Semua Bab เรื่องเล่าต้องห้าม: Bab 91 - Bab 99

กระดาษรองบนเตียงตรวจส่งเสียงกรอบแกรบใต้ก้นเปลือยเปล่าของฉันทันทีที่ฉันหย่อนตัวลงนั่งหัวใจของฉันเต้นเร็วเกินไปแล้ว ฉันบอกตัวเองมาเป็นร้อยรอบว่านี่ก็แค่การตรวจสุขภาพธรรมดา เป็นการนัดหมายปกติทั่วไป ไม่มีอะไรต้องกังวลเลยสักนิด มาร์ค สามีของฉัน นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างศีรษะของฉัน ตรงจุดที่พยาบาลบอกให้เขานั่งพอดี เขาจับมือฉันแล้วบีบเบาๆ “โอเคไหมที่รัก?” ฉันฝืนยิ้ม “อื้ม... แค่รู้สึกว่าในนี้มันหนาวน่ะ” ประตูเปิดออก ดร.ฮาร์แลนเดินเข้ามาด้วยท่าทีราวกับเป็นเจ้าของห้อง เขาเป็นคนรูปร่างสูง สวมเสื้อกาวน์สีขาว แววตาสงบนิ่ง เขากวาดสายตามองแฟ้มประวัติ แล้วหันมามองฉัน ก่อนจะเหลือบไปมองที่วางเท้าสำหรับตรวจ “คุณนายโคลครับ รบกวนวางเท้าบนที่รองด้วยครับ แล้วขยับตัวลงมาจนกว่าสะโพกจะอยู่ตรงขอบเตียงนะครับ” ฉันทำตามที่เขาบอก กระดาษรองเตี

ฉันเกือบจะไม่อยากก้าวลงจากรถแล้วมือของฉันยังคงสั่นเทาอยู่บนพวงมาลัย ตอนที่ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในคลินิก ความทรงจำเกี่ยวกับลิ้นของเขาและเครื่องมือชิ้นหนาๆ จากการมาพบกันครั้งก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ระหว่างขาของฉัน ราวกับเป็นจังหวะหัวใจอีกดวงหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพที่เปียกชุ่ม และขับรถมาที่นี่ทั้งที่ยังเปียกชุ่มอยู่อย่างนั้นและฉันก็รู้... รู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าวันนี้ เขาจะสอดใส่บางสิ่งที่มากกว่านิ้วมือหรือเครื่องมือโลหะเข้ามาในตัวฉัน พยาบาลไม่ได้ให้ฉันรอเลย เธอเพียงแค่พยักหน้าไปทางโถงทางเดินแล้วบอกว่า “เขาพร้อมพบคุณแล้วค่ะ” ประตูห้องตรวจเปิดทิ้งไว้ ครั้งนี้ไม่มีผ้าคลุมวางอยู่บนเตียง มีเพียงที่วางขา แสงไฟสว่างจ้า และกระดาษรองเตียงที่คงจะต้องเปรอะเปื้อนในไม่ช้า ฉันถอดเสื้อผ้าท่อนล่างออกด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา ปีนขึ้นไปบนเตียง แล้วขยับตัวไปข้างหน้าจนก้นของฉันยื่นพ้นขอบเตียงออกมา เท้าทั

จูเลียตฉันจ้องมองกระดาษในมืออยู่นานหลังจากคลาสเรียนจบลง หมึกสีแดงที่แต้มอยู่ด้านบนของหน้ากระดาษดูราวกับบาดแผลที่กำลังมีเลือดซึมออกมา สี่สิบสองเปอร์เซ็นต์... ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันไม่เคยสอบตกย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน นักศึกษาคนอื่นๆ ทยอยเดินออกจากห้องไป เสียงพูดคุยของพวกเขาดังแว่วเข้ามาเพียงแผ่วเบาจนฉันแทบไม่ได้ยิน จนกระทั่งห้องบรรยายเกือบจะว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงเบาๆ ของแล็ปท็อปที่ถูกปิดลงที่หน้าห้องเท่านั้นศาสตราจารย์โครว์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที เขายังคงจัดเก็บเอกสารการสอนลงในแฟ้มหนังอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน ซึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิมราวกับถูกกาวติดไว้กับเก้าอี้“คุณลอว์สัน” เขาเอ่ยขึ้น “คุณยังอยู่อีกหรือ”ฉันลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา แล้วเดินลงจากขั้นบันไดตรงไปยังโต๊ะของเขา ในมือยังคงกำข้อสอบกลางภาคที่สอบตกใบนั้นไว้แน่น “หนูอยากคุยเรื่องนี้กับอาจารย์ค่ะ”เขาเหลือบมองกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะเบนสายตากลับมามองหน้าฉัน “ไม่มีอะไรต้องคุยหรอกครับ คุณไม่ได้เตรียมตัวมา คำถามทั้งหมดมาจากเนื้อหาที่ผมเน้นย้ำมาตลอดสามสัปดาห์”“หนูเตรียมตัวมานะคะ” ฉันรีบตอบทันควัน “หนูอ่านหนังสือมาแล้

จูเลียตฉันมาถึงก่อนเวลาในวันพฤหัสบดี และพบว่าโถงทางเดินของภาควิชาเงียบสนิท สำนักงานส่วนใหญ่ปิดไฟมืดสนิท ประตูห้องของเขาเปิดแง้มไว้เล็กน้อย แสงจากโคมไฟบนโต๊ะทอดเป็นวงสว่างแคบๆ ลงบนกองเอกสารที่วางเรียงกันไว้อย่างเป็นระเบียบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูตามหลัง“มาเร็วนะ” เขาเอ่ยขึ้น“หนูอ่านหนังสือที่ให้ไว้จบแล้วค่ะ”เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางจ้องมองฉันอยู่นาน แขนเสื้อเชิ้ตของเขาถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอีกครั้ง และกระดุมเม็ดบนสุดก็ถูกปลดออก“มานี่สิ”ฉันเดินอ้อมไปที่โต๊ะทำงาน เขาไม่ได้ขยับตัวเว้นที่ว่างให้ ฉันจึงต้องยืนอยู่ระหว่างหัวเข่าของเขา ใกล้เสียจนต้นขาของฉันสัมผัสโดนที่วางแขนเก้าอี้ เขายื่นมือมาวางบนสะโพกของฉัน นิ้วหัวแม่มือสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อสเวตเตอร์สัมผัสกับผิวเนื้อเปลือยเปล่า“เธอคงกำลังคิดถึงครั้งที่แล้วอยู่สินะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เป็นเชิงคำถาม“ค่ะ”“บอกมาสิว่าเธอคิดถึงเรื่องอะไร”ฉันกลืนน้ำลายลงคอ &ldq