All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคู่หมั้นตัวร้าย แต่ไหงกลายเป็นคุณหนูจอมตะกละไป: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าประตูจวนตระกูลซ่ง ซ่งเป่าจูก็รีบวิ่งลงจากรถม้าไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองเว่ยอวี้เซวียนอีก ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วก่อนจะหันไปตวาดใส่หลี่เฟิ่งเพื่อระบายโทสะเมื่อส่งซ่งเป่าจูกลับจวนไปแล้ว เว่ยอวี้เซวียนก็มุ่งหน้าไปยังคุกหลวงทันที หลี่เฟิงที่เดินตามมาเอาแต่ยิ้มกรุ่กริ่มพลางมองเจ้านายของตนด้วยแววตาเป็นประกาย จนเว่ยอวี้เซวียนทนไม่ไหวจึงสั่งให้หลี่เฟิงไปรับโทษโบยยี่สิบไม้ หลี่เฟิงถึงกับร้องโอดครวญและบอกว่าครั้งหน้าจะไม่มองเจ้านายตนด้วยแววตาเช่นนี้อีกเว่ยอวี้เซวียนเดินลงมายังคุกหลวงใต้ดินด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย หลายวันแล้วที่เหล่านักฆ่าถูกจับตัวมาแต่ทว่าพวกมันกลับยังไม่ยอมรับสารภาพ ก่อนหน้านี้พวกมันก็ตกตายไปแล้วหลายคนเพราะทนการทรมานไม่ไหว ในขณะที่เขากำลังจะเดินไปยังห้องคุมขังกลับมีทหารนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา“ทูลท่านอ๋อง นักฆ่าเหล่านั้นถูกวางยาพิษตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เว่ยอวี้เซวียนเมื่อได้ฟัง สีหน้าก็ฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันทีถูกวางยาอย่างนั้นหรือ?“พวกมันถูกวางยาได้อย่างไรกัน?”“เมื่อเช้ามีคนส่งอาหารมาที่นี่ กระหม่อมคิดว่าเป็นคนที่มาส่งอาหารเหมือนเช่นทุกวัน แต่ไ

ซ่งเป่าจูถูกพาตัวกลับมาที่จวนตระกูลซ่งอย่างรวดเร็ว คหบดีซ่งและนางหลินถึงกับร้องไห้โฮเมื่อได้เห็นสภาพของบุตรสาว หมอหลวงรีบทำการตรวจรักษานางอย่างรวดเร็วโชคดีที่ขาของนางได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีทำให้ไม่พิกลพิการใช้งานไม่ได้ พักรักษาตัวต่ออีกสักหน่อยก็สามารถกลับมาเดินเหินได้ตามปกติแล้ว เว่ยอวี้เซวียนจัดการเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ตอนเขาพานางกลับมานั้นผู้คนในเมืองหลวงล้วนเห็นทั้งสิ้น เขาจึงสั่งให้คนไปปล่อยข่าวว่าเขาและนางออกไปเที่ยวเล่นที่นอกเมืองด้วยกันและนางได้รับบาดเจ็บระหว่างทางจึงต้องเร่งพาตัวกลับมารักษา ผู้คนจึงไม่กล้าเอ่ยวาจาส่งเดชอีกซ่งเป่าจูหมดสติไปถึงหนึ่งวันเต็มๆ เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว โดยเฉพาะขาข้างนั้นที่ถูกอาหลงทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ทำให้นางไม่สามารถเดินเหินได้ตามใจชอบและยังต้องนอนพักรักษาตัวต่อไปอีกร่วมเดือนเพื่อให้กระดูกสมานกันด้วยดีนางทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงให้เหล่าสาวใช้ช่วยปรนนิบัติดูแลเพียงเท่านั้นซ่งเป่าจูได้ทราบเรื่องของอาหลานแล้ว นางรู้สึกเวทนาอาหลานเป็นอย่างมากและยังด่าทออาหลงว่าขอให้เขาตกนรกไม่ได้ผุดได้เกิดอีกด้วย!ช่วงหลายวั

ด้านซ่งเป่าจูนั้น ยามนี้ขาของนางเริ่มดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังคงไม่อาจเดินเหินได้ นางจึงสั่งให้เหล่าสาวใช้ช่วยกันประคองนางมานั่งรับลมที่ริมระเบียงด้านหน้าเรือนของตนเอง หญิงสาวนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยก พลางมองดูท้องฟ้าและดอกไม้ไปเรื่อยเปื่อยโดยมีจือจือและสาวใช้น้อยคอยดูแลปรนนิบัติอยู่ด้านข้างเฮ้อ อากาศเช่นนี้หากได้ของกินอร่อยๆ มากินก็คงจะดีไม่น้อยเลยหญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่นานก็มีสาวใช้น้อยมาแจ้งว่าเว่ยอวี้เซวียนมาพบนาง เมื่อได้ยินเช่นนั้นซ่งเป่าจูก็รู้สึกดีใจไม่น้อย นางตั้งตารอเขาอย่างใจจดใจจ่อ ถึงขนาดคิดว่าวันนี้เขาจะเอาของกินอะไรติดไม้ติดมือมาฝากนางบ้างและเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง เว่ยอวี้เซวียนซื้อไก่ทอดและเนื้อย่างมาให้นางจริงๆ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเอาน้ำมันพริกจากจวนมู่กั๋วกงมาฝากนางอีกด้วย ซ่งเป่าจูรีบสั่งให้จือจือนำของกินเหล่านั้นไปจัดใส่จานและนำมาให้นาง ก่อนจะหันมาเอ่ยกับเว่ยอวี้เซวียน“ท่านอ๋องทรงจิตใจดีมากเลยเพคะ หม่อมฉันขอบคุณท่านอ๋องมาก ดูสิ วันนี้พระองค์ทรงหล่อเหลามากเลยทีเดียวเพคะ ต้องเป็นเพราะกุศลที่ซื้อเนื้อย่างมาฝากหม่อมฉันแน่นอน ทำให้พระองค์เปล่งประกายเ

“เป่าจูคนงามของข้า โจ๊กที่เจ้าทำรสชาติดีมากเลยนะ”ในขณะที่ซ่งเป่าจูกำลังนั่งสนทนากับเว่ยอวี้เซวียนอยู่นั้น สวีโม่เฉินก็เดินเข้ามาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เขากลับทำเมินเฉยต่อเว่ยอวี้เซวียนราวกับว่าเว่ยอวี้เซวียนเป็นอากาศอย่างไรอย่างนั้นเว่ยอวี้เซวียนส่งเสียงเหอะออกมา ไอ้เวรนี่อะไรก็ดีไปหมด ยามทำงานก็ตั้งอกตั้งใจดี ทำตามคำสั่งเขาทุกอย่าง แต่พอไม่ใช่เวลางานกลับเอาแต่เกี้ยวพาคู่หมั้นของเขาไม่หยุด และยังชอบชักสีหน้าใส่เขาอีกด้วยซ่งเป่าจูที่ได้ยินก็หันมายิ้มให้สวีโม่เฉิน ก่อนจะกวักมือเรียกเขาให้มาร่วมวงสนทนาด้วย แม้นางจะไม่ได้รู้สึกอันใดกับเขา แต่อย่างไรนางก็ไม่อยากที่จะสร้างศัตรู ในเมื่อมีคนมาชอบก็นับว่าเป็นเรื่องดีเพราะคนเราควรจะผูกมิตรเอาไว้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงเอ่ยกับเขา“ท่านชอบกินก็ดีแล้ว”“ทุกสิ่งที่เจ้าทำ ข้าล้วนชอบอยู่แล้ว ชอบทั้งหมด”ปัง!อยู่ๆ เว่ยอวี้เซวียนก็ยกมือขึ้นตบโต๊ะจนเกิดเสียงดังปัง ทำเอาซ่งเป่าจูและสวีโม่เฉินสะดุ้ง ก่อนจะหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว“ข้านั่งหัวโด่อยู่นี่ พวกเจ้าไม่เห็นหรือ!”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา สวีโม่เฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยตอบอย่า

หลังจากที่ทำพิธีต่างๆ จนแล้วเสร็จ นางก็ถูกพายังห้องหอ แสงเทียนมงคลลายมังกรหงส์ส่องสว่างวับแวมอยู่ภายในห้องหออันกว้างขวาง กลิ่นอายความหอมหวานของกำยานชั้นดีอบอวลไปทั่วทุกมุมห้องประสานกับกลิ่นดอกไม้อ่อนๆที่วางประดับไว้รอบเตียงกว้างที่ปูด้วยฟูกไหมสีแดงมงคล ซ่งเป่าจูนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก และจัดการอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ทันที เหล่าสาวใช้ต่างบอกว่าทำเช่นนี้ไม่เหมาะอย่างไรควรรอท่านอ๋องมาก่อนจะดีกว่า แต่ซ่งเป่าจูกลับไม่ใส่ใจเท่าใดนัก เพราะการแต่งงานระหว่างนางและเว่ยอวี้เซวียนในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักและเขาก็คงไม่คิดจะเข้าหอกับนางด้วยซ้ำหลังจากที่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว ซ่งเป่าจูก็มานั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะจัดการกินน้ำมันพริกกับไก่ทอดอย่างมีความสุข พอได้ล้างหน้าล้างตาและถอดเครื่องประดับต่างๆ ออกแล้วนางก็รู้สึกเบาสบายเป็นอย่างมาก เหล่าสาวใช้ถึงกับลอบถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก พวกนางไม่เคยพบเจอเจ้าสาวเช่นนี้เลย เจ้าสาวจวนอื่นหากถึงยามเข้าหอคงนั่งไม่ติดที่ เขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่ซ่งเป่าจูกลับไม่ใส่ใจอีกทั้งยัง