جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เสียงเพลงขับรถมาจอดสนิทที่นอกรั้วหน้าบ้านของตัวเองคิ้วรูปสวยขมวดชนกันอย่างหนักกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ประตูรั้วเก่าๆ เมื่อเช้า ตอนนี้มันกลายเป็นประตูอะลูมิเนียมใหม่เอี่ยมขนาดความสูงของมันเท่ากับรั้วของบ้านอย่างพอดิบพอดี“เปลี่ยนแล้วเหรอ...” หญิงสาวพึมพำเบาๆ หลังจากคิดขึ้นได้ว่ารุ่นพี่ข้างบ้านบอกว่าจะหาช่างเข้ามาเปลี่ยนให้แต่ทำไมมันไวอย่างนี้ล่ะ!คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาเพื่อนบ้านหลังติดกัน เพื่อที่จะสอบถามเรื่องประตูรั้วบานใหม่และขอกุญแจ แต่ไม่ว่าเธอจะโทรแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมรับสายเลยสุดท้ายเสียงเพลงก็ตัดสินใจเดินมากดกริ่งที่ประตูรั้วบ้านของเขาแทนเพียงเสี้ยวนาทีเจ้าของบ้านร่างกำยำก็เดินออกมาด้วยท่าทางงัวเงียเต็มที“กดทำไมให้หนวกหู” ธามถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเพราะถูกปลุกจากการหลับใหลเสียงเพลงย่นคิ้วหนักก่อนจะมองหน้าร่างหนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ“ก็พี่ไม่รับสายเค้านี่!”“ก็หลับอยู่ ทีหลังก็เปิดเข้ามาเลย” เสียงเข้มพูดพร้อมกับเลื่อนประตูรั้วให้มีช่องว่างพอให้คนตัวเล็กเข้ามาได้“ไม่เข้า! จะให้เข้าไปทำไม เค้าแค่จะถามว่าพี่ให้ช่างมาเปลี่ยนประตูรั้วบ้านเค้าแล้วเหรอ” เสียงเพ

“พักนี้มึงทำอะไรวะ...” กองทัพถามขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินออกจากอาคารหลังจากเลิกเรียนแล้ว“ไม่ได้ทำอะไรนี่” ธามตอบสั้นๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะมองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัยกับคำถามนั่น “ทำไม...”“ก็เห็นเลิกเรียนแล้วรีบกลับทุกวัน”หากเรียนเต็มวันก็ไม่ค่อยน่าแปลกใจ แต่ช่วงที่มีเรียนแค่ช่วงเช้า พออาจารย์ปล่อยเพื่อนหน้าหล่อของเขาก็มักจะรีบกลับทันที เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว“มีธุระนิดหน่อย ไปนะ...”“อืม เจอกัน...” สองหนุ่มโบกมือลากัน ก่อนจะแยกไปยังรถของตัวเองที่จอดไว้คนละมุม ส่วนเตชินทร์วันนี้ไม่ได้มาเรียนเพราะตื่นสายนั่นก็ถือว่าแปลกอีกคน เพราะตั้งแต่เปิดเรียนปีสามมานี่ไม่เคยเลยที่รายนั้นจะตื่นสาย บอกแค่ว่ามีคนปลุกส่วนตัวไม่ต้องง้อนาฬิกาปลุกแล้ว แต่สงสัยวันนี้คนปลุกส่วนตัวจะไม่ทำงาน ถึงได้ตื่นสายจนมาเรียนไม่ทันแบบนี้รถของธามแล่นเข้ามาจอดสนิทบริเวณหน้าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง และทันทีที่รถของเขาจอดสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกจากคนด้านนอก“ขอบคุณครับ” ธามก้าวขาลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามเรียกความสนใจได้จากหลายๆ คนที่กำลังที่กำลังมองมาได้เป็นอย่างดีและเมื่อธามก้าวผ่านประตูด้าน

“เค้าจะบอกพ่อว่ายังไงดี” เสียงเพลงเอ่ยถามคนพี่อย่างกังวลหลังจากที่กลับขึ้นมานั่งบนรถแล้วเพราะเมื่อหลายเดือนก่อน เธอประสบอุบัติเหตุกระดูกข้อเท้าแตก ใส่เฝือกอยู่เป็นเดือนกว่าจะหายสนิท พอวันนี้มาล้มอีก ข้อเท้าของเธอเลยเกิดฟกช้ำและอักเสบขึ้นมาอย่างง่ายดาย“ก็บอกไปตามตรง” ธามบอกเสียงนิ่งเรียบเขาไม่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเสียงเพลงคือความผิด มันเป็นแค่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้เสมอ“พ่อเค้าต้องรีบมาหาเค้าแน่เลยค่ะ”“ไม่ดีหรือไง” ร่างหนาถามกลับเพราะก่อนหน้านี้เสียงเพลงเป็นคนบอกเขาเองว่าจะกลับบ้านในวันหยุดยาวเพราะคิดถึงพ่อ อยากกลับไปกอดพ่อจะแย่ บ่นอยู่หลายวัน“เค้ากลัวพ่อตกใจจนรีบมาน่ะสิ” เธอสูญเสียแม่ไปก็เพราะอุบัติเหตุทางรถ หลังจากนั้นเธอก็แทบจะไม่ให้พ่อของเธอขับรถอีกเลย“แล้วจะเอาไง...”“ไม่รู้อ่า ทำไมต้องมาเป็นอะไรตอนนี้ด้วยนะ”คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและน้อยใจตัวเอง วันหยุดยาวๆ แบบนี้มันมีมาบ่อยๆ ที่ไหนกัน ไม่รู้ป่านนี้พ่อของเธอจะทำกับข้าวไว้รอเยอะแยะแค่ไหนแล้วด้วยธามยิ้มมุมปากเล็กน้อยในขณะที่กำลังติดไฟแดง ท่าทางของคนตัวเล็กไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนก็น่ามองไปหมด“ก็บอกไปตามตรง ไม่ชอบ

ธามรู้ว่าวันนี้เสียงเพลงมีเรียนตอนเช้า และเป็นคาบที่ไม่สามารถขาดได้ แน่นอนว่าตอนนี้ธามก็นั่งรอเสียงเพลงอย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน“หมี่” เสียงของมิรินดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้ากลุ่มของรุ่นพี่ปีสามที่มีมัดหมี่นั่งรวมอยู่ด้วยเหมือนอย่างเช่นทุกวัน“หืม มีอะไรเหรอ”“ไม่ขึ้นเรียนเหรอ อาจารย์จะเข้าแล้วนะ” มิรินถามเพราะเหลืออีกไม่ถึงห้านาทีอาจารย์ก็จะเข้าแล้ว“รอเพลงก่อนน่ะ มิรินขึ้นไปก่อนเลย”“เพลงมาแล้วนะ เมื่อกี้สวนทางกับเราที่หน้าห้องเรียน” ประโยคยาวๆ ขอมิรินทำให้ทั้งมัดหมี่และรุ่นพี่อีกสามคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก‘งานงอกแล้ว’ ธามได้แต่คิดในใจมัดหมี่หันมองรุ่นพี่อีกครั้งก่อนจะส่งยิ้มบางๆ กลับไปให้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังมาก“เดี๋ยวหมี่คุยกับเพลงให้ค่ะ”“อืม...” ธามบอกเสียงแผ่วเบา หัวใจของเขามันรู้สึกชาวูบวาบไปหมดเมื่อคิดว่าคนตัวเล็กกำลังหลบหน้ากันมัดหมี่เดินเข้ามาถึงห้องเรียนก็เห็นเสียงเพลงนั่งรออยู่แล้ว“เพลง...” เสียงหวานเรียกเพื่อนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์มือถือของตัวเองและเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียก เสียงเพลงก็เงยหน้ามองแล้วฉีกยิ้มหวานส่งให้เพื่อ

“ดีกันแล้วเหรอ...” มัดหมี่กระซิบถามเพื่อนเบาๆ ในตอนที่หลายๆ คนลุกออกไปเต้นอยู่ด้านนอกแล้ว และตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เธอกับเสียงเพลงเท่านั้น“เราก็ไม่ได้โกรธนี่”“แต่หลบหน้า”“ก็...” เรื่องนี้เธอคงปฏิเสธไม่ได้ เธอหลบหน้าพี่ธามจริงๆ แต่ไม่ได้เพราะความโกรธ มันแค่อารมณ์น้อยใจและเสียใจเท่านั้นทำดีกับเธอจนเธอรู้สึกไปไกล แล้วอยู่ๆ มาบอกเป็นแค่เด็กข้างบ้าน ใครกันมันจะไม่เสียใจมัดหมี่มองไปที่โต๊ะของรุ่นพี่ แน่นอนว่าตอนนี้คนที่พูดถึงก็กำลังมองมาที่เพื่อนของเธออย่างเช่นเคย“หวงเพลงมากๆ เลยนะ มองตลอดเลย”เสียงเพลงเองก็มองไปที่โต๊ะของธามเช่นกัน แววตาที่เขากำลังมองมาที่เธอมันยังคงนิ่งเรียบเช่นเคย“หมี่” เสียงเพลงเรียกเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่มีความกังวลจางๆ แฝงอยู่คนถูกเรียกเลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างแปลกใจเพราะน้ำเสียงของเสียงเพลงตอนนี้ไม่ได้สดใสเหมือนอย่างเคย“พี่ธามไม่มีใครจริงๆ ใช่มั้ย” เป็นอีกเรื่องที่เสียงเพลงค่อนข้างกังวล และมันก็เป็นเหตุผลที่เธอยังลังเล แม้หัวใจของเธอมันจะพร้อมจะเดินหน้าแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดนั้น ฐานะก็ไม่ต้องพูดถึง ขนาดที่ใช้รถยุโรปราคาหลายล้