หลังจากการดูตัววันนั้นไอ้ทิวก็เปลี่ยนไป ความเงียบเริ่มเข้ามาปกคลุมทุกๆ อณูของห้อง และนี่เป็นวันที่สามแล้วที่ไอ้ทิวมันกลับมาถึงคอนโดตอนดึก ซึ่งมันก็เริ่มดึกเรื่อยๆ ตั้งแต่คืนแรกกลับสี่ทุ่ม เป็นหกทุ่ม แล้ววันนี้ที่ผมมองดูนาฬิกาที่แขวนตรงผนังมีเหลือแค่สิบห้านาทีจะถึงตีห้าเวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างสูงโปร่งที่ผมคุ้นเคยก็เปิดประตูเดินเข้ามา สภาพของมันก็ไม่ต่างอะไรจากผมที่อดนอนมาทั้งคืนเหมือนกัน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นมันก็ไม่แม้แต่จะทักหรือมองดูผมที่นั่งตาคล้ำเป็นหมีแพนด้ารอมันอยู่สักคำ แถมมันยังเลือกที่จะเดินผ่านไปเฉยๆ เหมือนกับผมเป็นอากาศธาตุแล้วแบบนี้ใครจะไปทนไหววะ?“ไอ้ทิว!” ผมเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของมันให้หันกลับมา ซึ่งมันก็ไม่ได้ขัดขืน แถมยังหันตามมาอย่างง่ายดาย เพียงแต่มันไม่ยอมมองหน้าผม และเลือกจะมองไปทางอื่นแทน “กูว่าเราต้องคุยกัน”“แต่กูขอนอนก่อนนะ” ประโยคแรกในรอบสามวันมันพูดกับผม
اقرأ المزيد