Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสายแกร่งพร้อมระบบสุดเจ๋งในยุค70: Bab 11 - Bab 19

เช้าวันรุ่งขึ้นอากาศเย็นสบายเป็นอย่างยิ่ง ภายในบ้านตระกูลเฉินตอนนี้เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา หลินชิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงกระพือปีกของแม่ไก่ในเล้า เธอเดินสำรวจรอบๆเล้าไก่ด้วยหัวใจที่พองโต ก่อนจะต้องอุทานออกมาเบาๆ เมื่อพบว่าตอนนี้ในเล่ามีไข่ไก่ฟองโตผิวเรียบเนียนเนื้อละเอียดวางอยู่ถึง 20 ฟอง มันวางเรียงรายอยู่ในรังฟางอย่างเป็นระเบียบหลินชิงไม่รอช้าเธอรีบนำไข่เหล่านั้นมาต้มและทำอาหารเช้าทันที กลิ่นหอมละมุนของไข่ไก่สดใหม่ที่ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่นิดเดียวอบอวลไปทั่วบ้าน เฉินอี้และเสี่ยวเป่าที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วก็มานั่งทานข้าวเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากกินอาหารอิ่มแล้วหลินชิงจึงเริ่มจัดเตรียมตะกร้าใบใหญ่ เธอคัดเลือกผักกาดขาวอวบแน่นและผักกาดหอมเกรดพรีเมียมพร้อมด้วยไข่ไก่ฟองโตจัดวางลงในตระกร้าอย่างเบามือ ก่อนจะมุ่งหน้าไปตามนัดหมายสำคัญที่โรงแรมมิตรภาพทันที"เฉินอี้ วันนี้นายอยู่ดูแลบ้านและดูแลที่ดินท้ายหมู่บ้านแทนฉันทีนะ ฉันจะไปที่โรงแรมมิตรภาพ นายไม่ต้องตามไปหรอกฉันไปเองได้ ดูบ้านให้ดีดีล่ะ" หลินชิงเอ่ยขณะกำลังกระชับสายสะพายตะกร้าไว้บนบ่า เฉินอี้ขมวดคิ้ว แววตาแฝงความกังวลอย่างเห็นได้

หลังจากที่หลินชิงจัดการส่งหลี่กุ่ยเข้าไปอยู่ในคุกได้แล้ว ชื่อเสียงของเธอในหมู่บ้านก็พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง จากเมียที่ชอบผลาญสมบัติผัว วันๆ เอาแต่แต่งตัวยั่วยวนคนในเมือง ตอนนี้เธอกลายเป็นหญิงแกร่งผู้มีโชคที่ใครๆ ต่างก็ชื่นชม เหล่าชาวบ้านเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะเมื่อเห็นเฉินอี้กลับมามีสง่าราศี ร่างกายบึกบึนเต็มไปด้วยพละกำลังใบหน้าหล่อเหลาไม่มีอมทุกข์ และเสี่ยวเป่าที่แก้มยุ้ยอ้วนท้วนสมบูรณ์ ผิวพรรณสะอาดสะอ้านผิดจากเด็กชนบททั่วไป มันทำให้คนที่เคยดูถูกหลินชิงเอาไว้ถึงกับเงียบปากสนิท ติ๊ด ปลดล็อกคุณสมบัติใหม่: มิติเลี้ยงสัตว์น้ำ รายละเอียด: บ่อน้ำมิติสามารถเร่งการเติบโตของสัตว์น้ำให้สมบูรณ์เต็มที่ได้ภายใน 7 วัน เนื้อสัมผัสจะแน่นรสชาติหวานใสและปราศจากกลิ่นคาวโดยสิ้นเชิง หลินชิงเมื่อได้ยินแจ้งเตือนจากระบบก็ไม่รอช้า เธอรีบนำลูกปลาและกุ้งแม่น้ำที่ช้อนมาจากลำธารหลังบ้านไปปล่อยในระบบมิติทันที พร้อมกับหยดน้ำพุทิพย์ลงไปเพื่อกระตุ้นเซลล์การเติบโต เธอรู้ดีว่าในหน้าแล้งเช่นนี้ ปลาดีๆ คือของหายากยิ่งกว่าทองคำและนี่จะเป็นไม้ตายชิ้นสำคัญที่เธอจะใช้ฟาดหน้าแม่ค้าเจ้าถิ่นอย่างนางฮัวให้หงา

ด้านเฉินอี้ที่เดินตามเข้ามาและเห็นสีหน้าผิดปกติของหลินชิงก็รีบคว้าจดหมายในมือของเธอไปอ่าน ทันทีที่ได้เห็นข้อความในจดหมายฉบับนั้น เส้นเลือดที่ขมับของเขาก็เต้นตุบด้วยความเดือดดาลถึงขีดสุด เขาขยำกระดาษและโยนทิ้งลงไปที่พื้นดวงตาฉายแววเย็นชาขึ้นมาหลายส่วน"ใครมันกล้าข่มขู่พวกเรา! หลินชิง คืนนี้ฉันจะไปซุ่มอยู่ที่ศาลเจ้าท้ายหมู่บ้านเอง พอมันปรากฏตัวออกมา ฉันจะกระชากคอมันส่งตำรวจให้เข็ดหลาบ!""ใจเย็นก่อนเฉินอี้"หลินชิงเอื้อมมือไปกุมมือหนาของสามีเอาไว้แน่นเพื่อฉุดดึงสติของเขา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา"คนพวกนี้ก็เหมือนพวกหนูสกปรก ถ้าเราไล่จับมันแรงเกินไป มันจะมุดลงรูหายไปแล้วกลับมาแว้งกัดพวกเราลับหลังได้อีก เราต้องล่อให้พวกมันตายใจ แล้วกระชากหน้ากากมันออกมาประจานต่อหน้าทุกคน ให้มันไม่มีที่ยืนในหมู่บ้านนี้อีกต่อไป"เฉินอี้ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าและทำตามที่หลินชิงแนะนำทุกอย่าง คืนนั้นหลินชิงได้สั่งการให้หุ่นยนต์หุ่นฟางเฝ้ายามไปซุ่มอยู่ในมุมมืดหลังต้นไม้ใหญ่ใกล้กับศาลเจ้าเก่าท้ายหมู่บ้าน หุ่นพวกนี้ภายนอกดูเหมือนหุ่นไล่กาที่ทำจากฟางข้าวธรรมดาๆ แต่ทว่าภายในกลับบรรจุเซนเซอร์ตรวจจับใบหน้าและบันทึกเสียงชั

หลังจากที่ระบบปลดล็อกแผนที่เหมืองเกลือใต้ดินเรียบร้อยแล้ว หลินชิงก็ประจักษ์แจ้งถึงสาเหตุที่ดินท้ายหมู่บ้านแห่งนี้แห้งแล้งและเค็มจัดจนปลูกพืชไม่ได้ผล นั่นเป็นเพราะว่ามันคือแหล่งเกลือสินเธาว์คุณภาพสูงที่นอนสงบนิ่งมานานนับพันปี ในยุค 70 เกลือไม่ได้เป็นเพียงเครื่องปรุงรส แต่เป็นสินค้าควบคุมที่มีค่าดั่งทองคำขาว มีความสำคัญยิ่งยวดต่อการถนอมอาหารและความมั่นคงทางเสบียงของรัฐ"เฉินอี้ ฉันอยากให้นายช่วยขุดหลุมตรงนี้ลึกๆ หน่อย" หลินชิงชี้ไปยังจุดที่ห่างจากแปลงผักออกไปทางโขดหินใหญ่ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ระบบระบุว่าเป็นหัวเจาะที่ใกล้ชั้นเกลือที่สุด เฉินอี้ขมวดคิ้วด้วยความฉงน แต่เขาก็ยอมลงมือทำตามคำขอของภรรยาโดยไม่ปริปากถาม เพียงแค่ขุดลึกลงไปไม่กี่เมตร น้ำข้นคลักที่มีกลิ่นอายของไอเกลือก็เอ่อล้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาลองตักน้ำนั้นมาตากแดดทิ้งไว้บนแผ่นหินเพียงครู่เดียวเกล็ดผลึกสีขาวละเอียดวาววับดุจเพชรพลอยก็ปรากฏแก่สายตา"นี่มัน เกลือขาว แถมยังบริสุทธิ์และขาวนวลกว่าเกลือที่ขายในสหกรณ์เสียอีก"เฉินอี้อุทานออกมาด้วยความตกใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในตัวภรรยาที่ดูเหมือนจะหยั่งรู้ฟ้าดินไปเสียทุ

รถบรรทุกสินค้าของโรงงานตระกูลเฉินเคลื่อนตัวอย่างมั่นคงไปตามถนนลาดยาง มุ่งหน้าสู่ใจตัวอำเภออย่างรวดเร็ว วันนี้หลินชิงสวมชุดกี่เพ้าประยุกต์สีเขียวซึ่งตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดีที่ขับผิวพรรณอันผุดผ่องของเธอให้ดูสง่างามข้างกายของเธอคือเฉินอี้ในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและแผ่นหลังให้ชวนมอง บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากชาวนาผู้เงียบขรึมกลายเป็นบชายหนุ่มผู้หล่อเหลาจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง เสี่ยวเป่าน้อยอยู่ในชุดเอี๊ยมดูน่ารักน่าเอ็นดูนั่กำลังงเบียดอยู่ตรงกลางพ่อและแม่ นัยน์ตาใสซื่อดุจะตื่นตาตื่นใจกับภาพเมืองใหญ่ที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก"เฉินอี้ นายดูประหม่านะ?"หลินชิงเอ่ยถามเสียงแผ่วพลางสังเกตอาการของสามีเธอเห็นว่าเขามีท่าทีไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักและจับมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน"ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่ไม่ชินกับที่คนพลุกพล่านน่ะ"หลินชิงเมื่อได้ยินก็เพียงยิ้มน้อยๆพร้อมเอ่ยปลอบใจเขา ไม่นานงานแสดงสินค้าเกษตรประจำอำเภอก็เริ่มต้นขึ้น หลินชิงนำทักษะการตลาดจากโลกอนาคตมาใช้อย่างเหนือชั้น เธอจัดการสาธิตการปรุงซุปตำรับพิเศษที่ใช้เกลือไอโอดีนจากไร่ของเธอให้