All Chapters of เรื่องเล่าต้องห้าม: Chapter 81 - Chapter 90

ลิโอราบ่ายวันต่อมา ฉันนัดเจอแคสเซียนที่ห้องสมุดตามที่ตกลงกันไว้ ร่างกายของฉันยังคงรู้สึกไวต่อสัมผัสจากสิ่งที่พวกเราทำกันในรถเมื่อคืนก่อน ทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสจากมือของเขา ร่างกายฉันก็กลับมาเปียกชื้นอีกครั้ง เราส่งข้อความหากันบ้างระหว่างวันแต่ก็คุยกันแค่เรื่องทั่วไป เผื่อว่าคามาราจะมาเห็นโทรศัพท์ของฉันเข้า ตอนนี้เรามาอยู่ที่ห้องอ่านหนังสือส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของอาคาร ประตูห้องมีกลอนล็อกและไม่มีหน้าต่างที่มองเข้ามาเห็นข้างในได้ มันให้ความรู้สึกปลอดภัยพอสมควรฉันนั่งลงที่โต๊ะพร้อมกับเปิดสมุดจดขึ้นมา "เอาล่ะ... นี่คือบันทึกจากในคลาสเรียนนะ" ฉันเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแคสเซียนไม่ได้สนใจเรื่องบันทึกพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นแล้วล็อกประตูจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ เสียงนั้นทำให้หัวใจฉันเต้นรัว เขาเดินตรงมาหาฉันแล้วดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาทันที จูบนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อน เราต่างรอคอยเวลานี้มานานเกินไปแล้ว"ให้ตายสิ ลิโอรา... ฉันต้องการเธอ" เขาพูดชิดริมฝีปากของฉัน มือของเขาจับที่สะโพกแล้วยกตัวฉันขึ้นไปวางบนโต๊ะราวกับว่าฉันไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่น้

LIORAเช้าวันรุ่งขึ้น คามาร่ายืนกรานจะไปส่งแคสเซียนที่สนามบิน เธอเข้าใจว่าเขาจะบินกลับทันทีหลังจากจบสุดสัปดาห์ที่มีการแข่งขันนัดสำคัญ ฉันเองก็ติดรถไปด้วยเพื่อจะไปส่งเขา หัวใจฉันเต้นรัวตลอดทาง แคสเซียนคอยสบตาฉันผ่านกระจกมองหลังแล้วส่งยิ้มบางๆ มาให้ที่สนามบิน คามาร่าสวมกอดเขาแน่น "เดินทางปลอดภัยนะพี่ชาย ถึงแล้วส่งข้อความบอกด้วยล่ะ"ฉันกอดเขาบ้าง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ "ไปนะแคสเซียน สนุกมากเลยที่เธอมาที่นี่" ฉันพูดทันทีที่ฉันกับคามาร่าขับรถออกมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่น มันเป็นข้อความจากเขา "จองห้องโรงแรมไว้แล้ว มาหาฉันนะที่รัก ฉันอยากใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้" เขาตามด้วยส่งที่อยู่มาให้ทันทีฉันยิ้มและรีบคิดหาข้ออ้าง "คามาร่า ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารับปากจะช่วยเพื่อนร่วมชั้นทำสรุปข้อมูลสำหรับโปรเจกต์ใหญ่ เธอรออยู่ที่ร้านกาแฟใกล้ๆ มหาวิทยาลัยน่ะ เธอช่วยไปส่งฉันที่นั่นหน่อยได้ไหม?"คามาร่ายักไหล่ "ได้สิ ไม่มีปัญหา ขอให้สนุกกับโปรเจกต์นะ"เธอมาส่งฉันลง แล้วฉันก็ยืนรอจนรถของเธอขับลับสายตาไป จากนั้นฉันก็รีบเดินทางตรงไปที่โรงแรม มือฉันสั่นเทาด้วย

เอเลน่าฝนกำลังตกหนักตอนที่ฉันไปถึงห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้ในเย็นวันถัดมา ทางเดินเงียบเชียบและมืดมิด มีเพียงแสงไฟไม่กี่ดวงที่ยังเปิดอยู่ทั่วทั้งตึก ฉันเคาะประตูเบาๆ หัวใจเต้นรัว“เข้ามาสิ เอเลน่า”ฉันก้าวเข้าไปข้างใน ห้องทำงานสลัวด้วยแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะและแสงนวลตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนเสื้อขึ้น เขาดูมีอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นในแสงสลัวนั้น“ปิดประตู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “แล้วล็อกด้วย เราไม่อยากให้มีใครมารบกวน”ฉันล็อกประตูด้วยนิ้วมือที่สั่นเทาแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “หนูเขียนเรียงความใหม่ตามที่อาจารย์สั่งแล้วค่ะ พยายามเน้นเรื่องความแตกต่างระหว่างภาพลวงตากับความเป็นจริงมากขึ้น”“เด็กดี” เขาพึมพำ คำสองคำนั้นทำให้ความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วร่างฉัน เขารับเรียงความฉบับใหม่ไปอ่านทีละบรรทัด “เรามาดูไปพร้อมๆ กันนะ”ตลอดช่วงยี่สิบนาทีต่อมา เราถกกันในทุกย่อหน้า น้ำเสียงของเขาฟังดูทุ้มลึกและใจ

เอเลน่าไม่กี่วันหลังจากคืนนั้นบนโต๊ะทำงานของเขา ฉันพยายามอย่างหนักที่จะหลบหน้าศาสตราจารย์ดันเต้ ฉันเลือกนั่งหลังห้องบรรยายและหลีกเลี่ยงการสบตาเขา ฉันบอกตัวเองว่าเรื่องมันจบลงแล้ว และต่อจากนี้ไปฉันจะวางตัวอย่างมืออาชีพ แต่ร่างกายของฉันกลับจดจำทุกสัมผัสได้แม่นยำ ทุกครั้งที่หลับตา ฉันยังรู้สึกถึงตัวตนของเขาที่อยู่ภายในตัวฉันหลังเลิกเรียนในบ่ายวันนั้น ฉันพยายามจะรีบปลีกตัวออกไปพร้อมกับนักศึกษาคนอื่นๆ แต่ขณะที่เดินไปตามทางเดินอันเงียบสงบเพื่อจะออกไปข้างนอก ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังเดินตามมาข้างหลัง“คุณเอเลน่าครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเรียก “ขอคุยด้วยหน่อย”ฉันหยุดเดิน หัวใจเต้นรัว “ศาสตราจารย์คะ... ฉันมีเรียนต่อ ฉันคงต้องไปแล้วค่ะ”เขาเดินมาทันฉัน มือของเขาแตะเบาๆ ที่แผ่นหลังส่วนล่างขณะที่เราเดินไปด้วยกัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง “คุณพยายามหลบหน้าผมนะ นั่นไม่เหมือนนิสัยคุณเลย”เราเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินเล็กๆ ที่นำไปสู่ห้องทำงานของเขา บริเวณนั้นไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ทันใดนั้นเขาก็พาฉันเข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อกประตูตามหลัง“ศาสตราจารย์คะ ได้โปรดเถอะ” ฉันกระซ

ฉันเดินลงบันไดไปไม่ถึงข้างล่างพอลงมาได้ครึ่งทาง ความปวดหนึบก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นน้ำรักยังคงไหลเยิ้ม กางเกงยีนส์แนบติดไปกับเนื้อตัว และทุกย่างก้าวที่เดินก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกนั้นให้หนักหนากว่าเดิม ฉันหยุดยืนตรงชานพักบันได มือข้างหนึ่งยันผนังไว้แน่นพลางกัดข้อมือตัวเองแรงๆ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิดฉันหันหลังกลับแล้วเดินดุ่มๆ ขึ้นไปข้างบนโดยไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้ฉันไม่ได้เคาะประตู แต่ลองหมุนลูกบิดดูและพบว่ามันเปิดออกได้ศาสตราจารย์ลองก์เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้งในสภาพที่ต้องหนีบต้นขาเข้าหากันแน่นเขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ“เธอไม่ฟังที่บอกเลยนะ”“หนูทำไม่ได้...” น้ำเสียงของฉันสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น “หนูพยายามแล้วนะ หนูเดินไปถึงบันไดแต่ก็ไปต่อไม่ไหว... ได้โปรดเถอะค่ะ หนูจะเป็นเด็กดี แค่เอาหนูเถอะนะคะ... ได้โปรด เอาหนูที”เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วจ้องมองมาที่ฉัน“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้ไง ออกไปซะ&rdqu