กลิ่นเนื้อย่างที่หอมฉุยตอนนี้มันช่างยั่วน้ำลายไม่ใช่เล่น ซึ่งผมเองก็มานั่งมั่วกับไอ้พวกคณะบริหารของไอ้ทิวอย่างกับเป็นคณะตัวเอง ทั้งที่ผมเพิ่งจะเป็นคนเขี่ยให้ทีมฟุตบอลคณะบริหารตกรอบด้วยสกอร์ 1:0 แต่พวกมันมีสปิริตพอที่จะรู้ว่าอะไรคือเกมส์กีฬาอะไรคือเพื่อน ซึ่งทุกคนต่างก็ยิ้มแย้มแถมยังคีบหมูมาให้ผมคนละชิ้นสองชิ้นจนตอนนี้มันเต็มล้นจานไปหมดแต่มีอยู่อย่างที่ผมเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมไอ้เด็กปีหนึ่งที่ชื่อเก็ทมันจะมองหน้าผมทำไมนักหนาวะ เห็นตั้งแต่เมื่อกี้ละตอนที่ไอ้ทิวมันคีบชิ้นปลาหมึกที่ผมชอบมาให้มันก็มอง ไอ้ทิวรินเบียร์ให้ผม มันแม่งก็มอง สรุปที่มันมองคือไม่พอใจที่ไอ้ทิวมันดูแลผมนั่นเอง หรือว่า..“ไอ้ทิว กูว่าไอ้น้องเก็ทของมึงเนี่ย! ดูเหมือนมันจะมีปัญหาวะ” ผมเอนหลังแอบไปกระซิบที่ข้างหูไอ้ทิว จนมันเองก็เหลือบตาไปมองที่ไอ้เก็ทเหมือนกัน แล้วไอ้เด็กบ้านั่นก็ทำเป็นยิ้มจนตาหยี สงสัยคิดว่ามันแม่งน่ารักตายแหละ“ไม่เห็นมีอะไรเลย กินๆ เถอะ จะได้กลับไปอาบน้ำนอน&
اقرأ المزيد