางไว้เลย""ได้ขอรับ"เจ้าของร้านบอกอย่างเป็นกันเอง หลังจากตรวจนับสินค้าจนพอใจและเห็นว่าไม่มีส่วนไหนชำรุดเสียหายแล้ว เขาก็สั่งให้คนนำผักเข้าไปเก็บเอาไว้ด้านใน ก่อนจะมอบเงินยี่สิบตำลึงส่งให้กับเซียวเหวินอยู่ๆ ชายหนุ่มก็นึกขึ้นมาได้ว่า จากตรงนี้ไปไม่ไกลมีร้านขายขนมร้านหนึ่งตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ ใกล้กับโรงสุรา แม้จะไม่ใช่ร้านใหญ่โตมีชื่อเสียงอะไร แต่ทว่ารสชาติขนมกลับดีเยี่ยมไม่แพ้ร้านหรูหราเลย เขาตั้งใจจะซื้อกลับไปฝากมู่ชิงเสียหน่อย ชายหนุ่มยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านขายขนมแห่ง