ทะลุมิติมาเป็นคู่หมั้นตัวร้าย แต่ไหงกลายเป็นคุณหนูจอมตะกละไป

เพราะความเหนื่อยล้าอีกทั้งร่างนี้เพิ่งได้รับบาดเจ็บมา ทำให้ซ่งเป่าจูรู้สึกง่วงงุนจนเผลอนอนหลับไปอีกหน เมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกคราก็พบว่าเป็นเวลายามเย็นแล้ว เหล่าสาวใช้เมื่อเห็นว่าเจ้านายตื่นนอนต่างรีบเข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าล้างตาและแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลาซ่งเป่าจูเห็นว่าสาวใช้เหล่านั้นไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดคุยกับนางเลยสักคำเดียว พวกนางเพียงรีบทำงานให้เสร็จ บางคนถึงกับมือสั่นแข้งขาสั่นก็มี หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง นางเข้าใจดีว่าเหตุใดสาวใช้เหล่านั้นจึงหวาดกลัวนางเช่นนี้ นั่นก็เพราะเจ้าของร่างเดิมทำเรื่องไม่ดีเอาไว้มากอย่างไรล่ะอยู่ๆ เรื่องราวของซ่งเป่าจูคนเก่าก็ปรากฏขึ้นในหัวของนาง ซ่งเป่าจูเจ้าของร่างเดิมเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของจวนตระกูลซ่ง ตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง ตระกูลซ่งทำการค้าขายทุกอย่าง ไม่ว่าจะทางเรือหรือทางบกล้วนทำทั้งหมด ไม่เพียงเท่านั้นตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายของซ่งเป่าจูก็ล้วนภักดีต่อราชวงศ์เป็นอย่างมาก ทุกปีจะต้องมอบกำไรจำนวนมหาศาลเข้าท้องพระคลังให้กับฮ่องเต้อยู่เสมอ ไม่เพียงเท่านั้นบิดาของนางยังได้ช่วยเหลืออดีตฮ่องเต้เอาไว้ และอดีตฮ่องเต้ก็

ด้านซ่งเป่าจูเมื่อวิ่งมาถึงเรือนใหญ่ก็พบว่าบิดามารดากำลังกินเนื้อย่างอยู่พอดี นางจึงรีบเข้ามาร่วมวงด้วยทันที นางถูกใจเนื้อย่างเจ้านี้จริงๆรสชาติดีมากและน้ำราดยังยอดเยี่ยมอีกด้วย นางจดจำร้านนี้เอาไว้แล้ว ไว้มีเวลานางจะแวะไปอุดหนุนร้านดีๆ เช่นนี้อย่างแน่นอนหลังจากกินอิ่มแล้วนางก็ล้างไม้ล้างมือ รู้สึกว่าตนเองมีความสุขที่สุดแล้วตั้งแต่ใช้ชีวิตมา คหบดีซ่งและนางหลินที่เห็นว่าบุตรสาวดูมีความสุขมากก็ยิ้มเต็มใบหน้า“เมื่อครู่เจ้าคงได้พบกับท่านอ๋องแล้วสินะลูกแม่ เป็นอย่างไร เขาถามไถ่อาการป่วยของเจ้าหรือไม่?”นางหลินเอ่ยถามบุตรสาวอย่างกระตือรือร้น คหบดีซ่งเองก็รอฟังคำตอบเช่นเดียวกัน ซ่งเป่าจูหันมามองบิดามารดาก่อนจะเอ่ย“เจอแล้วเจ้าค่ะ ข้าเผลอพ่นเมล็ดพุทราใส่หัวเขาไป”“หา!”คหบดีซ่งลมแทบจับแต่กลับไม่กล้าเอ่ยวาจาตำหนิบุตรสาวด้วยถ้อยคำรุนแรง ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก“จูจูลูกพ่อ วันหน้าเจ้าจะต้องเป็นภรรยาของเขาอย่างไรเจ้าก็ช่วยเคารพเขาสักหน่อยเถอะ อย่าได้ทำตัวไม่รู้ความ พ่อไม่ได้ว่าเจ้านะต่อไปหลังจากที่เจ้าแต่งงานแล้วก็ต้องดูแลเขาให้ดี ช่างเถอะ คิดว่าพ่อไม่ได้พูดก็แล้วกัน”เมื่อเห็นว่าภ

เมื่อเห็นว่าเถียงซ่งเป่าจูไม่ชนะเว่ยอวี้เซวียนก็ถึงกับหมดคำจะกล่าว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับโทสะของตนเองอย่างสุดกำลัง ไม่รู้ว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุครานั้นหัวนางไปฟาดเข้ากับบันไดขั้นไหนเข้า ถึงได้กลายเป็นสตรีปากคอเราะรายกว่าแต่ก่อนเช่นนี้“เจ้าทำตัวให้ดีเถอะ หากทำให้ข้าและราชวงศ์ขายหน้าข้าจะไม่แต่งงานกับเจ้าอย่างแน่นอน”กล่าวจบเว่ยอวี้เซวียนก็เดินกระฟัดกระเฟียดจากไปทันที ซ่งเป่าจูเบ้ปากคราหนึ่ง นางไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับการจากไปของเขาเลยแม้แต่น้อย กับเว่ยอวี้เซวียนนางปลงตกตั้งนานแล้ว คนอย่างเขาไม่เคยคิดจะชอบนาง แล้วเหตุใดนางจะต้องทำตัวออดอ้อนเขาด้วยเล่า ช่างไร้สาระสิ้นดี!หากจะให้นางไปออดอ้อนเขา มิสู้นางไปออดอ้อนพ่อค้าแม่ค้าให้ช่วยลดราคาของกินให้นางยังจะดีเสียกว่า!เมื่อคิดได้เช่นนั้นอารมณ์ของซ่งเป่าจูก็ดีขึ้นมาก หญิงสาวเดินกลับมาที่เรือนของตน แต่ระหว่างทางกลับพบเข้ากับบิดามารดาที่เพิ่งกลับเข้าจวนมาเสียก่อน ท่านพ่อท่านแม่ของนางนั้นรักใคร่กันมาก และยังช่วยกันทำมาหากิน ท่านพ่อค้าขายเก่งท่านแม่ของนางก็ไม่ชอบอยู่เฉยออกไปช่วยท่านพ่อทำงานอยู่ทุกวัน เมื่อสองสามีภรรยาเห็นบุตรสาวคน

เว่ยอวี้เซวียนที่หันมาเห็นว่าเหล่าข้ารับใช้กำลังมองมาที่ตนด้วยแววตาสงสัยระคนเวทนาก็รู้สึกอับอายและโมโหในคราวเดียวกัน เขาจึงตวาดออกมาอย่างเหลืออด“พวกเจ้าจะยืนมองดูอีกนานหรือไม่ ยังไม่รีบเข้ามาช่วยข้าอีก!”เหล่าข้ารับใช้พลันได้สติ ก่อนจะรีบช่วยกันแยกซ่งเป่าจูออกมาจากเว่ยอวี้เซวียนในทันที ชายหนุ่มหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เขารู้สึกทั้งโมโหและจนใจในคราวเดียวกัน“ส่งนางไปที่ตำหนักรับรอง แล้วสั่งให้คนดูแลนางให้ดี อย่าให้ออกไปเพ่นพ่านที่ใดได้อีก!”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”เมื่อส่งซ่งเป่าจูไปแล้ว เว่ยอวี้เซวียนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย พลางทิ้งกายนั่งลงที่ใต้ต้นไม้อย่างหมดสภาพ ซ่งเป่าจูสตรีบัดซบคนนี้แรงเยอะเป็นบ้า เพราะนางกินไม่หยุดเป็นแน่จึงทำให้น้ำหนักตัวมากถึงเพียงนี้ เขาแบกนางจนปวดหลังไปหมดแล้วเมื่อครู่เขานึกว่าตนเองกำลังแบกหมูอยู่ ช่างบัดซบยิ่งนัก!เมื่อนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้ว เขาจึงกลับไปนอนพักยังตำหนักที่เหล่าข้ารับใช้จัดเตรียมเอาไว้ให้ ด้านซ่งเป่าจูนั้นก็นอนหลับเป็นตาย หลังจากตื่นขึ้นมาในตอนเช้าสิ่งแรกที่เกิดขึ้นก็คือนางรู้สึกหิวมาก หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบกลางท้องของตนป้อยๆ ก่อน

เหล่านักฆ่าถูกพาตัวกลับมาสอบสวนยังคุกหลวงทันที แต่พวกมันกลับปิดปากเงียบไม่ยอมเอ่ยสารภาพออกมาแม้แต่คำเดียว เว่ยอวี้เซวียนจึงสั่งให้คนลงทัณฑ์ทรมานให้หนักหนาสาหัสยิ่งขึ้น แต่จนแล้วจนรอดพวกมันก็ยังไม่ยอมสาวไปถึงตัวผู้บงการ เว่ยอวี้เซวียนรู้สึกโมโหเป็นอย่างยิ่ง แต่กลับยังไม่คิดจะลงมือฆ่าพวกมันในตอนนี้ เพราะเขายังต้องการเก็บตัวพวกมันเอาไว้เพื่อไต่สวนหาความจริงต่อไปจวนมู่กั๋วกงสูญเสียข้ารับใช้และเหล่าทหารไปจำนวนไม่น้อยเลย โชคดีที่เหล่าฮูหยินและคุณหนูที่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้รับอันตรายถึงแก่ชีวิต จวนมู่กั๋วกงจึงให้มู่ลี่นำของขวัญไปส่งมอบให้แก่ทุกจวนเพื่อเป็นการไถ่โทษ เรื่องนี้จึงจบลงไปได้ด้วยดีไม่มีผู้ใดติดใจเอาความอันใด แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่อาจวางใจได้ เว่ยอวี้เซวียนจึงให้เว่ยเยี่ยนออกราชโองการให้ตรวจตราการเข้าออกเมืองหลวงอย่างเข้มงวดและให้ทหารผลัดกันเฝ้าเวรยามทั่วทั้งเมืองหลวงตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนวันคืนก็ผ่านพ้นไปเช่นนี้ อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงวันแต่งงานของเว่ยอวี้เซวียนและซ่งเป่าจูแล้ว ก่อนแต่งเข้าราชวงศ์จะมีระเบียบปฏิบัติอย่างหนึ่งที่หญิงสาวพึงต้องกระทำ นั่นก็คือเว่ยอวี้เซวียนจะต้องพาซ่งเ