Lahat ng Kabanata ng IN THE BED OF MY DAUGHTER'S FATHER : Kabanata 11 - Kabanata 20

Pagsapit ng uwian, lumabas si Samantha mula sa gusali. Pinapakawalan ang isang buntong-hiningang hindi namalayang kanina pa niya pinipigilan.Nang tumingala siya sa kalangitan. Nagsimulang bumagsak ang malalaking patak ng ulan, agad na bumalot sa kanyang balat ang malamig na hangin. Napapikit si Samantha ng mariin. Wala siyang dalang payong. Wala ring sasakyan. At tila sinadya pa ng tadhana na sa oras na ito magloko ang signal na para bang tinutukso siya.Nanatili siya sa ilalim ng makitid na bubung, nakahalukipkip habang nakatitig sa kalsada at unti-unting naiirita. Habang tumatagal ang kanyang paghihintay, lalo lamang lumalakas ang ulan na para bang may personal na galit sa kanya ang kalangitan."Sige na nga, Sam," she muttered, exhaling deeply as she pulled her blazer tighter around her shoulders. "Pumunta ka na lang sa terminal. Mamaya mo na iyakan ang mascara mong siguradong sira na."Ngunit nang tuluyan siyang lumabas sa ulan, sinalubong siya ng malakas na buhos ng ulan. Sa loo

Dahan-dahang pumasok ang sasakyan ni Caleb sa parking lot ng ospital. Mahinang umuugong ang makina habang ipinaparada niya ito sa bakanteng espasyo malapit sa entrada. He didn’t get out immediately. Sa halip, hinayaan niyang nakaandar pa ang makina habang isinasandal ang ulo sa upuan at ipinikit ang mga mata. At agad na lumitaw sa kanyang isip ang isang mukha. Si Samantha.Mula nang ihatid niya ito kanina, ayaw nang mawala ng mukha nito sa kanyang isipan. Ang paraan ng pagtitig ni Samantha sa kanya. Ang jacket niyang nakapatong sa makinis nitong mga balikat. At ang paraan ng paghawak ng babae roon na para bang may halaga ‘yon.She’d never really left his thought, not for the last six years. At ngayong bumalik na ito, nagtatrabaho sa kumpanya niya, nagugulo ang isip ni Caleb. Napahilamos siya sa kanyang mukha, pilit na inaalis sa isip ang unos ng emosyon na dulot ng babae. He hadn’t come here to think about Samantha. May iba siyang dahilan. Napabuntong-hininga siya bago pinatay ang ma

"That's a wrap, people!" Tumayo nang tuwid si Riccio habang ibinababa ang kamera nito.Isang mahinang palakpakan ang umalingawngaw sa buong set. Samantha stepped down, heart slightly still racing, adrenaline pulsing through her limbs. Hindi niya mapigilan ang munting ngiting sumilay sa kanyang labi. Lumapit si Nathalie na may hawak na clipboard at matalim siyang tinignan."You did excellently well," sabi nito. "We'll review the raw shots by tomorrow. For now, take this file up to Mr. Santillan office. He'll need to approve the select."Napakurap si Samantha. "A-ako?"Tumaas ang isang kilay ni Nathalie."Yes, you, Samantha. Don't keep him waiting."She handed over a smooth black folder and walked off. Mahigpit ‘yong hinawakan ni Samantha. Her nerves swirled again, but differently this time. Not from fear, but from genuine happiness and anticipation.Pero biglang lumakas ang kabog ng kanyang dibdib. Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkahawak sa folder. Suddenly, she felt terrified about

Para bang tinubuan ng dalawang ulo si Samantha sa paraan ng pagtitig ni Sophia habang ikinukwento niya ang lahat.“Sandali lang... Ang ibig mong sabihin, hinayaan mong makapasok sa isip mo ang bruha na ‘yon? Hinayaan mong pigilan ka niya sa pagsasabi kay Caleb ng totoo kahit napagdesisyunan mo na itong sabihin?”Hindi sumagot si Samantha. Nanatili lamang siyang tahimik. At sapat na ang katahimikang iyon bilang sagot. Napadaing si Sophia at isinandal ang ulo sa sandalan ng sofa.“Sam! You and I both know Reeva more than anyone else does. Nabubuhay siya para manggulo ng isip ng ibang tao. Para bang trabaho niya iyon. Gagawin at sasabihin niya ang kahit ano para lang guluhin ka.”“Alam ko,” mahina niyang tugon.“Kung gano’n, bakit ka nakinig sa kanya?”Muling bumalot ang katahimikan. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, mas mahina ang naging boses ni Samantha nang magsalita siya.“Dahil hindi siya nagkamali.”Nagsalubong ang mga kilay ni Sophia sa pagkalito.“Anong ibig mong sabihin na hi

Isa lamang sana itong ordinaryong pagbisita. Hindi madalas pumupunta si Caleb sa paaralan ni Ella, ngunit kapag ginagawa niya iyon, kadalasan ay may kinalaman sa mga donasyon.Sa loob ng maraming taon, tahimik siyang nagbibigay ng tulong sa paaralan at maging sa ilang malalapit na ampunan. Ginagawa niya iyon bilang pag-alala sa kanyang maysakit na lola at sa yumao niyang pinsan, ang ama ni Ella.Hindi kailangan ng media. Walang publicity at press. Isa lamang itong tahimik na pangako na patuloy siyang gagawa ng kabutihan sa kanilang pangalan.Pumunta siya roon ngayong umaga para tignan ang bagong library wing na pinaplano ng paaralan, magbigay ng nilagdaang donation letter at suriin ang ilang dokumento kasama ang principal bago magtungo sa kanyang opisina para sa isang meeting.Simple lang sana. Pero dala niya ang sketchbook. Hindi niya alam kung bakit. Hindi rin namalayang naipasok ni Caleb ang sketch ng maliit na batang babae sa pagitan ng mga pahina nito hanggang sa mabuksan niya a