You're Mine คนของธาม의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ท้องฟ้าที่มืดสนิทยามค่ำคืน สายลมเบาๆ ที่พัดลอยมาท่ามกลางความเงียบงัน ควันสีขาวหม่นลอยฟุ้งขึ้นตามแรงเป่าจากริมฝีปากหยักของบางคน“มานั่งอยู่นี่อีกแล้ว” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกให้คนที่กำลังเหม่อลอยต้องหันมอง“มีอะไร...” ธามเอ่ยถามก่อนจะดับบุหรี่ลงที่โคนต้นมะยมหน้าบ้านธาม หรือ ธนวินท์ นักศึกษาปีสามร่างสูงและกำยำ นิสัยเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใครนอกจากกลุ่มเพื่อนสนิท ไม่ชอบความวุ่นวาย “ทำไมบ้านโล่งจังวะ” คนมาใหม่เอ่ยถามเมื่อมองเข้าไปภายในรั้วบ้านที่มืดสนิท หลายวันก่อนที่แวะมาหาเพื่อน บ้านร้างข้างๆ บ้านของเพื่อนยังดูรกร้างเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นหญ้า เพราะถูกปล่อยทิ้งมานาน อยู่ๆ มาวันนี้ภายในรั้วบ้านโล่งเตียนอย่างเห็นได้ชัด “จะมีคนมาอยู่แล้วมั้ง” ธามพูดนิ่งๆ ตามนิสัยไม่ชอบสนใจหรือใส่ใจอะไรในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง“แล้วทีนี้ทำไง ปีนเข้าไปขุดเอาไปปลูกที่บ้านมึงเลยดีมั้ย” กองทัพเอ่ยถามพร้อมกับมองไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีดอกสีขาวเบ่งบานอยู่เต็มต้น ต้นไม้เพียงต้นเดียวที่ไม่ถูกตัดหรือถอนทิ้งและเพราะกลิ่นหอมของมันทำให้เพื่อนตัวโตของเขามานั่งอยู่ที่นี่เป็นประจำ แม้บ้านจะอยู่ติดกันแต่ธามก็บ

ผ้าห่มและผ้าปูที่นอนถูกนำไปซักใหม่อีกครั้ง เพราะเสียงเพลงไม่ชอบกลิ่นของใหม่ที่ติดมา เธอตากมันไว้ที่ราวกลางสนามหญ้าข้างบ้าน ก่อนจะหันกลับเข้ามาจัดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าของเธอเข้าที่“เฮ้อ! เหนื่อยชะมัด” เด็กสาวพึมพำก่อนจะทิ้งตัวลงนอนลงกับเตียงใหญ่อย่างหมดแรงแม้ว่าภรรยาของลุงภมรจะเข้ามาทำความสะอาดไว้ให้บ้างแล้ว แต่เสียงเพลงก็อดไม่ได้ที่จะทำความสะอาดมันอีกรอบ ความเหนื่อยจากการจัดบ้านและความเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้เสียงเพลงหมดแรงและคล้อยหลับไปอย่างง่ายดายจนกระทั่ง!!ก๊อก แกร๊ก~เสียงบางอย่างที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องปลุกให้เด็กสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆ ก็พบว่ารอบตัวของเธอล้อมรอบไปด้วยความมืด และสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักเสียงเพลงเม้มปากแน่นก่อนจะฉวยเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาถือไว้แล้วค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างระแวดระวังเงาตะคุ่ม ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ที่โรงจอดรถของบ้านทำให้เสียงเพลงตัดสินใจหยิบไม้กวาดที่วางอยู่ใกล้มือมาถือไว้แน่น สองขาเล็กค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ๆ เงาดำนั่นอย่างเบาเสียงที่สุด จนเธอแน่ใจว่าระยะนี้เธอต้องไม่พลาดแน่นอน“ไอ้หั

“พี่...” เสียงเพลงเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบาโลกมันกลมขนาดนี้ได้ยังไงกัน โจรห้าร้อยเมื่อคืนทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ“เธออีกแล้วเหรอ”“ขะ ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบละมือจากเสื้อตัวเองมายกมือไหว้ร่างหนาตรงหน้าในทันทีเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเขาทำให้เธอใจกระตุกวูบ ริมฝีปากสวยเม้มขบกันด้วยความประหม่าไม่น้อย“เจอเธอทีไรมีเรื่องทุกทีเลย”“แต่เมื่อกี้พี่บอกว่าพี่รีบจนไม่ได้มองทางนี่คะ” เสียงเพลงยู่หน้าเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายโยนความผิดมาให้เธอเพียงคนเดียว ทั้งที่เขาก็บอกเองว่ารีบจนไม่ได้มองทาง“ชิ!! เออ ก็ขอโทษแล้วไง”“หนูก็ขอโทษเหมือนกัน ขอตัวนะคะ...” เสียงแผ่วเบาบอก หลังจากก้มมองเสื้อตัวเองอีกครั้ง คงต้องไปล้างก่อนไม่งั้นคงจะเหนียวน่าดูขาเรียวเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือชุบน้ำมาลูบกับเสื้อนักศึกษาตัวเองเบาๆ สีและความเหนียวจากน้ำหวานค่อยๆ จางหายไป แต่ก็มีปัญหาใหม่เข้ามา“แล้วแบบนี้จะทำยังไง...” เสียงเพลงพึมพำเบาๆตอนนี้เสื้อของเธอมันเปียก และมันก็บางจนมองเห็นเข้าไปถึงข้างในเฮ้อ~กระเป๋าสะพายของเธอถูกกอดไว้แนบอก เพียงคิดว่ามันน่าจะช่วยบดบังสายตาจากคนอื่นได้บ้าง หากจะกลับ

“เดี๋ยวก่อนพี่ธาม” เสียงเพลงหยุดเดินก่อนจะหันกลับไปมองคนตัวโตด้วยสีหน้าบึ้งตึงเขาทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ“อะไรอีก”“ใครจะไปส่งพี่”“เธอไง ทำฉันเจ็บขนาดนี้ จะไม่รับผิดชอบหน่อยหรือไง” ธามหันกลับมามองคนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนที่มีรอยช้ำให้เธอดูเสียงเพลงยู่หน้าเบาๆ“เมื่อเช้ายังมาเองได้เลย” หญิงสาวบอกมันควรจะเจ็บหรือปวดตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่ใช่มาเพิ่งปวดเอาตอนนี้ จะครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วเพิ่งจะมาปวดเนี่ยนะ“ก็เมื่อเช้ามันไม่เจ็บ” คนตัวโตบอกแล้วยื่นมือไปวางกลางศีรษะเล็กๆ ของคนตรงหน้าก่อนจะออกแรงบังคับให้เธอหมุนตัวเพื่อเดินต่อไปยังลานจอดรถ“อื้อ! พี่ ผมเค้ายุ่งหมดแล้ว” เสียงเพลงโวยวายแล้วปัดมือหนาออกจากศีรษะตัวเอง“ก็เดินไปซักที”“ชิ!!”ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกลเสียงเพลงมองไปรอบๆ มีรถหลายคันจอดอยู่ แล้วเธอก็ไม่รู้ว่าคันไหนเป็นรถของคนตัวโตจอมเผด็จการ“คันไหนคะ” คนตัวเล็กถามเสียงดุเล็กน้อยธามยกยิ้มก่อนจะกดรีโมทรถ และสัญญาณไฟหน้ารถก็ติด นั่นทำให้เสียงเพลงรู้ว่ารถยุโรปคันหรูที่จอดอยู่ตรงหน้าคือรถของเขา“พี่คะ...”“ทำไมอีก” ธามถามกลับพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเล็

เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงกริ่งที่ดังขึ้นเรียกให้เจ้าของบ้านต้องเดินมาเปิดผ้าม่านหน้าต่างห้องนอนออกดู ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับคนที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่หน้าประตูรั้วเงยหน้าขึ้นมองพอดิบพอดีเสียงเพลงรีบหันกลับมาสำรวจตัวเองอีกครั้งพร้อมกับฉวยเอากระเป๋าสะพายของตัวเองก่อนจะรีบเดินลงมาชั้นล่าง“วิ่งลงมาหรือไง” ธามถามขึ้นเพราะท่าทางหอบเล็กน้อยของคนตัวเล็ก เมื่อนาทีก่อนเธอยังอยู่ชั้นบนอยู่เลย“ไม่ได้วิ่งค่ะ แค่เดินเร็ว” เสียงเพลงตอบในขณะที่ไขกุญแจรั้วบ้าน แล้วธามก็ทำหน้าที่เปิดประตูรั้วบานใหญ่นั่นออกด้วยท่าทางคล่องแคล่วเช่นเดิม“น่าจะต้องเปลี่ยนประตู” เขาบอกหลังจากที่เปิดประตูรั้วเรียบร้อยแล้วเสียงเพลงขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่าเธอ“ทำไมคะ...”“มันหนักเกินไป” ธามตอบสั้นๆ ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายแรงเยอะยังรู้สึกหนักเวลาปิดเปิด หากเสียงเพลงเปิดเองคงต้องใช้แรงพอสมควรเสียงเพลงมองไปที่ประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะเดินไปลองเลื่อนมันดู“จริงด้วยค่ะ ตั้งแต่มาอยู่เค้ายังไม่เคยใช้ประตูนี้เลย” ตั้งแต่วันแรกเธอก็ใช้ประตูบานเล็กเข้าออก เมื่อวานที่เพิ่งเอารถเข้าบ้าน รุ่นพี่ข้างบ้านก็เป็นคนเป